Η Λένα Μαντά μιλάει στο madamefigaro.gr για το νέο βιβλίο της με τίτλο "Ελένη Δαρζέντα".
Βάλτε μας στον κόσμο του νέου σας βιβλίου. Τι πραγματεύεται, με λίγα λόγια;
Το βιβλίο έχει τίτλο Ελένη Δαρζέντα και ασχολείται με την ιστορία μιας ολόκληρης οικογένειας, πανίσχυρης. Ο όμιλος Δαρζέντα δραστηριοποιείται σε διάφορους τομείς και ο ιδρυτής της έφτασε ψηλά χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Στο σήμερα ―βρισκόμαστε στο τέλος της δεκαετίας του ‘70― αρχηγός της οικογένειας είναι η Ελένη Δαρζέντα, νύφη του ιδρυτή της. Το αγαπημένο της όμως επαγγελματικό παιδί, είναι ο οίκος μόδας Arzu και εκεί περνάει τον περισσότερο χρόνο της. Η Ελένη διοικεί όχι μόνο τον όμιλο, αλλά και την οικογένειά της με σιδερένια γροθιά. Στο αρχοντικό, κάτω από την ίδια στέγη, συγκατοικούν μαζί της τα τρία παιδιά της: Ο Διαγόρας, ο πρωτότοκος, με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους , ο Άγγελος και η κόρη της η Μελίνα. Ακόμα, μένει μαζί τους και ο αδελφός του άντρα της Ελένης ο Άγης. Όλοι τους κρύβουν μυστικά, ακόμα και η ίδια η Ελένη και αυτά είναι που θ’ απειλήσουν όχι μόνο τις επιχειρήσεις της οικογένειας, αλλά κυρίως την ενότητά της.
Στο βιβλίο υπάρχει αναφορά στον κόσμο της μόδας. Τι σας προσέφερε αφηγηματικά αυτό το σύμπαν που βασίζεται στη λάμψη, στη δύναμη της εικόνας και συχνά την εφήμερη ομορφιά;
Μου έδωσε κάτι πολύ ουσιαστικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον: την αντίθεση. Είναι ένας κόσμος βασισμένος στην εικόνα, στη λάμψη και στην τελειότητα. Ιδανικό σκηνικό για να κρύψει ότι δεν είναι ούτε λαμπερός ούτε τέλειος… Η Ελένη, ακριβώς επειδή όλα στηρίζονται στην επιφάνεια, φοβάται· γιατί η παραμικρή ρωγμή μπορεί ν’ αποβεί μοιραία. Η μόδα λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα σκηνικό. Είναι ένας καθρέφτης. Ναι μεν δείχνει αυτό που θέλει να δείξει αλλά δεν συγχωρεί εύκολα αυτό που αποκαλύπτεται. Και αυτό ήταν για μένα το πιο ενδιαφέρον. Ένας κόσμος που λάμπει μπορεί να καταρρεύσει από μια μόνο αλήθεια…
Πόσο συμβολικό είναι το γεγονός ότι η ηρωίδα σας δραστηριοποιείται στη μόδα, έναν χώρο όπου η εικόνα είναι τα πάντα, ενώ η ίδια φαίνεται να έχει κρατήσει κρυμμένα τόσα πολλά;
Δεν είναι τυχαίο που παρά τις τόσες επιχειρήσεις του ομίλου, η Ελένη ξεχωρίζει και αγαπάει τον οίκο μόδας. Είναι το φυσικό της περιβάλλον επειδή για εκείνη είναι απαραίτητο να ζει πίσω από αυτό που δείχνει. Έτσι έμαθε να λειτουργεί, με αυτόν τον τρόπο επιβίωσε από τις φρικαλεότητες που έζησε στο παρελθόν της. Αλλά όσο πιο πολύ βασίζεται κανείς στην εικόνα, τόσο πιο επικίνδυνο και επώδυνο γίνεται όταν αυτή η εικόνα αρχίζει να ραγίζει.
