Η Ελιάνα Χρυσικοπούλου καταγράφει τις ομορφότερες αναμνήσεις της από ένα μέρος που δεν υπάρχει πια
Δεν γράφω για να θυμηθώ. Γράφω για να ξεχάσω τα όσα είδα το πρωί της Τρίτης στο Μάτι.
Ούτε και εγώ ξέρω πως βρέθηκα εκεί. Δεν σκόπευα να πάω. Πέντε σακούλες τρόφιμα ήθελα να πάω στη Ραφήνα, πήγα να τα αφήσω στα ΚΑΠΗ. Όμως το ένα έφερε το άλλο, γιατί άκουσα πως χρειάζονται εθελοντές και έτσι βρέθηκα στο δημαρχείο, μπας και με βάλουν να συσκευάσω κάνα φάρμακο ή καμιά κονσέρβα. "Είσαι νοσηλεύτρια;" με ρωτάνε. "Όχι" τους λέω. "έχεις αυτοκίνητο;", "ναι". Ούτε που κατάλαβα για πότε ξεκίνησα για το Μάτι μαζί με δύο πολιτικούς μηχανικούς για να καταγράψουμε τις ζημιές. Στο δρόμο λέγαμε για τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας, τις διακοπές που έρχονται.
Όταν μπήκαμε στην περιοχή, παγώσαμε. Δεν μιλούσε πια κανείς.
Δεν υπήρχε τίποτα.
Μόνο μαύρο.
Ούτε δέντρα, ούτε θάμνοι, ούτε χώμα, ούτε σπίτια, ούτε αυτοκίνητα, ούτε άνθρωποι, τίποτα.
Μόνο μαύρο.
Δεν μιλούσε κανείς από τους τρεις μας.
Εκείνοι κοιτούσαν σοκαρισμένοι ένα μέρος που δεν γνώριζαν. Εγώ κοιτούσα σοκαρισμένη ένα μέρος που δεν αναγνώριζα.
Διάβασε τη συνέχεια στο missbloom.gr
