Η Ελένη Στασινοπούλου γράφει στη Madame Figaro Οκτωβρίου για το "Techno - Perfection" ή αλλιώς, το αδιάφορο είδος αλγοριθμικής τελειότητας.
Τι θα λέγατε αν αποκάλυπτα από την αρχή ότι αυτό που θα διαβάσετε είναι προϊόν συνεργασίας μου με το ChatGPT; Θεωρώ πως έκπληξη μαζί με μια δόση ανησυχίας (τύπου "Πού πάει όλο αυτό με την τεχνητή νοημοσύνη;") θα σας καταλάμβανε αυτομάτως.
Για να καθησυχάσω τις σκέψεις σας, θα ξεκινήσω λέγοντας ότι η ιδέα μου να αναθέσω πλήρως στο πολυσυζητημένο εργαλείο AI να γράψει το κείμενο αυτής της στήλης που υπογράφω κάθε μήνα εγκαταλείφθηκε γρήγορα. Μετά από διάφορα πειράματα που έχω κάνει γενικά έχω καταλήξει στο ότι το ChatGPT δύναται να βοηθήσει σε κείμενα εντελώς διαδικαστικά και μάλιστα μόνο όταν του έχεις εισαγάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες (αλλιώς, θα αρχίσει να συνθέτει διάφορα από εδώ και από εκεί για να καταθέσει στο τέλος ένα κοκτέιλ-αρλούμπα).
Θα έχετε διαβάσει άλλωστε ήδη άρθρα που περιγράφουν προσωπικότητες, εστιατόρια, ιστορικά γεγονότα που δεν υπάρχουν και δεν υπήρξαν ποτέ. Δε θα κατασκευάσει ποτέ από μόνο του ένα άρθρο προσωπικής έκφρασης και άποψης. Ωστόσο, θα το προσπαθούσα. Του έδωσα το θέμα, σκόρπιες σημειώσεις, βασικά σημεία που ήθελα να θίξω.
Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι το πείραμα δεν πήγε καλά γιατί το κείμενο που προέκυψε μετά το prompt μου (prompt = η ανάθεση/η εντολή, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο για να έχει κανείς το αποτέλεσμα που ζητά) ήταν ένα τέλεια τοποθετημένο κείμενο, αλλά άψυχο, αδιάφορο και ξύλινο. Μια καλογραμμένη έκθεση για τις πανελλήνιες.
Ναι, είχε άψογα διατυπωμένες φράσεις και όσο βελτίωνα τα prompts μου δίνοντας κατευθύνσεις για το επιθυμητό ύφος, τόσο το ChatGPT με εξέπληττε σερβίροντάς μου πραγματικά αξιόλογα κομμάτια. Και πάλι... Δεν έβρισκες εμένα σε όλα αυτά.
Αν, prompt στο prompt, κάναμε συνεχείς βελτιώσεις, είμαι σίγουρη ότι θα το βρίσκαμε κάπου. Αλλά θα χάναμε το αδιαμφισβήτητο και κορυφαίο προσόν του εργαλείου: την ταχύτητα. Προτίμησα να μεταφέρω, λοιπόν, την εμπειρία της συνεργασίας μας σε ένα κείμενο από μένα και να κερδίσω περισσότερο χρόνο και προσωπική ευχαρίστηση.
Παρ’ όλα αυτά, θα δανειστώ μια δική του φράση για επίλογο, ως ευχαριστώ για την προθυμία και τη συμβολή του:
Κάποιες φορές η Τεχνητή Νοημοσύνη Αγγίζει την Τελειότητα... και Χάνει την Ουσία. Ας είμαστε λοιπόν πρόθυμοι να αγκαλιάσουμε την έκφραση σε όλες της τις μορφές, είτε είναι επεξεργασμένη είτε ατελής, γιατί η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στο αναπάντεχο.
Κεντρική φωτογραφία: iStockphoto.com
