Ο Νίκος Κοντομήτρος ξεχωρίζει, για τρίτη χρονιά, όσα είδε, δοκίμασε, άκουσε και ευχαριστήθηκε την εβδομάδα που μας πέρασε.
Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Τον EROS της Μαρίνας Βερνίκου. Δεν χρειάστηκε να φτάσω μέχρι τον Θόλο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος προκειμένου να αντιληφθώ ότι η νέα έκθεση της CREAID σημειώνει τη δική της επιτυχία. Η δυνατή μουσική και ο ήχος που γεννάται όταν οι άνθρωποι συνομιλούν γινόντουσαν αντιληπτά από μερικά μέτρια μακριά. Είχαν προηγηθεί ήδη οι αναρτήσεις φίλων μου – καλλιτεχνών και προσώπων από τον επιχειρηματικό χώρο της πόλης – στα προσωπικά τους μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το ειδικά διαμορφωμένο για τη βραδιά σημείο του προαναφερθέντος κέντρου πολιτισμού.
Τις παρατηρούσα όσο διέσχιζα τη λεωφόρου Συγγρού. Έφτασα κατά τις 20:30, ενώ η βραδιά είχε ξεκινήσει από τις 19:00. Στον σφαιρικό χώρο του ΚΠΙΣΝ, η CREAID, της οποίας πρόεδρος είναι η Μαρίνα Βερνίκου, είχαν ενορχηστρώσει ένα μεγάλο εικαστικό party. Μία γιορτή για καλό σκοπό με περισσότερους από 2.500 παρευρισκόμενους, σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό. Γύρω μου, συλλέκτες έργων τέχνης, art enthusiasts, επιχειρηματίες, προσωπικότητες που ορίζουν το σύγχρονο lifestyle, και περισσότερα από 120 έργα διαφορετικής μορφής και πρακτικών. Στόχος των δημιουργών τους, πολλούς από τους οποίους συνάντησα μπροστά από τα έργα τους, να ερμηνεύσουν τον έρωτα, βασική θεματική της φετινής έκθεσης.
Ο Eros, όπως τιτλοφορείται η εικαστική πρόταση, είναι δυνατός, διαχρονικός μα και σύγχρονος – η δουλειά της Kris Betta αντικατοπτρίζει αυτή την οπτική, απτός σαν τα έργα κεραμικής, ιδιαίτερος όπως τα περίτεχνα design objects, ακόμα και φορέσιμος – αν μεταφράζεται μέσα από τα περίτεχνα κοσμήματα στο κέντρο του χώρου. Και έντονος, όπως το κόκκινο χρώμα – το οποίο συναντούσε κανείς σε αρκετά από τα έργα. Μου άρεσε πολύ η πρόταση του Χρήστου Χατζηβασιλείου.
Ανάμεσα στα έργα, που μέχρι και το βράδυ της Κυριακής δημοπρατούνται για καλό σκοπό, το "Holy Love" (2026, lightbox) της Μάρας Δεσύπρη, το "Are you ready?" (2025) του Κωνσταντίνου Κακανιά, το "Temporary Infinity" (Μύκονος, 2012) του Κοσμά Κουμιανού, το "It Was Spring" (2021) της Χλόης Ακριθάκη, το πολύτιμο γλυπτό "Humanheart" (2024) του Κωστή Γεωργίου, αλλά και "Breath of the Sea" (2016), ένα ξεχωριστό φωτογραφικό έργο της Μαρίνας Βερνίκου.
Τα έσοδα από τη δημοπρασία θα διατεθούν για την αγορά σύγχρονου ιατρικού εξοπλισμού για το νοσοκομείο Παίδων "Παναγιώτη & Αγλαΐας Κυριακού", ενισχύοντας ουσιαστικά τις δυνατότητες έγκαιρης διάγνωσης και θεραπευτικής αντιμετώπισης παιδιατρικών ασθενειών, υπενθυμίζοντας κάτι που η CREAID έχει αποδείξει μέσα από τις πράξεις της: ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει πραγματικά τη ζωή ενός – εν προκειμένω – πολλών περισσότερων ανθρώπων.
