Κάποιοι τους αποκαλούν "φασαίους", άλλοι μετεξέλιξη των hipsters. Αυτός είναι ο ενδυματολογικός κώδικας των τελευταίων ρομαντικών της Αθήνας.
Η τελευταία φορά που η μουσική καθόρισε ενδυματολογικά μία "φυλή" της πόλης στην Ελλάδα ήταν με την υποκουλτούρα των emo. Παχύ eyeliner, φράντζες και αφέλειες που έκρυβαν τα μάτια, πολύχρωμες τούφες - extensions, "ξασμένη" κορυφή μαλλιού, μαύρα νύχια, ρίγες και σκακιέρες, τζιν σωλήνα, σκεϊτάδικα παπούτσια, προφίλ στο MySpace και φυσικά ατέρμονη θλίψη όριζαν το στιλ των μελαγχολικών, απαισιόδοξων, σχεδόν νιχιλιστών εφήβων που το 2007, όταν και βίωσε το πικ της δημοφιλίας της η emo υποκουλτούρα στη χώρα μας, αγνοούσαν ότι σε ένα χρόνο θα έχουν πραγματικό λόγο να περιφέρονται διαρκώς λυπημένοι, την παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα σκότωνε τα όνειρά τους πριν καν αυτά γεννηθούν.
Never mind the crisis, here’s the Hipsters
Κανείς δεν θυμάται τι μουσική άκουγαν ακριβώς οι emo - πέρα από τους ίδιους - και η επιρροή τους στην παγκόσμια μόδα, σε αντίθεση με άλλες υποκουλτούρες που καθορίζονταν από μουσικά genres, ήταν μηδαμινή, όμως οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε ότι υπήρξαν οι τελευταίοι της έκφρασης μιας σχέσης που έχει τις ρίζες της στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, εκείνη της μόδας με τη μουσική. Οι hipsters που ακολούθησαν αμέσως μετά, δεν ταυτίστηκαν ποτέ με κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος.
Ήταν περισσότερο ένα κίνημα αισθητικό, που είχε να κάνει με ένα συγκεκριμένο lifestyle - αντίδοτο στην Ύφεση (π.χ αποθέωση του vintage / second hand και για οικονομικούς λόγους, αλλά και λόγω νοσταλγίας για ένα φανταστικό, καλύτερο παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ, αλλά πρόσφερε την απαραίτητη διέξοδο από το επίπονο "τώρα"), αλλά κυρίως ο προπομπός του "όλοι όλα", έναν όρο που εφηύραμε εμείς οι δημοσιογράφοι και τον οποίο χρησιμοποιούσαμε μάλλον υποτιμητικά, φοβικοί ως προς αυτό που έρχεται, μέχρι να κατανοήσουμε ότι, η απρόσκοπτη πρόσβαση στην πληροφορία εξαιτίας της εξάπλωσης του διαδικτύου και των social media στις ζωές μας, θα σήμανε το τέλος των αυστηρών υποκουλτούρων που εκπορεύονται ενδυματολογικά από τη μουσική - χωρίς αυτό να είναι κάτι απαραίτητα κακό.
Οι hipsters λοιπόν, μπορεί να πήραν μαζί τους φεύγοντας τα ξύλινα παπιγιόν (ευτυχώς!), άφησαν όμως πίσω τους τις "πουκαμισάρες", δηλαδή πουκάμισα με ευφάνταστα patterns που μοιάζουν σαν να έχουν βγει απευθείας από τς ντουλάπες των Απαράδεκτων Βλάσση και Γιάννη, τα περιποιημένα μούσια, τα τατουάζ, τα vintage παντελόνια, τις βάτες και τα κρουαζέ φορέματα με ντεσέν που να δεις τι σας θυμίζουν, α, ναι, την ταπετσαρία εκείνου του καναπέ στο σπίτι της θείας στον οποίο καθόσασταν υπομονετικά μέχρι να βγει να το γλυκό και να έρθει το τέλος της βασανιστικής για έναν προέφηβο επίσκεψης. Και τα κληροδότησαν στους "φασαίους".
Συνέχιse την ανάγνωση στο womantoc.gr
