Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Μία έκθεση μνήμης. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ανατρέχουν συχνά στο παρελθόν. Το θεωρώ εξουθενωτικό. Το κάνω μόνο όταν με κυριεύει αυτό το αίσθημα νοσταλγίας ή όταν θέλω να διδαχθώ για το παρόν. Σαν μία συμβουλή ή crisis management – μπορείς να το περιγράψεις όπως επιθυμείς ή ταυτίζεσαι. Αυτή την οπτική, της διδακτικής μάθησης, ακολουθεί και η νέα έκθεση στη Citronne Gallery, πρώτο κεφάλαιο μίας καινούριας ετήσιας σειράς ομαδικών εκθέσεων, των Διαστρωματώσεων.
Η φιλοσοφία της συγκεκριμένης πρότασης πηγάζει στην έννοια της συνδιαλλαγής. Διαφορετικών καλλιτεχνών, υλικών κατασκευής, τεχνοτροπιών, πτυχών αυτού που ονομάζουμε τέχνη. Αυτό ακριβώς πραγματοποιείται – με ιδιαίτερη επιτυχία χάρη στην ενωτική ματιά της Τατιάνας Σπινάρη – Πολλάλη, η οποία υπογράφει την επιμέλεια - και στην Αμφίδρομη Μνήμη, την εναρκτήρια ομαδική έκθεση του προαναφερθέντος κύκλου.
Δεν απαιτούνται πολλές λέξεις για να αντιληφθείς τον πυρήνα της. Ο τίτλος είναι από μόνος του δηλωτικός. Όπως και τα έργα, τα οποία τοποθετημένα σε διαφορετικά σημεία της γκαλερί επί της Πατριάρχου Ιωακείμ, διέπονται από το ίδιο νήμα: αυτό της επιστροφής στα πιο αθώα χρόνια, συνήθως τα παιδικά, αλλά και του μνημονικού υλικού, όπως απαντάται στις πρώτες ζωγραφιές, τα παιχνίδια, τα παραμύθια, το τσίρκο, στο ρεύμα της Comedia de l’Arte. Σε εκείνα που συνθέτουν το υποσυνείδητο, το οποίο εν τέλει διαμορφώνει και το παρόν.
Το άδειο σκηνικό του Κωστή Βελώνη οδηγεί συνειρμικά στους θεατρικούς ήρωες της Comedia de l' Arte, όχι όμως σε κάποια οργανωμένη παράσταση. Άλλωστε, η φαντασία δεν εγκλωβίζεται σε τετραγωνικά. Η Ευγενία Βερελή επικεντρώνεται σε μνήμες από το τσίρκο ή ανακατασκευάζει παιδικά σχέδια στην άμμο, τα οποία μεταπλάθει σε γλυπτά. Η Αλίκη Παπαδημητρίου ανατρέχει στα παραδοσιακά παιχνίδια και αξιοποιεί το ήλιο και τη μνήμη ως βασικά υλικά δίνοντας γοτθική μορφή στην έννοια του "παίζω". Η Χρυσή Παπαδάκη στήνει έναν χώρο συλλογισμού και βαθιάς ενδοσκόπησης, όπου η μνήμη κατέχει τον καθοριστικό ρόλο.
Η ματιά της Ναταλίας Παπαδοπούλου είναι σύγχρονη, κάτι το οποίο μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τη χρήση βίντεο – εγκατάστασης. Στην τελευταία, μία δεξαμενή με νερό παρουσιάζει συμβολικά την κατάδυση και ανάδυση της εσώτερης μνήμης σε ένα αέναο φαινομενικά tempo. Οι γλυπτικές και ζωγραφικές μορφές της Νάνας Σαχίνη και της Ευγενίας Φραγκολιά, ως ζώντα σώματα που ακροβατούν ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο, την παιδικότητα και την ενηλικίωση. Όλοι μαζί συν-δημιουργούν ένα σύμπαν σύγχρονο όπως το παρόν, νοσταλγικό όπως οι αναμνήσεις, ίσως προφητικό σαν τις ημέρες που ζούμε. Αρκεί, να είσαι σε θέση να τις "διαβάσεις". Μέχρι τις 18 Απριλίου.
