Μερικές σκέψεις για το τριήμερο Rolex Arts Festival που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα.
Στην εποχή της απόλυτης πρόσβασης στα πάντα και κυρίως σε κάθε χρήσιμη πληροφορία, στην περίοδο που η επικοινωνία είναι το βασικό εργαλείο για κάθε επαγγελματικό τομέα είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο χαμένοι στη μετάφραση είμαστε. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έχουμε στο μυαλό μας ότι όλοι μπορούν να κάνουν τα πάντα επειδή το τεχνολογικό σύμπαν μπορεί να συνωμοτήσει παρέχοντας τον τρόπο.
Μέντορες, προστατευόμενοι και συντελεστές επί σκηνής στην τελετή έναρξης
Η πραγματικότητα ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική: Κανείς, από κανέναν τομέα δε μπορεί να διαπρέψει, απλώς και μόνο επειδή "ξεφύτρωσε" ή επειδή έχει γνώση του πώς να διαχειριστεί τα social media. Δυσανάλογα αναγκαία για τη ρηξικέλευθη παρόλα αυτά περίοδο που διανύουμε, θα έλεγε κανείς, πως είναι η σωστή καθοδήγηση. "Ω ρε πού πάμε ρε", αναφωνούσε κάποτε ο Βασίλης Αυλωνίτης στην ελληνική ταινία "Η ωραία των Αθηνών" και ακούγεται πιο επίκαιρος από ποτέ. Αυτά πάνω κάτω σκεφτόμουν κατά την τελετή έναρξης του Rolex Arts Festival στην Εθνική Λυρική Σκηνή με παρουσιάστρια την απαστράπτουσα Μαρία Ναυπλιώτου.
Ο πολιτισμός δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα επικερδής και αυτό δεν έχει αλλάξει ούτε και σήμερα. Η φράση "δουλεύει για την ψυχή της μάνας του" συνήθως αντιστοιχεί σε φερέλπιδες καλλιτέχνες που αναγκάζονται να κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα και να μπορούν παράλληλα να κάνουν το "χόμπι" τους, διότι η καλλιτεχνία ως κάτι τέτοιο αντιμετωπίζεται. Ναι, ο δρόμος σπάνια είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και ακόμα πιο σπάνια είναι ξεκάθαρος. Πόσο ανακουφιστικό λοιπόν είναι, να ξέρεις ότι 20 χρόνια πριν, η Rebecca Irvin, η επικεφαλής της Rolex Mentor and Protégé Arts Initiative σκαρφίστηκε ένα πρόγραμμα που θα βοηθούσε ταλαντούχους νεαρούς από κάθε καλλιτεχνικό τομέα να "ανθίσουν" με τη βοήθεια καταξιωμένων επαγγελματιών του χώρου που θα αναλάμβαναν την ευθύνη τους ως μέντορες; Και πως αυτό το πρόγραμμα έκτοτε, ολοένα και διευρύνεται;
H συνέχεια στο Esquire.com.gr
