Ο δημιουργός της παράστασης The D.O.G. μιλάει αποκλειστικά στο madamefigaro.gr.
Το The D.O.G. είναι μία παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στην αλληγορία και την ωμή απογύμνωση, ανάμεσα στο γέλιο και την απειλή. Ένα τραγικό καμπαρέ στα όρια του συνειδησιακού θρίλερ, όπως το χαρακτηρίζει ο Γιώργος Τσαγκαράκης που έγραψε το σενάριο και το σκηνοθετεί.
Κεντρικός ήρωας ο Θοδωρής, 45 ετών, επιτυχημένος AI Data Trainer. Εργάζεται αδιάκοπα σε μια ισχυρή διεθνή εταιρεία υψηλής τεχνολογίας, εκπαιδεύει αλγορίθμους, τροφοδοτεί μηχανές με δεδομένα, βελτιστοποιεί συστήματα. Είναι αποδοτικός, συνεπής, απαραίτητος.Η ζωή του μοιάζει τακτοποιημένη. Αλλά τι ακριβώς έχει τακτοποιηθεί; Κάποτε είχε χρόνο. Τώρα έχει επανάληψη. Κάποτε είχε αμφιβολίες. Τώρα έχει απόδοση.
Τι περιγράφει, τελικά, έναν ευτυχισμένο άνθρωπο; Πού βρίσκεται η ολοκλήρωση; Τι γίνεται όταν ο πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα; Αν η φιλοδοξία σημαίνει υπακοή άνευ όρων, ποιος κρατά το λουρί και ποιος το φορά;
Σε αυτές (και άλλες απορίες) απαντά η παράσταση και ο ίδιος ο Γιώργος Τσαγκαράκης, μιλώντας στο madamefigaro.gr.
Τι σημαίνουν τα αρχικά του τίτλου της παράστασης "The D.O.G.";
Η ιδέα για τον τίτλο ήρθε από ένα μέλος της ομάδας. Από την αρχή όμως δεν ήθελα να το αντιμετωπίσω ως αρκτικόλεξο αλλά περισσότερο ως έννοια. Ως δηλαδή την έννοια του σκληρού εργαζόμενου "σκύλου" στην εποχή των ατέλειωτων δεδομένων – Doc – όπου όπως δείχνουν και οι πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις, δεδομένο δεν είναι τίποτα. Ούτε καν η ίδια μας ύπαρξη. Το πρόσφατο εξελικτικό άλμα της τεχνολογίας έχει μετατρέψει τον κόσμο σε ένα απέραντο ρινγκ πολέμων και ανταγωνισμών και όσους ζουν σε συνθήκες σχετικής ειρήνης, κυνηγούς ατέρμονων deadlines και αβάσταχτων διοριών. Ένα "λουρί" που, εάν δεν φορέσεις με χαρά δε μπορείς να ελπίζεις σε μια καλή ζωή. Τι είναι όμως καλή ζωή; Στο εν δύναμη αρκτικόλεξο του τίτλου μας, τι ταιριάζει στο πρώτο γράμμα; Η λέξη dignity / αξιοπρέπεια ή η λέξη dog / σκύλος; Αυτό είναι κάτι που αφήνουμε τους θεατές μας να αποφασίσουν.
Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα ή η εικόνα που σε οδήγησε στη συγγραφή αυτού του έργου;
Η τραγική αντίφαση ανάμεσα στην απίστευτη εξέλιξη της τεχνολογίας και στην ταυτόχρονα απότομη "βουτιά σκλαβιάς" που φέρνει μαζί της. Είναι τρομερά οξύμωρο σχήμα που, όπως έχει δείξει η ιστορία, επαναλαμβάνεται σε κάθε τεχνολογικό άλμα. Αφού αυτό, αντί να σημάνει την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών, η εξουσία το αντιμετωπίζει ως μοναδική ευκαιρία γιγάντωσης του ήδη αμύθητου κέρδους.
