Μουσική, κινηματογράφος και παράδοση ενώνονται στις μοναδικές τέσσερις παραστάσεις που θα παρουσιαστούν φέτος στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Το ότι το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, ένας από τους σπουδαιότερους ανοιχτούς χώρους πολιτισμού της χώρας, κλείνει για επόμενα χρόνια προκειμένου να ανακαινιστεί ορθά και να επιστρέψει σε ακόμα καλύτερη κατάσταση είναι κάτι γνωστό. Το ότι θα ανοίξει για πέντε μόνες βραδιές είναι κάτι που αποφάσισε και ανακοίνωσε το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, πριν από μερικές ημέρες. Τι θα δούμε στο εμβληματικό θέατρο αυτόν τον Ιούνιο;
Στις 3 Ιουνίου, ο βραβευμένος με Grammy Vikingur Ólaffson πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση στη χώρα μας. Στο πολυαναμενόμενο ντεμπούτο του στην Ελλάδα, ο Ólaffson παρουσιάζει έργα των Μπαχ, Μπετόβεν και Σούμπερτ, χτίζοντας ένα πρόγραμμα με τίτλο Opus 109, όπως ακριβώς επιγράφεται και η τελευταία δισκογραφική του δουλειά τον Νοέμβριο του 2025. Ο τίτλος αναφέρεται προφανώς στη Σονάτα για πιάνο αρ. 30 σε μι μείζονα, έργο 109 του Μπετόβεν, την οποία ο καλλιτέχνης τοποθετεί δίπλα (ή και απέναντι) σε άλλα έργα του ίδιου του Μπετόβεν και του Σούμπερτ, χωρίς, βέβαια, να παραλείπει τον αγαπημένο του Μπαχ – άλλωστε, όπως λέει ο ίδιος, οι δύο συνθέτες του δέκατου ένατου αιώνα έρχονται αντιμέτωποι με τον γίγαντα του δέκατου όγδοου αιώνα "όπως οφείλει να κάνει κάθε μεγάλος συνθέτης". Συνδετικός ιστός του προγράμματος είναι η τονικότητα της μι (μείζονος και ελάσσονος). Μέσα σε αυτό το τονικό πεδίο, ο Ólaffson αξιοποιεί τη synaesthesia ως ευεργετικό μέσο για να εξερευνήσει μια πλατιά γκάμα από τις πλούσιες και ζωντανές αποχρώσεις του πράσινου.
Στις 4 Ιουνίου, το εμβληματικό Blade Runner του Ridley Scott έρχεται στην Αθήνα ως μια μοναδική ζωντανή εμπειρία, και για μια νύχτα μόνο, κινηματογράφος και μουσική γίνονται ένα. Η διαχρονική ταινία του Ridley Scott θα προβληθεί σε μια μνημειακών διαστάσεων HD οθόνη, ενώ η θρυλική μουσική του Vangelis θα εκτελείται ζωντανά και απόλυτα συγχρονισμένα από το 11μελές διεθνές σύνολο The Avex Ensemble. Η ταινία ζωντανεύει κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, προσφέροντας στον θεατή την αίσθηση ότι ο χρόνος διαστέλλεται και ο ήχος του Vangelis θα πλημμυρίσει τον αττικό ουρανό.
Στις 5 και 6 Ιουνίου, ο Σταύρος Ξαρχάκος ζωντανεύει τη μουσική του σε ένα θέατρο που της πάει όσο κανέναν άλλον. Η μουσική παράσταση χωρίζεται σε τρεις πράξεις. Το πρώτο μέρος αφορά το παρόν. Σε αυτό, ίδιος μαζί με τη Λίνα Νικολακοπούλου συζητούν και τραγουδάνε μαζί με ένα πιάνο κι ένα κουαρτέτο εγχόρδων. Διευθύνει. Σχολιάζει. Θυμάται. Το δεύτερο, στο πρόσφατο μουσικό του παρόν. Στη σκηνή έρχεται η Ηρώ Σαΐα και ερμηνεύει νέα τραγούδια που έγραψε για εκείνη. Στο τρίτο και τελευταίο, τιμάται το διαρκές παρόν. Στη σκηνή έρχεται ο Δημήτρης Μπάσης και όλοι μαζί ερμηνεύουν τραγούδια που πέρασαν στις καρδιές μας και έγιναν παράδοση. Μαζί τους, τα παιδιά της Σχολής "Εν Χορδαίς και Οργάνοις" της Σύρου που πολλοί θυμούνται από το αυθόρμητο μουσικό στιγμιότυπο του Ιουνίου του 2022 στη Σύρο – μια βραδιά σε μια ταβέρνα του νησιού, όταν ο συνθέτης τα διηύθυνε και το βίντεο εκείνης της στιγμής ταξίδεψε παντού.
Τέλος, στις 9 Ιουνίου, το Ηρώδειο τιμά τον πολιτισμού της "Ηπείρου”. Το αφιέρωμα "Ήπειρος" αποτελεί μια μουσική συνάντηση μνήμης και συνέχειας, αφιερωμένη στη βαθιά παράδοση της ηπειρώτικης μουσικής και στην αταλάντευτη πορεία της μέσα στον χρόνο. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται η παρακαταθήκη του αείμνηστου Πετρολούκα Χαλκιά, ως σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο η μουσική της Ηπείρου μεταδίδεται, εξελίσσεται και αποκτά νέα πνοή μέσα από τις επόμενες γενιές.
Στην παράσταση συμμετέχουν ως καλεσμένοι οι μουσικοί Κώστας Τζίμας (τραγούδι), Αντώνης Κυρίτσης (τραγούδι) και Πέτρος Χαλκιάς (κλαρίνο), μορφές που συνδέονται ουσιαστικά με την ηπειρώτικη παράδοση και εμφανίζονται σε επιλεγμένα κομμάτια, ενισχύοντας με τη δική τους παρουσία τον διαγενεακό χαρακτήρα του αφιερώματος. Η συνύπαρξη μουσικών από διαφορετικές γενιές δημιουργεί έναν χώρο όπου η μνήμη λειτουργεί ως άμεση εμπειρία και όχι ως απλή αναπαράσταση. Η συναυλία προσεγγίζει την ηπειρώτικη μουσική ως εύπλαστη καλλιτεχνική γλώσσα που συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από τη συλλογική πράξη και την προσωπική έκφραση.
