Φωτογραφία: Lissyelle
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ i.par.ksia.ko μιλήσαμε με τη Vassilina για τη σχέση της με τη μόδα, το προσωπικό στιλ και τις συνεργασίες που καθόρισαν τη μοναδική on stage persona της.
Το να βλέπεις τη Vassilina επί σκηνής είναι μία ξεχωριστή και κυρίως, πολυεπίπεδη εμπειρία. Δεν αφορά μόνο τη μουσική, αν και οι φωνητικές δεξιότητές της είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο venue, η ταλαντούχα performer δεν κάνει καμία έκπτωση στην σκηνική της παρουσία, της οποίας η επιμέλεια συμπληρώνει το φεμινιστικό avant-garde σύμπαν της.
Χαρακτήρας anime, αερικό, μάγισσα, ατρόμητη πολεμίστρια, Ιωάννα της Λωραίνης ή - όπως η ίδια θα χαρακτηρίσει αργότερα σε αυτή την συνέντευξη τον εαυτό της - "μεσαιωνική πριγκίπισσα", οι πολλαπλές ταυτότητες που ενσωματώνει στο στιλ της η Vassilina πάνω στη σκηνή συμπληρώνουν το συναισθηματικό κολάζ μιας millennial καλλιτέχνη με ξεχωριστό αισθητικό αποτύπωμα.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ i.par.ksia.ko, από την ΚΙΚΙ Music, την πρώτη εξ’ ολοκλήρου ελληνόφωνη κυκλοφορία της γεμάτη συνεργασίες με τα πιο δημιουργικά ονόματα της εναλλακτικής αθηναϊκής σκηνής, η Vassilina μιλάει στο madamefigaro.gr για τη σχέση της με τη μόδα, το ταξίδι της προς την ανακάλυψη αυτής της ιδιαίτερης on stage στιλιστικής ταυτότητας, αλλά και την πίστη στο δίκτυο των ανθρώπων που μας αγκαλιάζουν, μας προστατεύουν και μας βοηθούν να εξελίξουμε το προσωπικό μας στιλ.
Vassilina, έχεις μία πολύ curated σκηνική παρουσία που δίνει μεγάλη έμφαση στο στιλιστικό κομμάτι. Θες να μας πας στις ρίζες της σχέσης σου με τη μόδα και το στιλ; Πότε άρχισες να πειραματίζεσαι με το προσωπικό σου στιλ και πότε ανακάλυψες την on stage στιλιστική σου ταυτότητα;
Πάντα είχα σχέση με το ντύσιμο ως τρόπο έκφρασης. Από έφηβη πειραματιζόμουν αρκετά και μου άρεσε η μουσική που άκουγα να καθορίζει το ντύσιμό μου. Η μαμά μου επίσης αγαπάει πολύ τη μόδα. Εκνευριζόμουν όμως κάθε φορά που μου έλεγε τη φράση "τελευταία τάση της μόδας". Δεν ήθελα να ακολουθώ trends. Συχνά η μαμά μου μού έλεγε "Βρε κορίτσι μου, γιατί ντύνεσαι έτσι dark και όχι σαν τις κόρες των φίλων μου;". Τώρα βγάζει νόημα και στην μουσική μου ταυτότητα ότι απλώς μου άρεσαν πάντα άλλα πράγματα απ' ό,τι στον περίγυρό μου στις Σέρρες.
Η αδερφή μου, η Ματίνα (Megla-m), που είναι σκηνογράφος και ενδυματολόγος, με επηρέασε πολύ στον τρόπο που αντιμετωπίζω τη μόδα και αυτά που φοράω στην σκηνή ως θεατρικό κοστούμι. Βεβαία, πάντα ήμουν πολύ πιο pop από αυτήν αισθητικά. Επίσης το ότι οι γονείς μας μάς πήγαιναν παντού, από pop και rock συναυλίες μέχρι όπερα και musical, συνετέλεσε στο ότι από μικρή με γοήτευαν τα show και η δημιουργία κόσμων μέσα από την εικόνα και την ένδυση. Η γιαγιά μου η Σταματούλα επίσης ήταν μοδίστρα κάτι που σίγουρα μας καθόρισε και εμένα και την αδερφή μου, ειδικά στο πόσο ιδιαίτερο είναι να φτιάχνεις τα δικά σου ρούχα.