Δοκιμάσαμε:
Τη νέα brasserie που υπογράφει ο Mr. Τσιοτίνης. Δεν μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια τι είναι αυτό που έλειπε από τα βόρεια της πόλης – το γεγονός ότι μένω στην άλλη πλευρά της Αθήνας δυσκολεύει την εξίσωση. Μπορώ, όμως, να σου πω ότι το είδα να δημιουργείται. Βλέπεις όταν διασχίζεις καθημερινά δύο (!) φορές τη λεωφόρο Κηφισίας με τον χαρακτηριστικό αργό ρυθμό, έχεις αν μη τι άλλο τη δυνατότητα να παρατηρείς: όσα παλιά ο χρόνος αποδομεί, όσα καινούρια γεννώνται. Κι αν κάνεις μία δουλειά σαν τη δική μου να τα γεύεσαι νωρίς, αν όχι από τους πρώτους.
Κάπως έτσι, πριν από μερικές ημέρες, βρέθηκα στο The Fiction Athens, ένα νέο boutique ξενοδοχείο ακριβώς απέναντι από το Golden Hall. Δεν χρειάστηκε να περάσω την πόρτα του για να αντιληφθώ τον διακριτικά πολυτελή χαρακτήρα του. Το επιβλητικό bold χρώμα στο εξωτερικό, το ιδιωτικό parking, το ευγενικό προσωπικό μού ήταν αρκετά. Το θετικό προαίσθημα μου επιβεβαιώθηκε όταν συνοδεία ενός δροσιστικού welcome drink ανά χείρας ξεκίνησα να ανακαλύπτω το lobby του. Ένα μωσαϊκό από ευφυή design objects, υφές ξύλου, μικρές λεπτομέρειες σε ένα quiet luxury φόντο ζεστών καφέ αποχρώσεων και μπεζ τόνων, το οποίο μέσα από τις λευκές του κουρτίνες σού επιτρέπει να ρίχνεις κλεφτές ματιές στους ρυθμούς της πόλης, χωρίς να επηρεάζεσαι από εκείνους. Η φροντίδα της SWOT Hospitality είναι εμφανής.
Στα αριστερά της εισόδου, ο λόγος της επίσκεψής μου, το Lalane. Μία νέα all-day brasserie με γαλλική αισθητική, καθαρές αρχιτεκτονικές γραμμές, μεσογειακό ταμπεραμέντο, αρτιστίκ διάθεση, έναν χαρακτήρα που ξεκινά με business friendly ήχους τις πρωινές ώρες και εξελίσσεται σε dance pop όσο η ημέρα παραχωρεί τη θέση της στο βράδυ. Και την υπογραφή του Αλέξανδρου Τσιοτίνη στο μενού. Μπορείς να ξεκινήσεις με ένα από τα signature cocktail της κάρτας ή απλά ένα ποτήρι κρασί – στην κάρτα του Lalane θα βρεις ενδιαφέρουσες επιλογές από τον εγχώριο και διεθνή αμπελώνα. Εγώ, με μία Μαλαγουζιά του κτήματος Γεροβασιλείου.
Το προζυμένιο ψωμί καταφτάνει στο τραπέζι πρώτο και ζεστό, με το βούτυρο με τραγανό κρεμμύδι από το οποίο συνοδεύεται να του πηγαίνει πολύ. Το ψάρι ημέρας λειτουργεί ως βάση σε ένα καλοδουλεμένο δροσιστικό καρπάτσιο με λαχανίδα στα κάρβουνα και πουρέ ψητού πορτοκαλιού, ενώ τα tacos φάβας με καπνιστό χέλι, τσιγαριστά χόρτα και κρέμα κουμκουάτ μπορείς να τα απολαύσεις και by hand για να γευτείς το tidbit σου όπως του αρμόζει. Εξαιρετική και η ελληνική απόδοση της ιταλικής μπουράτα από βουβαλίσια γάλα ανάμεσα σε χόρτα και μαύρο σκόρδο δημιουργημένα σαν πίτα – ένα πάντρεμα που αντικατοπτρίζει την ευρύτερη γαστρονομική φιλοσοφία του Lalane. Εκείνη του παντρέματος μεσογειακών γεύσεων με μία επανερμηνευμένη εκδοχή της ελληνικής κουζίνας. Στο ίδιο μήκος κύματος, το comfort παστίτσιο σερβίρεται ως τραγανιστό αραντσίνι με το μοσχαρίσιο ραγού και την τρουφάτη μπεσαμέλ να ανεβάζουν λίγο τη θερμοκρασία.
