Αντιμετωπίζει τη μουσική (τους) ως σημείο ένωσης. Πολιτισμών, δημοκρατικών ιδεολογιών, ανθρώπων που μέσα από τις νότες δεν εκφράζουν απλά ένα κομμάτι του συναισθηματικού τους κόσμου, αλλά επιτυγχάνουν κάτι σπουδαιότερο: έρχονται κοντά. Σε έναν κοινό τόπο. Άλλωστε, για τον Guillaume de Kadebostany και το συγκρότημά του, η μουσική δεν συνιστά απλά δίοδο έκφρασης, αλλά ένα σημείο στο οποίο το "εμείς" υπερτερεί του "εγώ".
Στο νέο τους άλμπουμ, The Outsider, το οποίο κυκλοφορεί από την Panik Records, οι Kadebostany ενορχηστρώνουν μία ακόμα μουσική περιπέτεια. Από εκείνες που αρμονικά σε οδηγούν σε νέους προορισμούς, σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, αφήνοντας μία αίσθηση αρμονίας στο τέλος. Μέχρι το πρώτο ή επόμενο play, ο Guillaume de Kadebostany μιλά στη Madame Figaro για τη μουσική του σήμερα, τη διαχρονικότητα ως πράξη αντίστασης και όλα όσα εκτιμά στο ελληνικό κοινό.
Το νέο άλμπουμ σας, The Outsider, περιγράφεται ως ένα κράμα παραδοσιακής μουσικής με σύγχρονες ηλεκτρονικές και κινηματογραφικές υφές. Από τη δική σου οπτική, πώς θα περιέγραφες τον τελικό του ήχο;
Η αλήθεια είναι ότι δεν προσέγγισα ποτέ το The Outsider ως μία άσκηση συγχώνευσης διαφορετικών μουσικών ειδών. Ήταν περισσότερο μία αναζήτηση συναισθηματικής αλήθειας. Για μένα, το άλμπουμ ακούγεται σαν ένας τόπος που δεν ανήκει σε ένα συγκεκριμένο σημείο του χάρτη ή εποχή. Υπάρχουν ήχοι της παράδοσης, κινηματογραφικές νότες, ηλεκτρονικοί παλμοί, όλα, όμως, για να υπηρετήσουν τη μελωδία. Η μελωδία παραμένει ο πιο ανθρώπινος τρόπος επικοινωνίας, ταξιδεύει πέρα από τη γλώσσα. Αν έπρεπε να το περιγράψω με μία πρόταση, θα έλεγα ότι είναι σύγχρονη μουσική "στοιχειωμένη" από αρχαία συναισθήματα.
Αυτή η ποικιλία ενισχύεται από το γεγονός ότι το The Outsider δημιουργήθηκε με καλλιτέχνες και συνεργάτες από πολλές διαφορετικές χώρες...
Οι Kadebostany ανέκαθεν σχεδιάστηκαν ως μια πολιτιστική δημοκρατία και όχι ως ένα σταθερό συγκρότημα. Οι φωνές και οι μουσικοί που συμμετέχουν στο πρότζεκτ είναι σαν πολίτες, ο καθένας φέρνοντας τη δική του ευαισθησία, ιστορία και χρώμα.Το άλμπουμ αυτό συγκεντρώνει καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, ο καθένας από τους οποίους προσφέρει κάτι βαθιά προσωπικό. Προτιμώ να μην ορίζω το project μέσα από μια λίστα ονομάτων, αλλά από την κοινή πρόθεση που το διαπερνά: να δημιουργήσουμε κάτι που να μοιάζει ταυτόχρονα οικείο και παγκόσμιο. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι από πού ερχόμαστε, αλλά τι χτίζουμε μαζί.
Ανάμεσά τους και ένας Έλληνας, ο Alex Sid. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Ορισμένες συμπράξεις σχεδιάζονται, άλλες συμβαίνουν σχεδόν οργανικά. Με τον Alex υπήρξε άμεση μουσική κατανόηση, από εκείνες που κάνουν τη συζήτηση σχεδόν περιττή. Φέρει μια έντονη αίσθηση ατμόσφαιρας στη γραφή του, κάτι πολύ κινηματογραφικό, που συντονίζεται φυσικά με τον δικό μου τρόπο δημιουργίας. Αντί να προσπαθήσουμε να συγχωνεύσουμε τους ήχους μας, τους αφήσαμε να συνυπάρξουν. Άλλωστε, όταν οι καλλιτέχνες εμπιστεύονται το ένστικτο ο ένας του άλλου, η μουσική τείνει να βρίσκει τη δική της ισορροπία. Στο τέλος, έμοιαζε λιγότερο με συνεργασία και περισσότερο με κοινό τόπο.
Ποιες πτυχές της ελληνικής κουλτούρας θαυμάζεις;
Η Ελλάδα έχει μια σπάνια σύνδεση με το συναίσθημα. Υπάρχει τόσο φως όσο και μελαγχολία, ένα βάθος που υπάρχει από την αρχαία τραγωδία και συνεχίζει να ζει στη μουσική, την ποίηση, ακόμη και στις καθημερινές συζητήσεις. Θαυμάζω επίσης τον τρόπο με τον οποίο η ομορφιά ενσωματώνεται στη ζωή εκεί. Όχι ως κάτι διακοσμητικό, αλλά ως κάτι ουσιαστικό. Υπάρχει μια μορφή συναισθηματικής νοημοσύνης στην ελληνική κουλτούρα που βρίσκω εμπνευστική.
