Η γνωστή συγγραφέας μας αποκαλύπτει τα βιβλία στις σελίδες των οποίων βρήκε ιστορίες που την καθόρισαν<div><br /></div>
Σχετικά Θέματα:
Τα 5 αγαπημένα μας θερινά σινεμά στην Αθήνα
Σκέφτεσαι να αγοράσεις ποδήλατο;
Η πρώτη φωτογραφία που επεξεργάστηκε στο photoshop
Τα βιβλία που άλλαξαν τη ζωή της Μανίνας Ζουμπουλάκη
Μπορεί να έχει διαβάσει εκατοντάδες, πιθανότερο ίσως χιλιάδες, βιβλία, όμως η Μανίνα Ζουμπουλάκη κατόρθωσε να ξεχωρίσει τα 10 που δεν την άφησαν ίδια όταν τα 'έκλεισε'.
Ανακαλύψτε τα στις επόμενες σελίδες και βρείτε εκείνο που αξίζει να βάλετε στις αποσκευές σας αυτό το καλοκαίρι.
«Η μάνα» της Περλ Μπακ
«Η μάνα» της Περλ Μπακ, το διάβασα όταν ήμουν 10 χρονών (το είχε η μαμά μου στο κομοδίνο της). Δεν ξέρω τι καταλάβαινα τότε από αυτά που περιέγραφε, το βιβλίο είναι του 1934, αλλά θυμάμαι ότι ήμουν σε κατάσταση σοκ μέχρι να το τελειώσω. Και μου έμεινε ένα μικρό κόλλημα με την Κίνα…
«Τα μυστικά του Βάλτου», της Πηνελόπης Δέλτα
«Τα μυστικά του Βάλτου», της Πηνελόπης Δέλτα. Τρομερή ιστορία, και η πιο ζωντανή αφήγηση – 10-11 χρονών μου το χάρισε ο ξάδερφός μου Μιχάλης Βασλαματζής. Πολλά χρόνια μετά, χωρίς να το ξέρω/καταλαβαίνω έβαλα μια ανάλογη αφήγηση, σχεδόν με βάλτο και σίγουρα με μαλάρια, σε δικό μου μυθιστόρημα (‘Η σκόνη της ημέρας’).
«Ερωτική σκλαβιά» του Μάξιμ Γκόργκι.
«Ερωτική σκλαβιά» του Μάξιμ Γκόργκι. Πάλι στην ίδια ηλικία, ανακάλυψα σεξουαλικές σκηνές σε λογοτεχνικό κείμενο! Εννοείται δεν πρόσεξα τίποτε από το βιβλίο, μόνο τα σέξυ κομμάτια διάβαζα, τα άλλα τα πηδούσα.
«Η μυστηριώδης νήσος» του Ιούλιου Βερν
«Η μυστηριώδης νήσος» του Ιούλιου Βερν – με γοήτευε η ιδέα της επιβίωσης σε απομονωμένο νησί. Μάλλον στα 8-9, που ήθελα να γίνω εξερευνήτρια όταν μεγαλώσω. Ακόμα το σκέφτομαι δηλαδή. Με δυσκολεύουν οι φακοί επαφής…
«Το νησί των θησαυρών», του Ρ. Λ. Στήβενσον
«Το νησί των θησαυρών», του Ρ. Λ. Στήβενσον. Στην ίδια κατηγορία με το (4) αλλά πιο σκοτεινό – ήμουν φαντασιόπληκτο παιδί, άντε να κλείσω μάτι με τον κουτσό πειρατή και τα σχετικά. Ακόμα είναι στα αγαπημένα μου.
«Το φύλλο, το πηγάδι και το αγγέλιασμα», του Βασίλη Βασιλικού
«Το φύλλο, το πηγάδι και το αγγέλιασμα», του Βασίλη Βασιλικού: μεγάλο βιβλίο, τριλογία, το ανακάλυψα στην βιβλιοθήκη των γονιών μου στα 14. Αργότερα διάβασα το «Ζ», την ιστορία της δολοφονίας του Λαμπράκη – το πρώτο πολιτικό βιβλίο της ζωής μου… αλλά όχι το τελευταίο.
«Ο γυάλινος κώδων» της Σύλβια Πλαθ.
«Ο γυάλινος κώδων» της Σύλβια Πλαθ. Μου το χάρισε μια φίλη στα αγγλικά, σε φθαρμένο «τσέπης», στα 16 μου. Η μοναξιά, κατάθλιψη, απομόνωση και ζούρλα της δικής μου εφηβείας κόλλησε σαν γάντι στην ηρωίδα της, ή ίσως στην ίδια την Πλαθ.
“The moons of Jupiter”, της Alice Munro
“The moons of Jupiter”, της Alice Munro. Με φιλοξενούσε καναδή φίλη στο Τορόντο όταν άρχισα να το διαβάζω, ήμουν 20 χρονών, έμεινα άφωνη. Κανονικά. Είπα «πως θα γίνει να γράφω σαν κι αυτήν;» και βάλθηκα να διαβάζω όλα της τα βιβλία με τρέλα. Το κάνω ακόμα, αλλά τα «Φεγγάρια» είναι το βιβλίο-σταθμός της ας-πούμε-εισόδου στην ενήλικη ζωή.
“High Fidelity”, του Nick Hornby
“High Fidelity”, του Nick Hornby - ένα νέο είδος λογοτεχνίας, στο ύφος των μοντέρνων εγγλέζικων περιοδικών… το διάβασα γύρω στα 35 και μου άνοιξε τα μάτια ως προς την μοντέρνα γραφή. Με πήγε σε άλλους δρόμους, που ξεφεύγανε από την ως τότε στάνταρ «καλή» λογοτεχνία αλλά ήτανε ακόμα καλύτερη (λογοτεχνία).
«Φεύγα!»
«Φεύγα!», δικό μου… είναι κάπως περίεργο που το λέω αλλά το «Φεύγα!» μου άλλαξε τη ζωή: έγραφα διηγήματα ως τότε, βρήκα τον τρόπο να γράψω μυθιστόρημα, επιπλέον έγινε σήριαλ και ξαφνικά βρέθηκα με λεφτά. Τα οποία έκανα βιβλία (εύκολα) και συνέχισα να διαβάζω. Καλά, και να γράφω.
Φερμουαρ
Το τελευταίο μυθιστόρημα της Μανίνας Ζουμπουλάκη, «Φερμουάρ», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
