"Μεγαλώνεις παιδί μου. Κι ενώ μεγαλώνεις εσύ, μου ζητάς να μεγαλώσω κι εγώ"
Ένας αγαπημένος δάσκαλος, ο Καθηγητής Αναστάσιος Σταλίκας, συνηθίζει να λέει γελώντας όταν βρίσκεται μπροστά σε νέους μαθητές: "Βρε! Πώς γίνεται εσείς να μεγαλώνετε τόσο πολύ, ενώ εγώ δεν μεγαλώνω!". Γελώ κι εγώ γλυκόπικρα όποτε τον ακούω να το λέει αυτό, γιατί συμμερίζομαι αυτό που αισθάνεται. Νιώθω πάντοτε ένα δέος μπροστά στο μεγάλωμα του νεαρού ατόμου: από βρέφος σε νήπιο, από νήπιο σε παιδί, από παιδί σε έφηβο και από έφηβο σε γυναίκα ή άντρα.
Σαν αυτό το μεγάλωμα να λειτουργεί όπως ένας καθρέφτης, που βλέπω μέσα σε αυτόν (και) κάτι δικό μου. Και οι καθρέφτες δείχνουν και πράγματα που δεν μας αρέσουν και τόσο. Οι αλλαγές στα παιδιά είναι εμφανείς, ραγδαίες, απροκάλυπτες, σχεδόν σου επιβάλλονται, ειδικά εκείνα τα καλοκαίρια που τον Ιούνιο παίρνεις άλλο παιδί από το σχολείο και τον Σεπτέμβρη επιστρέφεις με ένα άλλο παιδί. Οι αλλαγές στους ενήλικες δεν είναι τόσο εμφανείς ούτε τόσο απότομες και εκκωφαντικές. Κάτι που μας δημιουργεί μια "επίφαση" σταθερότητας –εμείς μένουμε ίδιοι. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να νομίζουμε. Γιατί κατά βάθος όλοι μας ξέρουμε ότι κι εμείς αλλάζουμε. Κι εμείς μεγαλώνουμε, καθώς ακολουθούμε αναπόδραστα τον ρυθμό του αδάμαστου χρόνου. "Μεγαλώνεις παιδί μου. Κι ενώ μεγαλώνεις εσύ, μου ζητάς να μεγαλώσω κι εγώ.
Διάβασε περισσότερα στο themamagers.gr