Δοκιμάσαμε:
Τη γεύση μίας ιστορικής ταβέρνας. Έχουν μία γλυκύτητα τα βράδια αυτών των ημερών στα Πετράλωνα. Ίσως επειδή – αν και θερινά – η θερμοκρασία τη νύχτα είναι δροσερή, ιδανική για να κοιτάξεις τον καθαρό από τα σύννεφα ουρανό, το φεγγάρι όσο κινείται, και να χαλαρώσεις σε νέες ή ήδη αγαπημένες διευθύνσεις. Κάπως έτσι, βρέθηκα στην ήρεμη γειτονιά της πρωτεύουσας, στη γωνία Τρώων και Κυδαντινών, λίγο μετά τις 21:00, σε μία ταβέρνα που στους τοίχους και τα τετραγωνικά της χωρά ένα τμήμα από τη νεότερη ιστορία της πόλης.
Εκεί, διακριτή από το ευφυές παιχνίδισμα ανάμεσα στο θερμό κίτρινο και το λευκό και τη μουσική που ακούς έξω από την πόρτα της, συναντάς την Ταβέρνα του Οικονόμου. Στα άνετα τραπέζια της, έχουν καθίσει στο πέρασμα των δεκαετιών ορισμένες από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τέχνης, της ποίησης, της πολιτικής, γκαλερίστες, εκδότες, διανοούμενοι, ιντελεκτουέλ, αλλά και απλοί πολίτες από κάθε σημείο της πόλης και – φυσικά – της γειτονιάς.
Αν δεν το γνωρίζεις, το αντιλαμβάνεσαι από τους πίνακες που συνοδεύουν την έξοδό σου. Στην ευρύχωρη σάλα, η ματιά (σου) ξεκουράζεται από τα έργα του Φασιανού, του Ψυχοπαίδη, του Αμάραντου, αλλά και νέων καλλιτεχνών σε μία ενδιαφέρουσα συνδιαλλαγή, ιδέα του τωρινού ιδιοκτήτη της, Φίλιππου Τσαγκρίδη - Παναγόπουλου. Άλλωστε, ο τελευταίος συνιστά έναν από τους πιο δραστήριους συλλέκτες τέχνης και restaurateurs της Αθήνας.
Από το 1930, αφετηρία της μετέπειτα επιτυχημένης διαδρομής της, η Ταβέρνα του (Γιώργου) Οικονόμου χαρακτηριζόταν από δύο στοιχεία: τη δεξιοτεχνία στην κατσαρόλα και αυτή την ανόθευτη αίγλη που περιγράφει την εμπειρία που προσφέρει μέχρι και σήμερα. Τώρα, με μία ιδιαίτερη αίσθηση νοσταλγίας. Ξεκινήσαμε με μία παραδοσιακή ελληνική σαλάτα – η τομάτα και η φέτα ισορροπούσαν εξαιρετικά με το ελαιόλαδο, αφού πρώτα εξασφαλίσαμε το τελευταίο κομμάτι από τη σπανακόπιτα ημέρας, κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει ότι η πρώτη ύλη είναι φρέσκια και η αξιοποίησή της άμεση.
Το σαγανάκι γραβιέρας ήταν αριστοτεχνικό, με την απαραίτητη αλμύρα για εμάς τους λάτρεις των τυριών, ενώ στην προαναφερθείσα πίτα το "σώμα" ήταν γεμάτο, μα η τελική της αίσθηση ανάλαφρη. Οι λαχανοντολμάδες του Οικονόμου είναι ίσως από τους καλύτερους της Αθήνας, ένα πιάτο για το οποίο διαχρονικά φημίζεται και ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιστρέφεις. Εξαιρετική και η ποικιλία λαδερών με κολοκυθάκια, μελιτζάνες ιμάμ και μπάμιες σε ένα οικογενειακό πιάτο με άφθονη σάλτσα τομάτας, όπως και τα κεφτεδάκια. Σφαιρικά, τηγανισμένα σωστά με τα μυρωδικά να προσθέτουν μία δροσιστική νότα στο τελικό – καλοδουλεμένο – αποτέλεσμα. Στη δική σου επίσκεψη, μην παραλείψεις το σιγομαγειρεμένο αρνάκι, αλλά και την σωστά πικάντικη τυροκαυτερή.
