Με αλεύρι, γυάλινες νταμιτζάνες και σχέδια με μελάνι, οι "Αλευρόψειρες και άλλα άγρια ζώα" έρχονται στις 19 Νοεμβρίου στη Roma Gallery.
Στη νέα έκθεση του Γιώργου Τσακίρη, οι αλευρόψειρες τρέφονται, αναπαράγονται και αλλάζουν τη μορφή ενός γλυπτικού έργου. Η Roma Gallery παρουσιάζει τις "Αλευρόψειρες και άλλα άγρια ζώα", από τις 19 Νοεμβρίου έως τις 19 Δεκεμβρίου 2026, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Άλιας Τσαγκάρη, συνδυάζοντας μια εγκατάσταση με ζωντανούς οργανισμούς και σχέδια με μελάνι της τελευταίας πενταετίας.
Ένα γλυπτό που μεταβάλλεται από μέσα
Γυάλινες νταμιτζάνες περιέχουν αλεύρι, αμύγδαλα και καρύδια, υλικά που αποτελούν συγχρόνως τροφή για τα έντομα και την ύλη που εκείνα μετασχηματίζουν. Ένας ξύλινος σκελετός σκάλας στηρίζει ένα διαγώνιο δοκάρι, σαν τραμπάλα, με μία νταμιτζάνα να ισορροπεί στο υπερυψωμένο άκρο του. Άλλα δοχεία τοποθετούνται χαμηλότερα, ενώ γυάλινες κατασκευές αναπτύσσονται κατά μήκος των τοίχων.
Το διάφανο γυαλί επιτρέπει να παρακολουθήσουμε ένα μέρος αυτής της δραστηριότητας, όσο το αλεύρι κρατά το υπόλοιπο κρυμμένο. Ένας λεπτός σωλήνας στο πώμα επιτρέπει τον αερισμό. Ο Τσακίρης οργανώνει τον χώρο και τις συνθήκες διαβίωσης, αφήνοντας στους οργανισμούς ένα μέρος της διαμόρφωσης του έργου, αφού η ανάπτυξή τους δεν μπορεί να προβλεφθεί πλήρως.
Τα σκεύη που χρησίμευαν για την αποθήκευση αγροτικών προϊόντων αποκτούν έτσι μια διαφορετική χρήση. Μέσα τους συντηρείται αυτό ακριβώς που θα ήταν ανεπιθύμητο σε μια αποθήκη τροφίμων. Η φροντίδα των αλευρόψειρων γίνεται προϋπόθεση για τη συνέχεια της εγκατάστασης.
Από τις σπουδές ηλεκτρονικών στο εργαστήριο του Πάικου
Γεννημένος στα Γιαννιτσά το 1955, ο Τσακίρης σπούδασε αρχικά ηλεκτρονικά και στη συνέχεια ζωγραφική και χαρακτική στη Φλωρεντία. Το 1986 εγκαταστάθηκε στους πρόποδες του Πάικου, όπου η αγροτική ζωή και η παρατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος συνδέθηκαν στενά με την καλλιτεχνική του πρακτική. Οι υπαίθριες κατασκευές του αφήνονταν να μεταβάλλονται από τον χρόνο, ενώ τη δεκαετία του 1990 δημιούργησε τεχνητά οικοσυστήματα μέσα σε εκθεσιακούς χώρους.
Το "Θερμοκήπιο" του 1992, το "Εκτροφείο σαλιγκαριών" του 1995 και η συμμετοχή του στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1997, με τον "Σκόρο", την "Αλευρόψειρα" και το "Σαράκι", καταγράφουν τη διάρκεια αυτής της έρευνας. Όταν ο Eduardo Kac εισήγαγε το 1997 τον όρο βιοτέχνη, ο Τσακίρης εργαζόταν ήδη με τη ζωντανή ύλη, αντλώντας από την εμπειρική γνώση της καλλιέργειας και της φροντίδας των οργανισμών.
Το 2021, στην ίδια γκαλερί, η έκθεση "Ο ήχος του Σαρακίου", σε επιμέλεια του Ντένη Ζαχαρόπουλου, είχε ως κεντρικό έργο το "Σαράκι". Η κατασκευή περιλάμβανε ξύλο, ζωντανούς οργανισμούς και μικροφωνική εγκατάσταση, καλώντας τον θεατή να ενεργοποιήσει και την ακοή του.
Τα άγρια ζώα περνούν στο χαρτί
Στα σχέδια της τελευταίας πενταετίας, η συνύπαρξη ζώων και ανθρώπινων κατασκευών παίρνει άλλη μορφή. Με πυκνές κουκκίδες μελανιού, στην τεχνική του πουαντιγισμού, ο καλλιτέχνης σχηματίζει φαντασιακά περιβάλλοντα όπου άγρια και ημιάγρια ζώα συναντούν οικεία αντικείμενα και αρχιτεκτονικά στοιχεία σε απρόσμενες κλίμακες. Η έκθεση φέρνει κοντά αυτές τις δύο όψεις της δουλειάς του, την επινόηση ενός κόσμου στο χαρτί και την παρατήρηση μιας ζωντανής διαδικασίας που εξελίσσεται μέσα στο γλυπτό.
Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στις 19.00, στη Roma Gallery, Ρώμα 5. Λειτουργεί Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή από τις 11.00 έως τις 20.00 και Τετάρτη και Σάββατο από τις 11.00 έως τις 16.00.
Διαβάστε Επίσης