Πώς προέκυψε ο όρος "τραγικό καμπαρέ"; Πώς συνυπάρχει η ελαφρότητα του καμπαρέ με το "συνειδησιακό θρίλερ";
Πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μας εάν συμβάδιζε το κοινωνικό σύστημα με το επίπεδο ανάπτυξης των μέσων παραγωγής; Πόσα προβλήματα που μέχρι πρότινος φάνταζαν τουλάχιστον μοιραία θα μπορούσαν να λυθούν μια για πάντα; Και τέλος, πόσο πρόθυμα δεχόμαστε τη "μοίρα" μας λες και εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη; Γιατί η φτώχεια, η αδικία, ο πόλεμος είναι τάχα μια μπόρα που θα περάσει από μόνη της και η εξουσία με τα σάπια πάρτι της, τύπου Epstein, είναι θεόσταλτη κι εμείς ταπεινά πρέπει να δεχόμαστε όλα μας τα δεινά και να λέμε "πάλι καλά", γιατί πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Εάν για λίγο αναλογιζόμασταν τη δύναμή μας, άρα και την ευθύνη μας, θα σπάγαμε μια και καλή το ψεύτικο είδωλό μας στον καθρέφτη που χρόνια φροντίζουμε και ένα "συνειδησιακό θρίλερ" θα πραγματωνόταν μπροστά στα ματιά μας. Ένα θρίλερ γεμάτο τραγικές αντιφάσεις και οξύμωρα σχήματα που, μόνο μέσα από ένα καμπαρέ θα μπορούσαν να περιγραφούν. Ένα "τραγικό καμπαρέ" που προσομοιάζει με ένα αντεστραμμένο freak show. Όπου φρίκη προκαλεί το "φυσιολογικό", το "συνηθισμένο". Αρκεί να τραβήξεις το πέπλο. Τώρα, εάν το έργο μου και οι θαυμαστοί μου συνεργάτες το καταφέρνουμε όλο αυτό επί σκηνής, αποτελεί για μας πρόκληση ζωής, μα και γλυκιά απόφαση.
Ο πρωταγωνιστής της παράστασης, ο Θοδωρής είναι "επιτυχημένος" αλλά δουλεύει "αδιάκοπα". Πού τελειώνει η επιτυχία και πού αρχίζει η εργασιακή σκλαβιά;
Κατά την άποψη μου αρχίζουν μαζί και τελειώνουν μαζί. Η σκλαβιά στο σάπιο σύστημα που ζούμε είναι δεδομένη. Ένας επιτυχημένος σκλάβος, αν και ίσως ζει καλύτερα από τους όμοιούς του, κατά πάσα πιθανότατα έχει πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο για να τα καταφέρει. Με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Και αν και άθεος κατά συνείδηση, θα πω "εν τη ρύμη λαϊκής ρήσεως" ότι ο "διάβολος" ξέρει πάντα να "πληρώνεται" αδρά και στην ώρα του. Η μόνη "επιτυχία" του συγχρόνου ανθρώπου θα είναι να αποτάξει τα δεσμά του με κάθε τρόπο και να τραβήξει για το μέλλον του. Ας του ευχηθούμε "καλή επιτυχία" λοιπόν.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν σκηνοθετείς τον ίδιο σου τον εαυτό;
Απλά να τα καταφέρεις. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Πώς βλέπεις την τρέχουσα κατάσταση στο ελληνικό θέατρο για τους δημιουργούς της γενιάς σας;
Σίγουρα δύσκολη και άμεσα προβλέπεται πολύ δυσκολότερη. Είμαι βαθιά αισιόδοξος όμως γιατί στους πιο δύσκολους καιρούς εάν και η τέχνη αποφασίσει, όπως λέει ο μεγάλος Μπέρτολ Μπρεχτ, μπορεί σίγουρα να μεγαλουργήσει. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει πως "Η πιο μαύρη νύχτα θα φέρει το φως".
Info:
Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής (Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως, Κεραμεικός), από την Πέμπτη 12 Μαρτίου στις 21:15 & για κάθε Πέμπτη μέχρι και τέλος Απρίλη (εξαιρούνται οι Πέμπτες 9&16/04)
Προπώληση εισιτηρίοων εδώ.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Γιαραμαζίδης, Αντώνης Γουγής, Σοφία Σίμου, Γιώργος Τσαγκαράκης, Ελένη Τσάκαλου. Μουσικός επί σκηνής: Αντώνης Γουγής
