Yπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο "αναπτύσσω την ανεξαρτησία στα παιδιά μου και στο "ζορίζω ένα παιδί να γίνει περισσότερο ανεξάρτητο όταν δεν είναι έτοιμο".
Ονειρευόμουν αυτή τη μέρα.
Ο 7χρονος γιος μου κοιμάται σερί όλο το βράδυ. Η 5χρονη κόρη μου το ίδιο. Με ένα περίεργο τρόπο έμαθαν να το κάνουν μόνοι τους, παρόλο που ως μωρά κοιμόντουσαν κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου. Παρόλο που μου είχαν πει ότι με αυτό που έκανα θα τους δημιουργούσα πρόβλημα στο να είναι ανεξάρτητα.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που αγνόησα παντελώς αυτή τη συμβουλή και τα βράδια έκανα για τα παιδιά μου αυτό που θεωρούσα εγώ καλύτερο.
Το έχω ξαναπεί. Πιστεύω πως τα παιδιά θέλουν να κάνουν πράγματα μόνα τους, τους αρέσει να τους δίνεις δουλειές που έχουν ένα νόημα. Τους αρέσει να βοηθούν, νιώθουν σημαντικά και επίσης νιώθουν ότι προσφέρουν μέσα στην οικογένεια. Όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο "αναπτύσσω την ανεξαρτησία στα παιδιά μου και στο "ζορίζω ένα παιδί να γίνει περισσότερο ανεξάρτητο όταν δεν είναι έτοιμο".
Το "να είσαι ανεξάρτητος" τελικά, είναι ένα εύρημα της κοινωνίας και στα δικά μου μάτια φαίνεται σαν να πιέζουμε τα παιδιά μας να γίνουν ανεξάρτητα όταν είναι ακόμα μωρά με αποτέλεσμα να τα βλάπτουμε.
Δεν έχω σκόπο να φτιάξω ένα χειραφετημένο μωρό ούτε να ακούσω όσους διατείνονται πως μόλις έρθουν τα μωρά μας στον κόσμο, πρέπει να μάθουν να αυτοεξυπηρετούνται.
Διάβασε τη συνέχεια στο themamagers.gr
