Περισσότεροι από 80.000 άνθρωποι - ανάμεσά τους κι εγώ - βρεθήκαμε στο ΟΑΚΑ και μοιραστήκαμε μία εμπειρία που δεν έμεινε εντός του σταδίου.
Ο κόσμος είχε αρχίσει να καταφθάνει από νωρίς. Από τις 14:00 και μετά, μπορούσε να διακρίνει κανείς αρκετούς θαυμαστές των Metallica στην κεντρική είσοδο του ΟΑΚΑ, αν και οι πόρτες ήταν προγραμματισμένο να ανοίξουν στις 16:00. Κάτι το οποίο επιβεβαίωνε τη μεγάλη ανυπομονησία των groupies του αειθαλούς συγκροτήματος. Οι πρώτες ενδείξεις υπήρχαν από την αρχή της προπώλησης. Τα εισιτήρια – περισσότερα από 80.000 στον αριθμό – δεν άργησαν να εξαντληθούν, οδηγώντας τους λιγότερο προνοητικούς ή τυχερούς να λάβουν μέχρι και την τελευταία στιγμή μέρος στον μεγάλο διαγωνισμό της COSMOTE για την απόκτηση των τελευταίων διαθέσιμων tickets της βραδιάς.
Διαβάστε Επίσης
Λίγο μετά τις 19:00, η μουσική των Gojira λειτουργούσε ως πυξίδα. Δεν χρειαζόταν να κοιτάξεις το κινητό σου, προκειμένου να αντιληφθείς πού ακριβώς χτυπούσε ο παλμός της πόλης το βράδυ του Σαββάτου 9 Μαΐου. Μόνο να ακολουθήσεις τον rock ήχο και να τσεκάρεις ξανά από ποια πύλη πρέπει να μπεις προκειμένου να φτάσεις στη θέση σου πιο σύντομα. Η οργάνωση ήταν εξαιρετική, κάτι που μείωνε την ταλαιπωρία η οποία αναπόφευκτα υπάρχει όταν απαιτείται να εξυπηρετηθεί ένας τόσο μεγάλος αριθμός παρευρισκόμενων.
Το γνωρίζεις, το γνωρίζω, μόνο που αυτή τη φορά φάνηκε ότι – ευτυχώς – το γνωρίζουν και οι διοργανωτές. Όσοι είχαν φτάσει νωρίτερα, έκαναν τη στάση τους στο ειδικά διαμορφωμένο booth της COSMOTE TELEKOM. Εκεί, τους περίμεναν ο Αλέξανδρος Βραχωρίτης και ο Τάσος Καρατζής, το πρωινό του 96,9 Rock FM, για ένα ενεργητικό warm-up.
Λίγο πριν από τις 21:00 – ακριβείς σχεδόν στην κατά προσέγγιση ώρα που είχε δοθεί, λεπτομέρεια την οποία τηρούν σε κάθε συναυλία τους – η 360° σκηνή, μία εντυπωσιακή σύγχρονη κατασκευή που πρόσφερε τη δυνατότητα να δεις τα μέλη των θρυλικών Metallica κυριολεκτικά από παντού. Και έναν φωτισμό τόσο ιδιαίτερο όπως η ενέργειά τους.
Νομίζω ότι η ουσία βρίσκεται στο τελευταίο. Στην ενέργεια που κυριάρχησε στο ΟΑΚΑ, από τη σκηνή στο κοινό, από το κοινό στη σκηνή. Από τις οκτώ οθόνες υψηλής ανάλυσης σε κάθε ένα μέλος μίας εμπειρίας που για περίπου δύο ώρες ζήσαμε όλοι μαζί. Δεν χρειαζόταν να γνωρίζεις κάθε τραγούδι του θρυλικού group για να αισθανθείς οικεία. Για αυτό, και θεωρώ περιττό να αναφερθώ στο setlist και τις επιτυχίες που ακούσαμε – ναι, το Nothing Else Matters και το The Unforgiven ήταν μέσα σε αυτές – όπως και ο Ζορμπάς, ένας φόρος τιμής στην Ελλάδα που αγαπούν αλλά και το "Δεν χωράς πουθενά" από τις Τρύπες. Δεν σε ρωτώ αν έχεις δει τα εν λόγω αποσπάσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το αξιολογώ ως δεδομένο.
Αυτό που έχει σημασία για εμένα, όμως, είναι ότι – ακόμα και να μην ανήκεις στους φανατικούς του συγκροτήματος – δεν γινόταν να μην γίνεις ένα με αυτό που ζούσες εντός. Με τον καθηλωτικό παλμό του James Hetfield, τον δυναμικό ρυθμό που έδιναν τα τύμπανα του Lars Ulrich, με την ενέργεια των Kirk Hammett και Robert Trujillo οι οποίοι απέδειξαν ότι δεν θεωρούνται τυχαία κορυφαίοι στο είδος τους. Ίσως τελικά πράγματι για μία επιτυχημένη συναυλία Nothing Else Matters.
