Η ταλαντούχα ηθοποιός και καλλιτέχνις συστήνεται στη Madame Figaro με αφορμή τον ρόλο της στην παράσταση "Ο μικρός Εγιόλφ".
Κινείται με ιδιαίτερη μαεστρία ανάμεσα σε όποια μορφή τέχνης αισθάνεται ότι την εκφράζει. Αυτή είναι και η ελευθερία της. Αυτό τον Μάρτιο, για λίγες μόνο παραστάσεις, η Aulona Lupa είναι η Ρίτα, μία γυναίκα τόσο ευφυής όσο και βαθιά εγκλωβισμένη στην εποχή της, όπως περιγράφει τον ρόλο της, όταν τη ρωτώ για την παράσταση "Ο μικρός Εγιόλφ", στην οποία και παίζει στο ΠΛΥΦΑ.
Γεννημένη στο Vlore της Αλβανίας - ένα από τα στοιχεία που την ενώνουν με τον βραβευμένο Mario Banushi και το έργο που πρόκειται να παρουσιαστεί στη Βενετία, μεγαλωμένη στην Αθήνα με σπουδές στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, η Aulona Lupa δεν άργησε να βρει τον δρόμο της. Και να χαράξει μία διαδρομή που ήδη μετρά συμμετοχές στη μεγάλη οθόνη σε Ελλάδα και εξωτερικό, σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και την ίδρυση του πρώτου ολοκληρωμένου σεμιναρίου υποκριτικής στην κάμερα στην Ελλάδα. Σήμερα, η ταλαντούχα ηθοποιός συστήνεται στη Madame Figaro.
Πώς θα περιέγραφες τον ρόλο σου στην παράσταση "Ο μικρός Εγιόλφ";
Η Ρίτα είναι μια γυναίκα εξαιρετικά ευφυής αλλά και βαθιά εγκλωβισμένη στην εποχή της. Παρόλο που το έργο γράφτηκε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, παραμένει εντυπωσιακά σύγχρονο. Διεκδικεί μια ολοκληρωμένη συναισθηματική και σωματική σχέση με τον σύζυγό της, την οποία όμως δεν βιώνει, και αυτή η στέρηση τροφοδοτεί μια έντονη εσωτερική ένταση και απογοήτευση.
Υπάρχουν στοιχεία για τον εαυτό σου που δεν γνώριζες και ανακάλυψες όσο ανακάλυπτες τον ρόλο σου;
Δεν ξέρω αν έχω ανακαλύψει κάτι εντελώς νέο για τον εαυτό μου μέσα από τον ρόλο. Σίγουρα όμως αναγνωρίζω στοιχεία της προσωπικότητάς μου στις εσωτερικές συγκρούσεις της Ρίτα.
Έχεις συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείσαι και στον χώρο των σεμιναρίων. Τι ρόλο έχει διαδραματίσει η τύχη στη διαδρομή σου και ποιον η σκληρή δουλειά;
Στη δική μου περίπτωση νομίζω ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και πολλής προσπάθειας — μερικές φορές μάλιστα περισσότερης απ' όση χρειάζεται. Φέτος όμως νιώθω πως είναι μια χρονιά στην οποία αισθάνομαι και τυχερή.
Τι είναι η υποκριτική για εσένα;
Ένα πεδίο διαρκούς εξερεύνησης. Και σίγουρα μία ταυτότητα αυτοπροσδιορισμού. Ίσως η πιο καθοριστική για μένα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Eίναι εύκολο να είναι κάποιος ηθοποιός σήμερα;
Νομίζω ότι σχεδόν πάντα και παντού ήταν δύσκολο να είσαι ηθοποιός — και γενικά καλλιτέχνης. Είναι δύσκολο να αντέξεις σε αυτή τη δουλειά. Απαιτεί μεγάλη αντοχή. Το δυσκολότερο απ’ όλα είναι να μπορείς να ανατροφοδοτείσαι συνεχώς με πίστη και έμπνευση. Στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε, αυτό μερικές φορές μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο.
Γίνεται η συνθήκη πιο δύσκολη για μία γυναίκα;
Προφανώς. Ο ανταγωνισμός είναι ιδιαίτερα μεγάλος, καθώς είμαστε πολύ περισσότερες, ενώ οι ευκαιρίες παραμένουν λιγότερες, αφού οι ανδρικοί ρόλοι —ακόμη και το 2026— εξακολουθούν να είναι περισσότεροι.
Γνωρίζω ότι στα μελλοντικά σου σχέδια είναι και η συνεργασία με τον Mario Banushi στη Βενετία. Τι σε ενώνει με τον βραβευμένο και ανερχόμενο δημιουργό;
Η συνεργασία μας με τον Mario ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια με το ίδιο project, το οποίο τώρα θα παρουσιάσουμε σε μια τελείως διαφορετική και πολύ μεγαλύτερη συνθήκη. Ως μετανάστες δεύτερης γενιάς έχουμε πολλές κοινές αφηγήσεις και αναφορές, και αυτό κάνει τη συνεργασία μας πιο προσωπική.
Πριν, όμως, φτάσουμε μέχρι τη Βενετία, θα ήθελα να σε ρωτήσω με ποιες σκέψεις θα ήθελες να φύγει ο θεατής του "μικρού Εγιόλφ";
Σε αυτή την παράσταση θα ήθελα οι θεατές να κρίνουν —ακόμη και να αποδομήσουν— τους χαρακτήρες μας. Μέσα από αυτή την αποδόμηση νομίζω ότι μπορούν να συνειδητοποιήσουν αυτό που λέει ξανά και ξανά η Ρίτα στο έργο: "Είμαστε κοινοί θνητοί".