Οι γυναίκες αναγνώστριες αγαπούν τις ηρωίδες σας γιατί είναι σύνθετες, δυναμικές και βαθιά ανθρώπινες. Να περιμένουμε το ίδιο κι από την Ελένη Δαρζέντα;
Η Ελένη μου είναι μια σπάνια γυναίκα, και τον χαρακτήρα της τον συνθέτει ένα απίστευτο κράμα μετάλλων. Χρυσός, για την καθαρότητα και την εσωτερική της λάμψη. Ατσάλι για τη τεράστια δύναμη της ψυχής της. Χαλκός για την υπομονή της και την αντοχή της. Ακόμα και Τιτάνιο για την ανθεκτικότητά της σε ακραίες συνθήκες. Δεν προσπαθεί να φανεί συμπαθής, δεν ζητά κανενός την κατανόηση, αλλά είναι αληθινή. Και για μένα αυτό είναι το πιο ουσιαστικό. Οι άνθρωποι που μένουν χαραγμένοι στην ψυχή μας, δεν είναι πάντα εκείνοι που αγαπήσαμε περισσότερο, αλλά εκείνοι που μας ανάγκασαν να δούμε πιο βαθιά…
Τι θα θέλατε να νιώθει ο αναγνώστης όταν γυρίσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου;
Θα ήθελα να νιώσει ότι γνώρισε έναν άνθρωπο, όχι έναν χαρακτήρα, όχι την ηρωίδα ενός μυθιστορήματος. Ότι μπήκε σ’ έναν κόσμο που έστω για λίγο έγινε δικός του. Κι αν μείνει κάτι, θα ήθελα να είναι η σκέψη ότι οι ιστορίες, δεν τελειώνουν όταν κλείνει ένα βιβλίο. Συνεχίζονται μέσα μας…
Σκέφτεστε ποτέ το κοινό σας την ώρα που γράφετε ή η διαδικασία παραμένει απολύτως προσωπική;
Η συγγραφή είναι απολύτως και βαθιά προσωπική διεργασία. Αν σκεφτόμουν το κοινό την ώρα που γράφω, θ’ άρχιζα να "διορθώνω" αυτό που θέλω να πω, ίσως να το φιλτράρω, ακόμα και να προσπαθώ να το κάνω περισσότερο αποδεκτό· κάτι τέτοιο όμως θ’ αφαιρούσε την αλήθεια της ιστορίας αλλά και τη δική μου. Όταν γράφω λοιπόν, είμαι εγώ, η ιστορία μου και οι ήρωές μου. Το αναγνωστικό κοινό, έρχεται μετά. Σαφώς είναι πολύτιμο, γιατί εκεί ολοκληρώνεται το ταξίδι, όταν βρει το λιμάνι του το βιβλίο μου στις καρδιές των αναγνωστών. Εκεί αρχίζει μια δεύτερη ζωή. Μέχρι τότε όμως, αρμενίζει σε ανοιχτή θάλασσα!
Με περισσότερα από 30 βιβλία στο ενεργητικό σας, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας συγκινεί περισσότερο στη διαδικασία της συγγραφής;
Όσα βιβλία κι αν γράψω, η αρχή είναι πάντα η ίδια. Είναι η πρώτη σπίθα ενός καινούριου έρωτα. Η στιγμή που ο χαρακτήρας αρχίζει να σου μιλάει, να παίρνει μορφή και η ιστορία στήνει τον ιστό της. Αυτό δεν συνηθίζεται ποτέ. Κάθε νέο μυθιστόρημα είναι σαν να ξεκινώ από την αρχή. Έχω την ίδια ανυπομονησία να πω την ιστορία μου. Το πιο συγκινητικό για μένα είναι όταν οι ήρωες παύουν να είναι σκιές, δεν είναι πια λέξεις αλλά άνθρωποι. Με καθοδηγούν αντί να τους οδηγώ εγώ. Βιώνω τις χαρές και τις λύπες τους. Χαμογελώ και δακρύζω μαζί τους. Νιώθω ό,τι νιώθουν. Και όσο συμβαίνει αυτό δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω.
Τι είναι αυτό που κάνει μια ιστορία να αξίζει, για εσάς, να γίνει βιβλίο;
Δεν υπάρχει κανόνας και αυτή είναι η μαγεία της συγγραφής. Δεν ξέρω ποτέ τι θα πυροδοτήσει την έμπνευση. Μπορεί να είναι μια εικόνα, μια φράση, ένα βλέμμα. Κάτι μικρό που ξαφνικά αρχίζει και μεγαλώνει εντός μου. Για μένα, μια ιστορία αξίζει να γραφτεί όταν δεν με αφήνει ήσυχη! Όταν επιστρέφει ζητώντας επίμονα να ειπωθεί. Αν δηλαδή μια ιστορία με βρει και με κρατήσει, αν νιώσω ότι δεν μπορώ να την αγνοήσω, τότε ξέρω ότι πρέπει να την γράψω. Τις ιστορίες μου δεν τις επιλέγω. Εκείνες επιλέγουν εμένα!
Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος της λογοτεχνίας στην ψηφιακή εποχή;
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο ρόλος της λογοτεχνίας είναι πολύ σημαντικός. Σήμερα που όλα γύρω μας κινούνται με εκπληκτική ταχύτητα, οι εικόνες εναλλάσσονται, οι πληροφορίες μας βομβαρδίζουν, ο χρόνος συρρικνώνεται. Ένα βιβλίο όμως, σε καλεί να σταματήσεις. Ν’ αφιερώσεις χρόνο σ’ έναν άλλο κόσμο πιο αργό, με πιο βαθιά ματιά. Προσφέρει ενσυναίσθηση, εσωτερικότητα. Μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπει αλλά κυρίως αυτό που νιώθει. Πέρα από την πληροφορία, υπάρχει και η εμπειρία…
Υπάρχει κάποιο βιβλίο σας που αισθάνεστε πως σας καθόρισε περισσότερο ως συγγραφέα;
Κάθε βιβλίο που έχω γράψει, έχει αφήσει μέσα μου διαφορετικό αποτύπωμα. Κάποια με δοκίμασαν περισσότερο, κάποια με εξέλιξαν και άλλα με έφεραν κοντά σε πλευρές του εαυτού μου που ήταν θαμμένες βαθιά. Δεν είναι όλα ίδια αλλά όλα αποτελούν κομμάτια της ίδιας διαδρομής. Αυτό που με καθόρισε λοιπόν δεν είναι κάποιο βιβλίο αλλά η ίδια η πορεία μου. Κάθε βιβλίο αφήνει το σημάδι του και όλα μαζί διαμόρφωσαν αυτό που είμαι σήμερα.
