Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Την τέχνη του χορού. Το σώμα επικοινωνεί. Ανοίγει διαλόγους, χωρίς περιττές λέξεις. Μόνο όσα συναισθήματα γεννούν οι εκφράσεις του προσώπου και οι κινήσεις κάθε μέλους του. Άλλοτε κοφτές, άλλοτε περισσότερο αρμονικές. Κάπως έτσι, προκύπτει μία ιστορία. Μία αφήγηση, της οποίας ο κύκλος αποκαλύπτεται από βήματα, ανάσες, παύσεις, σωματικές ενέργειες. Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις που τριγυρνούν στο μυαλό σου όσο παρατηρώ τη Λίντα Καπετανέα και τον Jozef Frucek να κάνουν αυτό ακριβώς στη σκηνή του θεάτρου ΦΙΑΤ, ενός πρώην βιομηχανικού χώρου στο Κουκάκι ο οποίος σήμερα συνιστά σημείο πολιτισμού.
Έχει κάτι πρωτόλειο το σημείο. Το είχα παρατηρήσει πριν από μερικούς μήνες όταν βρέθηκα εκεί για την Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Σωτηρία – στο βάφτισμά του ανάμεσα σε πολιτιστικούς κύκλους. Κάτι το ανόθευτο που, σε προσωπικό επίπεδο, ταιριάζει με την τέχνη του χορού. Μπορείς να το πεις απλά αυθεντικό. Όπως και το Mountain, η πρόταση των RootlessRoot, στην οποία ο χορός διακόπτεται από τις λέξεις μόνο για να εξελιχθεί. Να συγχρονίσει τους δύο επί σκηνής πρωταγωνιστές σε μία ιστορία "συνομιλίας" με την απώλεια, τον αποχαιρετισμό, τη θνητότητα την οποία ο άνθρωπος αφού δεν μπορεί να νικήσει, οφείλει να προσπαθεί να χαρεί.
Όλα αναδύονται, όπως και οι ίδιοι, από έναν κώνο φωτός – σαν έναν αρχαίο βωμό που εκκινεί τη γέννηση. Εκεί ξεκινά ένας κύκλος με κλιμακωτές κορυφώσεις, μία υφέρπουσα ένταση μέσα από χειρονομίες και κινήσεις που μοιάζουν πότε ρευστές και πότε απότομες, πότε κυματώδεις και πότε κοφτές, αντικείμενα και άλλα υλικά της φύσης, τα οποία συν-διαμορφώνουν. Οι δύο ερμηνευτές "γεννιούνται" στην άδεια σκηνή, παλεύουν με στοιχεία του κόσμου, προσπαθούν να δημιουργήσουν. Αυτό που δημιουργούν είναι τελικά η ίδια η ζωή και το νόημά της, σε μια διαδικασία προορισμένη να τελειώνει και να ξεκινά διαρκώς από την αρχή, σαν έναν ακόμα αέναο κύκλο. Σαν την ανάβαση και την κατάβαση ενός βουνού.
Όπως ο κύκλος της ζωής ξεκινά από την πρώτη ανάσα και τελειώνει με την τελευταία πνοή, το Mountain ξεκινά με ένα ποίημα για την αναπνοή. Οι ανάσες διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, όπως και εκείνη σχεδόν μυσταγωγική στιγμή που ο Jozef Frucek απαγγέλει, σαν να καλεί την παρτενέρ του να αναγεννηθεί. Άλλωστε, αυτό διεγείρει επί σκηνής η παράσταση. Την αναμέτρηση με τον θάνατο, τον απαραίτητο για την ψυχή θρήνο και αποχαιρετισμό ως θεμελιώδεις εσωτερικές διεργασίες για τη νοηματοδότηση και το βάθεμα της ζωής.
Δοκιμάσαμε:
Την πρόταση του Meat The Stars. Δεν φτάνεις εύκολα μέχρι το Πικέρμι αν δεν υπάρχει λόγος. Εξαιρούνται οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής για τους οποίους η περιοχή πριν από τον Μαραθώνα και τη Ραφήνα αποτελεί μία από τις επιλογές εξόδους τους. Σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα δεν ανήκω σίγουρα εγώ, δεδομένου ότι μένω στην άλλη πλευρά της ευρύτερης Αθήνας.
Μία γεμάτη από υποχρεώσεις Τρίτη αποφάσισα να ακολουθήσω διαφορετική κατεύθυνση επιστροφής και να αποδεχτώ μία πρόταση που μου είχε γίνει από καιρό. Να δοκιμάσω το μενού ενός meating point – δεν έχω υποπέσει σε ορθογραφικό λάθος, απλά έτσι μου αρέσει να περιγράφω τις ζωηρές κρεατοφαγικές διευθύνσεις, για το οποίο όλο και περισσότεροι διασχίσουν ένα τμήμα της Αττικής Οδού ή της λεωφόρου Μαραθώνος αρκετά συχνά. Ο λόγος για το Meat The Stars, ένα steak house στο οποίο η ζεστασιά και το αυθεντικό αίσθημα φιλοξενίας δεν συνοδεύουν τη γεύση, τη συν-δημιουργούν.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Φτάσαμε σχετικά γρήγορα. Η διαδρομή από το Μαρούσι μέχρι και το Πικέρμι έγινε μόλις σε 20 λεπτά, κάτι πολύ ευχάριστο δεδομένου ότι η κίνηση εντός Αττικής τις απογευματινές ώρες είναι τόσο πυκνή που ίσως στη διαδρομή να προλαβαίνεις να κάνεις από το κινητό όσα δεν έχεις υλοποιήσει προηγουμένως. Βρήκαμε το εστιατόριο εύκολα, χωρίς να χρειαστεί να περπατήσουμε. Στα ατού του εστιατορίου της Χριστίνας και του Θανάση, το γεγονός ότι διαθέτει parking ακριβώς από πίσω γλιτώνοντας σε από τις περιττές μετακινήσεις και την πίεση.