Με ενδιαφέρει πολύ το πώς συνυπάρχουν ήχος, σώμα, κίνηση και ένδυμα στο ίδιο αφήγημα. Η σκηνική μου ταυτότητα άρχισε να διαμορφώνεται πιο συνειδητά όταν κατάλαβα ότι η εικόνα λειτουργεί σαν προέκταση της μουσικής και όχι απλώς σαν επιφανειακό styling. Ένα μέσο δεν αρκεί να εκφράσει όλα όσα θέλω να πω. Βρήκα βέβαια και το άλλο μου μισό σε αυτό, το Vinyl Face, που μου άνοιξε μια εντελώς καινούρια δημιουργική πόρτα και κατάλαβε ακριβώς τον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ καλλιτεχνικά, αλλά και όλες τις ανασφάλειες που έχω (είναι και πολλές) . Με βοήθησε πολύ να αγαπήσω το σώμα μου λίγο παραπάνω γιατί σεβάστηκε τους φόβους μου.
Θα μοιραστείς μαζί μας στιλιστικές φάσεις που έχεις περάσει ως έφηβη και ως νεαρή ενήλικας; Ποια από αυτές θεωρείς πιο άβολη, τύπου κοιτάς παλιές φωτογραφίες και κριντζάρεις;
Έχω περάσει από floricienta σε emo, από emo σε Sk8, μετά σε λίγο ελαφρό-καγκούρισσα Σερραία, μετά πάλι alternative και στη συνέχεια σε swing φάση. Νομίζω η πιο cringe περίοδος ήταν η swing ταυτότητά μου κάπου στα 18 μέχρι τα 21. Τραγουδούσα ήδη τότε και πραγματικά δεν μου πήγαινε καθόλου. Ως έφηβη αγαπούσα τη Lily Allen και τη Marina and the Diamonds και ντυνόμουν ανάλογα. Αυτό που θυμάμαι απόλυτα ως cringe ήταν κάτι πλεκτά μπλουζοφορέματα του 2009 - 2010 με λαγουδάκια και ζωάκια. Ακούγεται ίσως χαριτωμένο, αλλά αν δεις το πατρόν τους καταλαβαίνεις αμέσως γιατί δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν ξανά cool. Πάντα είχα μια σύγκρουση μέσα μου στο πόσο αγαπούσα την mainstream pop αλλά και την alternative σκηνή.
Υπάρχουν μεγάλες performers της ποπ που σε έχουν επηρεάσει στιλιστικά;
Björk, FKA twigs, Ashnikko, Kate Βush, Chappell Roan, Arca και Caroline Polachek. Περισσότερο με επηρεάζουν στο κομμάτι της δημιουργίας κόσμων και της μεταμόρφωσης. Λατρεύω πώς χρησιμοποιούν την εικόνα για να επεκτείνουν το σύμπαν της μουσικής τους αλλά παραμένουν επίκαιρες και ποπ.
Συχνά όταν αναφέρονται στην σκηνική σου παρουσία - εκτός από πρωτοποριακή - τη συγκρίνουν με διεθνή standards, θεωρώντας την ισάξια αντίστοιχων εμφανίσεων του εξωτερικού. Πώς νιώθεις που οτιδήποτε underground στην Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε για να βγάλει νόημα, να συγκριθεί με κάτι "ξένο”;
Με συγκινεί πολύ όταν το ακούω και ευχαριστώ πραγματικά όσους το λένε. Από την άλλη, η φράση "Δεν είσαι για Ελλάδα" με στεναχωρεί κάπως. Υπάρχουν φοβεροί καλλιτέχνες στην Ελλάδα που απλώς δεν τους δίνεται αρκετός χώρος και αναγκάζονται να φτύσουν αίμα για να στηρίξουν το έργο τους. Νομίζω ότι σε επίπεδο αισθητικής παραγωγής και παρουσίασης δυστυχώς είμαστε ακόμα πίσω από αυτό που συμβαίνει σε πολλές χώρες του εξωτερικού, κυρίως λόγω έλλειψης υποδομών, φεστιβάλ και γενικότερης φεστιβαλικής/export νοοτροπίας. Κάτι που μου έμαθε πολύ το Λονδίνο είναι ότι ακόμα και όταν δουλεύεις DIY και χωρίς πόρους, το χτίσιμο ενός κόσμου και μιας ταυτότητας είναι εξίσου σημαντικό με τον ίδιο τον ήχο. Δεν είναι κάτι που έρχεται μετά.