Στη λίστα, ανακαλύπτεις και μία σειρά επιλεγμένων ετικετών από αρκετά σημεία του ελληνικού αμπελώνα, μερικές προτιμήσεις σε τσίπουρο και μπύρα, ιδανικές για να συμπληρώσεις μία γαστρονομική εμπειρία με εγχώριο αποτύπωμα, τον λόγο να ανανεώσεις το ραντεβού σε με την ταβέρνα – τοπόσημο των Αθηνών. Εκεί που δίπλα από τις ελιές, κάτω από τον θερμό φωτισμό, υπό το βλέμμα σπουδαίων καλλιτεχνών και ανάμεσα σε πιάτα με ελληνική ψυχή θα ανταμώσουμε ξανά.
Δίνουμε ραντεβού:
Στο universe της Τάμτα. Το ότι η Τάμτα στο SMUT Athens ενορχηστρώνει το πιο up-tempo show της πόλης είναι κάτι που όποιος έχει βιώσει μπορεί να το επιβεβαιώσει. Και ο αριθμός των παρευρισκόμενων, εδώ και τρία πλέον χρόνια, δεν είναι μικρός. Στο queer underground-club, όπου η κάμερα του κινητού καλύπτεται στην είσοδο, η fashion-forward καλλιτέχνις δημιουργεί μία immersive εμπειρία, η οποία χωρίζεται σε δύο μέρη.
Το ταξίδι επαναπροσδιορισμού της καλλιτέχνιδας παίρνει μορφή επί σκηνής μέσα από ορμητικά performances, μουσικές εναλλαγές και ερμηνευτικές αντιθέσεις από το νέο era της και καταλήγει στο δεύτερο μισό όπου παρουσιάζει τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Τα σκηνικά έχει επιμεληθεί ο Κωνσταντίνος Χαλδαίος ,η επιμέλεια φώτων είναι του Βαγγέλη Μούντριχα και του ήχου ανήκει στον Γιάννη Βένιο. Στο live της Κυριακής 10 Μαΐου, το warm-up αναλαμβάνει η Loo, με ένα DJ set με cinematic ηλεκτρονικό ήχο και η V4L, με ένα live opening acτ με τα pink pop vocals της. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30.
Ξεχωρίσαμε:
Την καινούρια συλλογή της Liana Camba. Τον μυσταγωγικό χώρο της ΦΙΑΤ, τον οποίο μεταμόρφωσε σε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό, επέλεξε η Liana Camba για την παρουσίαση της νέας της Spring/Summer 2026 συλλογής. Μέσα από το "Chiaroscuro", όπως ονομάστηκε η νέα της φορέσιμη πρόταση, η Ελληνίδα σχεδιάστρια δημιούργησε μια συμβολική αφήγηση γύρω από το φως και τη σκιά, μετατρέποντας την πασαρέλα σε ένα ποιητικό σύμπαν όπου τα ενδύματα λειτούργησαν ως "αστέρια" σε τροχιά γύρω από το φως της δημιουργίας.
Η παρουσίαση ξεδιπλώθηκε σε τρεις πράξεις, με τη χορογραφική ροή και την κινησιολογία να θυμίζουν μία μικρή παράσταση τέχνης. Στο runway, 32 looks αποτύπωσαν τη σχεδιαστική γλώσσα της Liana Camba μέσα από έντονες αντιθέσεις, ιδιαίτερες υφές, sculptural σιλουέτες και ενδιαφέρουσες κεντημένες λεπτομέρειες. Το παρών έδωσαν fashion enthusiasts και aficionados, πρόσωπα της τέχνης και των media.
