Ο Νίκος Κοντομήτρος ξεχωρίζει, για τρίτη χρονιά, όσα είδε, δοκίμασε, άκουσε και ευχαριστήθηκε την εβδομάδα που μας πέρασε.
Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Μία έκθεση αφιερωμένη στη ζωή στην πόλη. Δεν είναι εύκολο μία έκθεση να εναρμονιστεί με την ενέργεια όχι του χώρου στον οποίο παρουσιάζεται – έχουν υπάρξει εξαιρετικές in-situ προτάσεις σε γκαλερί της Αθήνας, αλλά με του ευρύτερου γεωγραφικού σημείου. Η νέα ατομική έκθεση της Μαρίας Οικονομοπούλου, στη Citronne Gallery, το καταφέρνει. Τόσο φυσικά, όπως η κίνηση στους δρόμους της πόλης από την οποία εμπνέονται τα έργα που συγκροτούν την All Included.
Στα μάτια μου, υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα τελευταία. Στην ιστορία που επιλέγει να αφηγηθεί μέσα από όσα συνθέτουν το "σώμα" της – αντιπροσωπευτικά του θεματολογικού εύρους της Μαρίας Οινομοπούλου μέσα στις δεκαετίες. Είναι η κοινωνικότητα, η έμφυτη τάση του ανθρώπου να συμβιώνει, να αλληλεπιδρά και να δημιουργεί δεσμούς μέσα σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο. Η αλήθεια είναι ότι το ανθρώπινο στοιχείο είναι διάχυτο στα περισσότερα από τα έργα της καλλιτέχνιδος. Είτε ως πρωταγωνιστική φιγούρα, είτε απλά ως αόρατο υποκείμενο οι πράξεις του οποίου οδηγούν στο αποτέλεσμα που αποτυπώνεται μπροστά στα μάτια σου.
Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι απλά, σχεδόν καθημερινά: χαρτί, νήμα, ύφασμα, μολύβι, κερί. Η επιλογή είναι συνειδητή, όπως μού εξηγεί κατά τη διάρκεια των εγκαινίων. Πρόκειται για υλικά συνδεδεμένα με την χειροτεχνία, την εκπαίδευση και τις συλλογικές πρακτικές, τα οποία επανεντάσσονται στο εικαστικό πεδίο ως φορείς σχέσης, εμπειρίας και συνύπαρξης. Τα έργα χαρακτηρίζονται από επιμελή και συχνά επίπονη φροντίδα, ακρίβεια και ιδιαιτέρως λεπτές κινήσεις οι οποίες αποτυπώνονται μορφολογικά.
Με την τεχνική αυτή, η Οικονομοπούλου σε φέρνει πιο κοντά στον πυρήνα της έκθεσης. Δεν είναι άλλος από το να απεικονίσει και να μεταφέρει τα ιδανικά της συγκατοίκησής μας στον κόσμο, υπογραμμίζοντας συγχρόνως ότι ακόμα και στην ακραία κοινωνικότητα η ατομικότητα του καθενός οφείλει να διατηρηθεί. Έστω και αθόρυβα. Εξάλλου, το προσωπικό στοιχείο είναι εκείνο που κάνει κάθε ημέρα να διαφέρει από την προηγούμενη και την επόμενη – και αυτό η Οικονομοπούλου το εξυψώνει. Πρόκειται για την πρώτη ατομική της καλλιτέχνιδος στη Citronne Gallery και σηματοδοτεί την έναρξη της συνεργασίας της με τη γκαλερί. Έως τις 28 Φεβρουαρίου.
Δοκιμάσαμε:
Το μενού μίας value for money, ήρεμης δύναμης. Δεν είναι η πρώτη φορά που κατηφορίζω τη Ναυάρχου Νικοδήμου για να βρεθώ στον Zohόs. Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Η συνθήκη, όμως, τώρα διαφέρει. Τις προηγούμενες βραδιές, η αφορμή ήταν δύο Side by Side ραντεβού – όπως έξυπνα ονομάζουν οι άνθρωποι του εστιατορίου στο ισόγειο του Electra Palace Athens τις γαστρονομικές συμπράξεις ανάμεσα στον chef Σάκη Βενέτη και συναδέλφους του από σημαντικά εστιατόρια της ελληνικής επικράτειας. Το βροχερό βράδυ της Τρίτης το κάλεσμα αφορούσε το νέο, σταθερό πλέον, χειμερινό μενού του.
Είχα μία αίσθηση του τι θα δοκίμαζα – όχι, δεν μελέτησα προηγουμένως τη γευστική κάρτα online. Εκείνες, όμως, οι προαναφερθείσες επισκέψεις μού επέτρεψαν να αντιληφθώ τη φιλοσοφία του μοιράζειν που κυριαρχεί στον Zohόs. Και να παρατηρήσω πώς με έναν αριστοτεχνικό τρόπο οι πρώτες ύλες από κάθε σημείο της Ελλάδας συναντιούνται μεταξύ τους σε πιάτα οικεία, αλλά εξελιγμένα. Σαν τις παραδοσιακές συνταγές που παλαιότερα απολαμβάναμε στο κυριακάτικο τραπέζι, αλλά με σύγχρονη ματιά και εστίαση στη λεπτομέρεια.