Για τα επόμενα πιάτα θέλω την προσοχή σου. Ίσως επειδή η σκέψη μου ανατρέχει συχνά στην εικόνα και τη γεύση τους. Αναφέρομαι στις ευφάνταστες παπαρδέλες, τις οποίες ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης διαχειρίζεται με paella style δημιουργώντας ένα απολαυστικό "σώμα" από μπουκιές κοτόπουλου, σαλάμι chorizo, καπνιστά μύδια και φρέσκες γαρίδες, αλλά το σωστά ψημένο rib-eye με Café de Paris σάλτσα και σχεδόν εθιστικά τσιπς πατάτας. Στα πολύ αγαπημένα μου του μενού, και το ριζότο παρμεζάνας που θυμίζει caprese, αν και στην αρχή το αντιμετώπισα διστακτικά.
Φινάλε με την πορτοκαλόπιτα με cremeux περγαμόντου και παγωτό και τη σιγουριά ότι θα το επισκεφτώ σύντομα ξανά – ίσως για το Weekend brunch του που κρύβει ενδιαφέρουσες εκπλήξεις και guests από microbakeries – μέχρι τα τέλη Μαΐου το Temps Perdu του Γιάννη Βλασίου και του Δημήτρη Δρίτσα. Άλλωστε, τα urban chic και κάπως αναπολογητικά vibrant εστιατόρια είναι τελικά οι αδυναμίες μου.
Ξεχωρίσαμε:
Τη νέα συλλογή του Greatness Athens. Σού έχω γράψει ξανά για το πόσο μου αρέσει η Greatness Athens. Γοητεύομαι από την κινηματογραφική αισθητική της, από τα σχέδια και τα πατρόν, τη made in Greece φιλοσοφία της. Και αυτή την αστική καρδιά που περιγράφει κάθε νέα της συλλογή. Στη Balcony, το brand της Βίκυς Καγιά, αποκωδικοποιεί το καλοκαίρι στην πόλη – παρουσιάζοντας μία city chic unisex φορέσιμη πρόταση.
Η ισχύς του styling βρίσκεται στην τέχνη του layering. Κομμάτια που συνδυάζονται ελεύθερα, που φοριούνται και επαναπροσδιορίζονται μέσα στην ημέρα, δημιουργώντας looks που κινούνται με φυσικότητα. Καθαρές σιλουέτες συναντούν μια ανεπιτήδευτη κομψότητα, ενώ οι υφές αγκαλιάζουν το σώμα με μια ήσυχη, σύγχρονη πολυτέλεια. Κάθε look είναι ready-to-live, όχι απλώς ready-to-wear. Φτιαγμένο για τις αναμνήσεις που δημιουργούνται στους δρόμους της Αθήνας.
Έμαθες ότι:
Η "απόλυτη" ξεκινά new era. Η Άννα Βίσση ενώνει τις δυνάμεις της με την κουμπάρα και καλή της φίλη, Δήμητρα Κούστα. Είναι πλέον επίσημο. Και το πρώτο δείγμα της επαγγελματικής τους πλέον σύμπραξης, ονόματι Vission Music, μαθαίνω ότι θα έρθει αρκετά σύντομα.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η Vission Music θα λειτουργεί ως ένα κεντρικό creative hub για τις παραγωγές, τις κυκλοφορίες και τις διεθνείς συνεργασίες της. Καθορίζοντας τον στρατηγικό σχεδιασμό και την υλοποίηση των μουσικών κυκλοφοριών, των live performances και των οπτικοακουστικών projects, αποτελεί πλέον το σημείο αναφοράς για τα επόμενα βήματα της "απόλυτης Ελληνίδας star", όπως το κοινό την αποκαλεί.