Αντιλαμβάνομαι ότι η Χριστίνα ασχολείται ενεργά με το Meat The Stars, πριν μού το ομολογήσει πάνω από το εξαιρετικά ψημένο Rib Eye, το οποίο συνοδεύει με σπαράγγια και baby πατάτες φούρνου με μυρωδικά και λεμόνι σε μία ισορροπημένη πρόταση. Ο χώρος έχει γυναικεία φροντίδα, χωρίς στερεοτυπική χροιά. Έχει προσέξει τη διακόσμησή του, έχει φροντίσει να υπάρχει απόσταση ανάμεσα στις ροτόντες και τα τραπέζια – η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο εστιατόριο, μελετήσει ποιες αλλαγές χρειάζονται να γίνουν προκειμένου να εξελιχθεί και ανάμεσα στο ξύλο και το δέρμα να δημιουργήσει το δικό του γαστρονομικό αφήγημα. Στις τελευταίες, οι επιλογές κρασιού χωρίς αλκοόλ οι οποίες μόλις προστέθηκαν σε μία καλά μελετημένη οινική κάρτα, αλλά και το private dining room – ένα κελάρι στο οποίο ο εκλεκτός οίνος συνομιλεί με το ραφιναρισμένο ξύλο και την αίσθηση ιδιωτικότητας, μία αρετή που σήμερα ορίζει αυτό που ονομάζουμε εστιατορική πολυτέλεια.
Ξεκινήσαμε με χειροποίητη κροκέτα πατάτας. Με τέλειο σφαιρικό σχήμα και ελαφριά επίγευση, η ομάδα του Meat The Stars τη συνοδεύει με γιαούρτι και δυόσμο για την απαραίτητη δροσιστική αίσθηση και μαρμελάδα λουκάνικο τσορίθο προκειμένου να ανεβάσει ελεγχόμενα τη θερμοκρασία. Το ταρτάρ από φιλέτο μόσχου είναι σωστά ετοιμασμένο με τη μαγιονέζα τρούφας και το αυγό ποσέ να δημιουργούν ένα γευστικό tidbit, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στο carpaccio, το οποίο μαρινάρεται με μείγμα τεσσάρων μπαχαρικών, άγρια ρόκα και γραβιέρα Κρήτης πριν η βινεγκρέτ λεμόνι και η τρούφα το τελειοποιήσει. Από τις σαλάτες, σου προτείνω την ελληνική με τα φρέσκα τοματίνια και το ξύγαλο Κρήτης.
Στον πυρήνα του εστιατορίου βρίσκεται, όπως αντιλαμβάνεσαι, το κρέας. Ξεκινώντας από την πρώτη ύλη, την οποία προμηθεύεται από διαφορετικούς προμηθευτές προκειμένου να φτάνει το καλύτερο προϊόν, το Meat The Stars διαθέτει πληθώρα επιλογών: καλοψημένο black angus ανάμεσα σε δύο ζεστές φέτες ψωμί, picanha, tagliata, T-Bone Steak, Rib Eye, Flap Stea, Tomahawk. Η φωτιά δουλεύεται σωστά, το συνοδευτικό που επιλέγεται του ταιριάζει, κάνοντάς σε να θες να επιστρέψεις. Άλλωστε, το μενού έχει ακόμα πολλά πιάτα που δεν δοκιμάσαμε – ανάμεσά τους και χορτοφαγικές προτάσεις.
Ξεχωρίσαμε:
Την έναρξη του τέταρτου κύκλου του #Her_Research. Είναι σπουδαίο όταν οι γυναίκες τολμούν. Όταν ερευνούν και προχωρούν σε ενέργειες που στηρίζουν η μία την άλλη, και κατ΄ επέκταση όλη την κοινωνία. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ο Σύνδεσμος Επιχειρηματιών Γυναικών Ελλάδος (ΣΕΓΕ) ανακοινώνει την έναρξη του 4ου κύκλου του προγράμματος #Her_Research για το 2026, ενός οικοσυστήματος που μετατρέπει τη γυναικεία ερευνητική, επιστημονική σκέψη σε βιώσιμα επιχειρηματικά μοντέλα και καινοτόμα προϊόντα για την αγορά.
Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο και δομημένο πρόγραμμα διάρκειας 8–10 μηνών, με σαφή στάδια υλοποίησης και μετρήσιμο αντίκτυπο. Το #Her_Research εστιάζει στην άρση των πάγιων εμποδίων που περιορίζουν τη γυναικεία παρουσία στην εφαρμοσμένη έρευνα. Παρά την επιστημονική τους επάρκεια, πολλές ερευνήτριες στερούνται των απαραίτητων διασυνδέσεων με επενδυτικά κεφάλαια και του mentoring που απαιτείται για να βγει η γνώση από το εργαστήριο στην κοινωνία ως εφαρμόσιμη καινοτομία ή επιχειρηματική δραστηριότητα. Η δράση έχει υποστηριχθεί από 17 πανεπιστημιακά ιδρύματα.
