Στην πρώτη ακρόαση είναι απλά νοσταλγία, αν όμως επιμείνεις η μουσική σε ανταμείβει
Τo Stranger Things είναι πρώτα και πάνω από όλα ένας φόρος τιμής στα 80s. Μετά και την τρίτη του σεζόν είναι φανερό ότι οι δημιουργοί χρησιμοποιούν κάθε πιθανή και απίθανη λεπτομέρεια για να φτιάξουν ένα μικρό σύμπαν γεμάτο triggers που χτυπούν στο θυμικό όσους γεννήθηκαν πριν το 1990.
Τα επιτραπέζια και τα video games είναι εδώ, τα ντυσίματα και τα κουρέματα δηλώνουν παρών, η σειρά θυμίζει Κυριακή μεσημέρι στο MEGA (με το Stand By Me σε πολλοστή επανάληψη) κι όπως ήταν αναμενόμενο το soundtrack είναι γεμάτο αρχαία synthesizers και πρωτόγονα beats· μία συνταγή με μπόλικες αναμνήσεις πασπαλισμένη με γερές δόσεις νοσταλγίας.
Μήπως η βιομηχανία της ψυχαγωγίας έχει βρει έναν εύκολο τρόπο να μας παίρνει -αν όχι τα λεφτά μας- τότε σίγουρα τα clicks και τα views μας;