Αυτή τη νοσταλγία ο Group Executive Chef των Electra Hotels & Resorts και η ομάδα του μεταφράζουν σε γαστρονομικές προτάσεις που ισορροπούν ανάμεσα στο comfort και το νέο, το παρελθόν και το παρόν. Ξεκινήσαμε με χειροποίητο ψωμί, στο οποίο το βούτυρο έλιωνε γρήγορα και μία μαλακή αλοιφή καρότου με κόκκινη πιπεριά και φέτα, πριν στο τραπέζι μας καταφτάσουν τα καπνιστά παντζάρια με ανεβατό – αυτό το τρυφερό στην υφή τυρί – και νότες πορτοκαλιού να αφήνονται στην επιφάνεια ενός πιάτου με αρκετό χρώμα και δροσιστική επίγευση στον ουρανίσκο. Εξαιρετικό και το κουνουπίδι – μία πρώτη ύλη που τους τελευταίους μήνες εντοπίζεις σε όλο και πιο πολλά εστιατόρια της πόλης. Στον Zohόs, είναι σχεδόν εθιστικό με το μπούκοβο από την Αριδαία να ανεβάζει διακριτικά την ένταση και το αυγό ορτικιού να δίνει μία διαφορετική αίσθηση.
Τα ψητά μανιτάρια σε κερδίζουν με την απλότητά τους, αλλά και τη σάλτσα από πιπεριά Φλωρίνης η οποία δένει όμορφα με το γιαούρτι. Τηρώντας την εποχικότητα των υλικών, αυτή τη στιγμή θα γευτείς το σπάνιο Lactarius deliciosus, όπως μού εκμυστηρεύτηκε ο chef στη σύντομη συνάντησή μας. Ακολούθησαν τα δύο – η πορεία το έδειξε - αγαπημένα μου πιάτα του νέου μενού: ένα τόσο σωστά ψημένο καλαμάρι στα κάρβουνα περιλουσμένο από ταχίνι Δραπετσώνας και μελάνι που όσο κι αν φοβήθηκα στην αρχή τόσο απόλαυσα μετέπειτα και η σφαιρική κουνελόπιτα – ένα σιγομαγειρεμένο κουνελάκι στιφάδο σε ζύμη σβησμένο με μοσχάτο Λήμνου. Υπέροχο. Και – ευτυχώς – καθόλου βαρύ. Καλοδουλεμένη και η μακαρονάδα με κοκκινιστή προβατίνα από την Κίμωλο.
Μέχρι να φτάσει το γλυκό στο τραπέζι – το χρειάζομαι πάντα όταν το μενού έχει κρέας – συντροφεύω το διάλειμμά μου με λίγο ασύρτικο λευκό από την κάβα και ξεκουράζω την ματιά μου σε έναν μικρό και minimal χώρο. Άλλωστε, και στον Σάκη Βενέτη δεν αρέσουν οι φλυαρίες. Μόνο η ουσία. Ίσως και αυτό να είναι το μυστικό επιτυχίας του εστιατορίου – είναι στοίχημα το να πείσεις τον μόνιμο κάτοικο της Αθήνας να δειπνίσει σε ξενοδοχειακό χώρο χωρίς να έχει προγραμματίσει και διαμονή. Εντάξει και η ρευστή καρυδόπιτα με παγωτό και η τόσο φωτογενής μους γιαουρτιού βοηθούν.
Ξεχωρίσαμε:
Το νέο album των Kadebostany. Δεν τους αρέσουν οι τάσεις. Για αυτό, και συνειδητά δεν τους ακολουθούν. Το συγκρότημα που πριν από περίπου μία δεκαετία μας τοποθέτησαν εντός ενός μελωδικού Castle In The Snow, παρουσιάζει – επιτέλους! - τη νέα του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.
Πιστό στον τίτλο του, το "The Outsider", όπως ονομάζεται, δημιουργήθηκε σε συνεργασία με καλλιτέχνες και δημιουργούς από διαφορετικές χώρες: πραγματικούς outsiders, που δεν τους ενώνει η γεωγραφία, αλλά η ευαισθησία. Η φιλοσοφία αυτή αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στην ηχητική ταυτότητα του album, όπου τα ηλεκτρονικά στοιχεία συναντούν όργανα όπως modular synthesizers, βιολιά, πνευστά, κιθάρες, και συνδέονται με έντονα συναισθηματικά φωνητικά, διαμορφώνοντας έναν μοντέρνο ήχο, ο οποίος διαρκεί στον χρόνο. Τραγούδια με κλασική σύνθεση και στίχο με νόημα, όχι απλά λέξεις τοποθετημένες σε σειρά δημιουργούν ένα ενδιαφέρον σύνολο, το οποίο από σήμερα μπορείς να ακούς στο repeat. Κυκλοφορεί από την Panik Records. Το ακούς εδώ.