Έχεις επισκεφθεί τη χώρα μας αρκετές φορές. Τι κάνει τη σύνδεσή σου με το ελληνικό κοινό τόσο ξεχωριστή που επιθυμείς να την επαναλάβετε ως συγκρότημα;
Το ελληνικό κοινό ακούει με την καρδιά πριν από οτιδήποτε άλλο. Το αισθάνεσαι αμέσως, μία μορφή γενναιοδωρίας που μεταμορφώνει μια συναυλία σε κάτι σχεδόν συλλογικό. Για έναν καλλιτέχνη, αυτές είναι οι βραδιές που μένουν μαζί σου πολύ μετά το σβήσιμο των φώτων. Ίσως για αυτό κάθε φορά που επιστρέφουμε στην Ελλάδα, μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη και περισσότερο με επανένωση.
Από την ημέρα που ξεκινήσατε ως Kadebostany μέχρι σήμερα, πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που δημιουργείτε τη μουσική σας;
Τα εργαλεία έχουν αλλάξει δραστικά, αλλά ο πυρήνας παραμένει αμετάβλητος. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα τραγούδια πρέπει να γράφονται από μια θέση αναγκαιότητας, όχι στρατηγικής. Αυτό που ίσως έχει εξελιχθεί είναι η επίγνωσή μου ότι η μουσική δεν είναι μόνο κάτι που κυκλοφορείς, είναι ένας κόσμος στον οποίο προσκαλείς τους ανθρώπους. Με τον καιρό, οι Kadebostany έγιναν κάτι περισσότερο από ένα μουσικό project. Έγιναν ένας αφηγηματικός τόπος όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν. Η τεχνολογία επιταχύνει τα πάντα, αλλά το νόημα εξακολουθεί να απαιτεί υπομονή.
Τολμώ να πω ότι τα τραγούδια σας εξελίσσονται πλέον σε διαχρονικά. Πόσο εύκολο είναι να το πετύχει κανείς αυτό σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα;
Δεν είναι εύκολο, γιατί η διαχρονικότητα απαιτεί αντίσταση. Οι τάσεις κινούνται γρήγορα, αλλά τα συναισθήματα όχι. Η αγάπη, η μοναξιά, η ελπίδα, η νοσταλγία — αυτά είναι σταθερές της ανθρώπινης εμπειρίας. Όταν εστιάζεις σε ό,τι είναι βαθιά ανθρώπινο και όχι σε ό,τι είναι πρόσκαιρα της μόδας, η μουσική έχει την ευκαιρία να ξεπεράσει το πλαίσιό της. Προσωπικά, πάντα προτιμούσα τη διάρκεια από τo στιγμιαίο.
Πιστεύεις ότι η τέχνη πρέπει να παρηγορεί τους ανθρώπους ή να τους διεγείρει;
Ιδανικά, και τα δύο. Η τέχνη πρέπει να είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, αλλά και ένας τόπος που μετατοπίζει απαλά την οπτική τους. Αν μόνο παρηγορεί, κινδυνεύει να γίνει διακοσμητική. Αν μόνο αναστατώνει, μπορεί να γίνει απρόσιτη. Τα πιο ουσιαστικά έργα δημιουργούν μια λεπτή ανισορροπία, αρκετή για να αφυπνίσει κάτι, χωρίς να διαρρήξει τη σύνδεση.
Τα τελευταία χρόνια, η τεχνητή νοημοσύνη έχει εισέλθει στον χώρο της τέχνης. Πώς αξιολογείς τη συμμετοχή της στη μουσική δημιουργία; Τελικά, είναι εχθρός ή χρήσιμο εργαλείο;
Στην ιστορία της μουσικής, κάθε τεχνολογικό άλμα έχει γεννήσει και θα συνεχίσει να γεννά τους ίδιους φόβους. Τα Synthesizers κάποτε θεωρήθηκαν απειλή. Σήμερα, αποτελούν μέρος της μουσικής γλώσσας. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα ισχυρό, συναρπαστικό, κάποιες φορές ανησυχητικό εργαλείο, το οποίο όμως δεν διαθέτει διαίσθηση, ευαλωτότητα ή τις αντιφάσεις που μας κάνουν ανθρώπους. Η μουσική δεν αφορά μόνο τη γέννηση ήχων, αφορά την πρόθεση. Όσο οι καλλιτέχνες καθοδηγούνται από το συναίσθημα και όχι από την ευκολία, η τεχνολογία θα παραμένει αρωγός και όχι αντίπαλος.
Αναφέρεσαι συχνά στο συναίσθημα. Ποιο θα επιθυμούσες να γεννηθεί σε όσους θα ακούσουν το νέο σας άλμπουμ για πρώτη φορά;
Θα ήθελα οι ακροατές να νιώσουν ελαφρώς εκτοπισμένοι, σαν να βγαίνουν έξω από τις συνηθισμένες τους συντεταγμένες. Το The Outsider μιλά σε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που δεν ένιωσε ποτέ ότι ανήκει πλήρως κάπου, κι όμως συνεχίζει να αναζητά. Υπάρχει μοναξιά σε αυτή τη θέση, αλλά και ελευθερία. Αν το άλμπουμ μπορέσει να κάνει κάποιον να νιώσει κατανοητός, ενώ ταυτόχρονα του θυμίζει ότι η διαφορετικότητά του είναι δύναμη, τότε έχει εκπληρώσει τον σκοπό του. Άλλωστε, όλοι είμαστε κάπου "ξένοι".
