5 πράγματα που μπορείτε να κάνετε όταν το παιδί αρνείται να μπει στο παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου
Η συνήθεια αυτή πρέπει να γίνει αυτόματη
Εκατομμύρια παιδιά προσχολικής ηλικίας βλέπουν τα παιδικά καθίσματα του αυτοκινήτου και τις ζώνες ασφαλείας σαν τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της ελευθερίας τους. Οι μικροί αυτοί λάτρεις της περιπέτειας δεν μπορούν να καταλάβουν για ποιο λόγο θα πρέπει να υπομένουν τέτοιου είδους δεσμά. Μπορούν όμως σίγουρα να καταλάβουν τον κανόνα που λέει ότι το αυτοκίνητο δεν κινείται πριν μπουν όλες οι ζώνες ασφαλείας και τα ίδια βρεθούν δεμένα στα καθίσματά τους.
Η συνήθεια αυτή πρέπει να γίνει αυτόματη για το παιδί σας – που σήμερα είναι επιβάτης, αλλά αύριο θα είναι οδηγός – αν δεν αντιμετωπίσετε επιπόλαια τον κανόνα αυτό ζωής και θανάτου.
Σύμφωνα με τον νόμο, τα παιδιά πρέπει να είναι δεμένα στο ειδικό κάθισμα όταν επιβαίνουν σε όχημα. Υπάρχουν καθίσματα και ζώνες για κάθε ηλικία και σωματικό βάρος, ώστε το ταξίδι με το αυτοκίνητο να είναι όσο το δυνατόν ασφαλέστερο για το παιδί σας.
Η πρώτη αιτία βρεφικής θνησιμότητας είναι τα τραύματα από ατυχήματα και αυτοκινητικά δυστυχήματα.
Τα παιδιά που δεν είναι δεμένα με ζώνη θα εκτιναχτούν μπροστά αν το αυτοκίνητο σταματήσει απότομα, θα προσκρούσουν πάνω σε οτιδήποτε συναντήσουν στην πορεία τους – στο ταμπλό, στο παρμπρίζ, στο πίσω μέρος του μπροστινού καθίσματος – με δύναμη ανάλογη προς την δύναμη πρόσκρουσης από πτώση από τον πρώτο όροφο για κάθε δεκαπέντε χιλιόμετρα ωριαίας ταχύτητας με την οποία κινείται το όχημα.
Παρόλο που το πίσω μέρος των μπροστινών καθισμάτων είναι καλυμμένο με μαλακή επένδυση, μια πρόσκρουση όταν το αυτοκίνητο κινείται με ενενήντα χιλιόμετρα την ώρα μπορεί ένα προκαλέσει ένα πολύ σημαντικό τραυματισμό σε ένα μικρό σώμα. Το ενδεχόμενο αυτό μπορεί να αποφευχθεί με τη σωστή πρόσδεση των μικρών παιδιών. Ποτέ μην παραβλέπετε τον κανόνα σχετικά με την πρόσδεση. Αν το κάνετε, παίζετε τη ζωή του παιδιού σας κορόνα γράμματα.
Σημείωση:
Με τη χρήση κατάλληλα εγκατεστημένων καθισμάτων, το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας από ατύχημα μπορεί να μειωθεί σχεδόν κατά τα δύο τρίτα και το ποσοστό τραυματισμού σε παιδιά ενός έως τεσσάρων ετών μπορεί να μειωθεί στο μισό.