Διαβάστε Επίσης
Υπάρχουν κομμάτια που τα φτιάχνεις μόνη σου για τις εμφανίσεις σου;
Όχι ιδιαίτερα. Εγώ συνήθως φτιάχνω τα moodboards και περιγράφω πώς το φαντάζομαι. Στην υλοποίηση δεν πιάνουν ιδιαίτερα τα χέρια μου. Είμαι πολύ messy άνθρωπος. Μου αρέσει περισσότερο η επιμέλεια και η σύλληψη της ιδέας παρά το τεχνικό κομμάτι. Το art direction όμως το κάνω εγώ. Είμαι control freak και θέλω πάντα να έχω τον τελευταίο λόγο ώστε να είμαι σίγουρη ότι αυτό που θα παρουσιάσουμε είναι απόλυτα "εγώ". Φυσικά όμως εμπιστεύομαι τυφλά την ομάδα μου και έχω μάθει ότι δεν μπορούν πάντα όλα να περνάνε από τα χέρια μου.
Επίσης φοράς πολλά custom κομμάτια. Θες να μας μιλήσεις για τους δημιουργούς με τους οποίους συνεργάζεσαι και εμπιστεύεσαι;
Νιώθω πολύ τυχερή γιατί έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που εκτιμώ πραγματικά. Λατρεύω να δουλεύω με δημιουργούς που έχουν δική τους αισθητική πρόταση και όχι μόνο τεχνική δεξιότητα. Όλα τα looks και το χτίσιμο του κόσμου τα οφείλω στο Vinyl Face. Είναι ένα μαγικό πλάσμα που ό,τι αγγίζει ανθίζει. Τους κορσέδες μου τους δημιουργεί ο Γιώργος από το Corset Incident, αρκετές φούστες και κοστούμια τα έχει σχεδιάσει η αδερφή μου, η Ματίνα, ενώ τα τελευταία χρόνια έχω συνεργαστεί και με εξαιρετικούς νέους δημιουργούς όπως οι Aarvivess, eleni kavvada, Eleftheriou, Merbeau και Isault.
Έχεις κάποια αγαπημένη σου στιλιστική εμφάνιση on stage τα τελευταία χρόνια;
Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις εμφανίσεις όπου ένιωθα ότι το outfit, η σκηνική παρουσία και η μουσική υπηρετούσαν ακριβώς την ίδια ιδέα. Ίσως το πρώτο outfit που φτιάξαμε για το Femmeland στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Ήταν η αρχή πολλών σημαντικών συνεργασιών και νομίζω η στιγμή που έκανε πραγματικά κλικ η σκηνική μου ταυτότητα.
Πώς ντύνεσαι στην καθημερινότητά σου; Ποια είναι 3 "go to” κομμάτια που θα βρούμε στην γκαρνταρόμπα σου;
Πολύ πιο απλά απ’ όσο φαντάζεται ο κόσμος. Συνήθως με ενδιαφέρει περισσότερο να είμαι άνετα. Εξαρτάται βέβαια και από τη διάθεσή μου. Υπάρχουν μέρες που είμαι full lazy γιατί το να ντυθώ για το show μου τρώει ενέργεια. Οπότε μετά θελω να βγαίνω με τις πιτζάμες. Υπάρχουν όμως και μέρες που θέλω να είμαι full creative. Είμαι αρκετά messy. Αγαπώ τα ασημένια κοσμήματα αλλά τα χάνω ή τα χαλάω με κάποιο μαγικό τρόπο - είναι κατάρα πραγματικά - και δυστυχώς θέλει επένδυση το κόσμημα επομένως δυσκολεύομαι αρκετά λόγω budget. Όμως ισχύει ότι τα αξεσουάρ κάνουν όλο το level up.
