Μια ιστορία που δεν είναι ευχάριστη, έχει όμως ένα πραγματικά ευχάριστο τέλος
Έχω μια ιστορία, μια ιστορία από το κοντινό συγγενικό μου περιβάλλον, που μου αρέσει να τη λέω συχνά γιατί, αν και δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία, έχει ένα πραγματικά ευχάριστο τέλος.
"Ένα παιδί που δεν ήθελε να ξανά πάει σχολείο, θέλει να γίνει γιατρός"
Ο Κ. δεν ήταν ποτέ φαν του σχολείου. Ακόμη κι όταν ήταν στο προνήπιο, δεν ήθελε να πηγαίνει, είχε πάντα άρνηση. Όταν έφτασε στην Β’ Δημοτικού αποφάσισε ότι δεν θέλει να ξανά πάει σχολείο, να ξανά πιάσει μολύβι ή να διαβάσει ξανά. Τις περισσότερες φορές πήγαινε με κλάματα μόνο και μόνο για να μη στενοχωρεί τη μαμά του. Δυσκολευόταν πολύ στην ανάγνωση – κι αυτό ήταν που τον ενοχλούσε περισσότερο απ’ όλα. Όχι τόσο για το ίδιο το πρόβλημα, αλλά κυρίως γιατί τον κορόιδευαν τα άλλα παιδιά – και σ’ αυτές τις ηλικίες αυτό είναι που μας πληγώνει.
Όση προσπάθεια κι αν γινόταν στο σπίτι, η κατάσταση συνέχιζε να είναι η ίδια. Η δασκάλα του φυσικά παρατήρησε ότι αδυνατούσε να διαβάσει καλά και δεν συμμετείχε στο μάθημα. Μετά από αξιολόγηση του και από δημόσιο και ιδιωτικό φορέα διαγνώστηκε με δυσλεξία και ξεκίνησε μια σειρά από παρεμβάσεις.
Από τις πρώτες κιόλας συνεδρίες, η ειδικός που ανέλαβε τον Κ. απευθύνθηκε στην μητέρα ρωτώντας την αν έχει κάποιο πρόβλημα ακοής. Η μητέρα απάντησε πως μικρός είχε κάποιες περιπέτειες, δηλαδή λοιμώξεις όπως τα περισσότερα παιδιά, αλλά όχι κάτι άλλο.
Διάβασε τη συνέχεια στο themamagers.gr
