Η σειρά And Just Like That… έκλεισε τον κύκλο της με ένα επεισόδιο που δεν χάρισε τον παραδοσιακό ρομαντικό επίλογο που πολλοί περίμεναν, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό.
Στο τελευταίο επεισόδιο του And Just Like That με τίτλο Party of One, η εμβληματική ηρωίδα της Sarah Jessica Parker αφήνει πίσω τα κλισέ των ρομαντικών ιστοριών και επαναπροσδιορίζει τη μοναξιά ως δύναμη. Με κομψότητα και συγκίνηση, η Carrie μάς δείχνει πως το να είσαι "μόνη σου" μπορεί να είναι η πιο απελευθερωτική επιλογή.
Από την αρχή της σεζόν, η Carrie παλεύει με τον χώρο και τον εαυτό της. Το Gramercy Park townhouse της, σχεδιασμένο ως ένα είδος υπερμεγέθους ντουλαπόσπιτου, λειτουργεί ως μεταφορά του συναισθηματικού της χάους: χώρος πολύ μεγάλος για να αισθανθεί άνετα, προκαλώντας την αίσθηση παραίτησης και κενού.
Καθώς όμως προχωρά η αφήγηση, η Carrie "γεμίζει" κάθε δωμάτιο με στοιχεία που ανακαλύπτει και επιλέγει η ίδια. Μια συμβολική πορεία προς την αποδοχή της μοναξιάς ως δυνατότητα, όχι ως πτώση .
Στην τελευταία σκηνή, η Carrie ακούει μουσική, περπατάει με αυτοπεποίθηση στους χώρους του σπιτιού της· δεν χάνει από αυτή τη μοναξιά, αλλά την αγκαλιάζει. Καθώς γράφει τον επίλογο του μυθιστορήματός της και διαγράφει την πρόταση "μια γυναίκα ανακάλυψε ότι δεν ήταν μόνη -ήταν μόνη” από τον αρχικό της, επιλέγει τη φράση: "η γυναίκα συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν μόνη -ήταν μόνη της".
Το φινάλε του And Just Like That… δεν είναι απλώς το κλείσιμο μιας ιστορίας. Είναι μια ωδή στη γυναικεία ανεξαρτησία, στη δύναμη που έρχεται όταν αγκαλιάζουμε τη μοναξιά μας ως επιλογή και όχι ως έλλειψη. Η πραγματική ολοκλήρωση βρίσκεται στην αυτοπραγμάτωση και την εσωτερική γαλήνη -ειδικά για μια γυναίκα 55 ετών που έχει ζήσει, έχει χάσει και συνεχίζει να εξελίσσεται όπως η Carrie Brashaw.