Τα πιο σταθερά πράγματα στην ντουλάπα μου είναι δύο αγαπημένα και κάπως ιδιαίτερα sneakers, συγκεκριμένα τελευταία ένα Nike Τabi, ένα άνετο μαύρο παντελόνι με πολλά κορδόνια που είναι πολύ άνετο και ιδιαίτερο, κάποιο τοπ με ιδιαίτερα μανίκια και συνήθως κάποιο φουλάρι που καταλήγει να γίνεται ζώνη ή την αγαπημένη μου ασημένια ζώνη με gems από την lepidopteree. Γενικά αγαπώ τα κορδόνια και τα extra μανίκια. Θα θελα βγαίνω κάθε μέρα σαν μια άνετη μεσαιωνική πριγκίπισσα που όμως περνάει και κάτι!
Έχεις νιώσει ποτέ φόβο να κυκλοφορήσεις στο δρόμο με κάποια συγκεκριμένη στιλιστική επιλογή ακόμα και αν δεν είχες ποτέ κάποια αρνητική εμπειρία;
Ναι, φυσικά. Και όχι μόνο όταν φοράω κάτι ιδιαίτερο. Ακόμα και με φόρμες. Δεν νομίζω ότι ο φόβος έχει πραγματικά σχέση με το τι φοράς. Οι περισσότερες θηλυκότητες το έχουν νιώσει κάποια στιγμή αυτό. Ο σεξισμός δεν λειτουργεί με βάση το outfit σου. Οπότε ναι, ο φόβος είναι υπαρκτός και πολλές φορές απόλυτα βάσιμος.
Μόλις κυκλοφόρησε το νέο σου άλμπουμ i.par.ksia.ko. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για αυτή τη δουλειά και πώς έχεις ενσωματώσει τη στιλιστική σου ταυτότητα σε αυτή τη δουλειά;
Το i.par.ksia.ko είναι ένας δίσκος που καταπιάνεται με πολύ προσωπικά ερωτήματα γύρω από την ενοχή, τις σχέσεις, την επιθυμία και την κρίση ταυτότητας.
Πώς θα σε δούμε on stage στις επερχόμενες συναυλίες σου;
Στιλιστικά με ενδιέφερε να δημιουργήσω έναν κόσμο φαντασιακό, κάπως σαν παραμύθι, αλλά και σαν προσωπικό notebook. Στις εμφανίσεις αυτής της περιόδου προσπαθώ να χτίσω έναν κόσμο όπου όλα όσα δημιουργήσαμε στα προηγούμενα eras να βγάζουν νόημα ακόμη και σε κάποιον που δεν τα γνωρίζει. Σαν να ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και της ψυχής μου ταυτόχρονα.
Τι θα συμβούλευες μία νέα γυναίκα που αντιμετωπίζει το προσωπικό στιλ ως εργαλείο καλλιτεχνικής έκφρασης;
Να μην προσπαθήσει να μοιάσει σε κανέναν. Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να ανακαλύψει τι τον εκφράζει πραγματικά, παρά να κυνηγάς μια αισθητική που λειτουργεί για κάποιον άλλον. Φυσικά όλοι παίρνουμε έμπνευση, αλλά το στιλ δεν είναι μόνο τα ρούχα. Είναι ταυτότητα. Είναι σπίτι. Προσωπικά αντιμετωπίζω κάθε εμφάνιση σαν μια μικρή παράσταση όπου είμαι ταυτόχρονα performer και σκηνοθέτης. Δεν αρκεί μόνο η μουσική.
Ακόμα και ο μινιμαλισμός είναι μια συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή όταν αποτελεί μέρος μιας συνολικής ιδέας. Δες shows από εξωτερικό online από μικρότερους artists, αλλά βρες και τι θες εσύ να είσαι. Και να θυμάσαι η ομάδα σου είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα στην καριέρα σου. Να τους υποστηρίζεις, να τους ακούς και να αγαπιέστε. Τέλος να θυμάσαι ότι ακόμα και η Beyoncé δεν ξύπνησε μια μέρα και έγινε η Beyoncé. Θέλει χρόνο και δεν πρέπει να συγκρινόμαστε με huge acts.
