Οι μαθητές πάνε στο σχολείο διανύοντας χιλιόμετρα καθημερινά και επιβιώνοντας με τα στοιχειώδη.
Κάθε ταξίδι στην Αφρική σού επιβεβαιώνει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι μαθητές έχουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση αλλά, σε μεγάλο ποσοστό και για πολλούς λόγους, δεν έχουν πρόσβαση σε αυτήν. Ακόμη κι όταν έχουν όμως, τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα με μία λογική ακολουθία. Αυτό μπορείς να το καταλάβεις μόνο αν βρεθείς στις χώρες και στα χωριά της και αφουγκραστείς το αγκομαχητό της καθημερινότητας του αφρικάνικου λαού.
Καθώς η σχολική χρονιά στα περισσότερα μέρη του πλανήτη κυλάει με κανονικούς ρυθμούς, στη Μαύρη Ήπειρο τα πράγματα μοιάζουν διαφορετικά.
Η αντικειμενική δυσκολία που συναντά ένας μαθητής στην Αφρική είναι η φτώχεια. Πολλά παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο είτε γιατί η απόσταση που έχουν να διανύσουν μέχρι την κοντινότερη εγκατάσταση είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους ή γιατί η οικογένεια δεν έχει χρήματα. Στη δεύτερη περίπτωση μπορεί να σημαίνει ότι ο μαθητής θα πρέπει να συμβάλει με την εργασία του στο νοικοκυριό ή έστω να μην δημιουργεί επιπλέον έξοδα.
Για να πάει ένα παιδί σχολείο στην Αφρική χρειάζονται λιγότερα από 15 ευρώ το μήνα, για να του εξασφαλίσεις πρόσβαση στην υγεία, σε ρούχα, βιβλία και ένα πιάτο φαγητό. Κι όμως, δεν είναι ένα πάντα εφικτό σενάριο.
Η δημόσια εκπαίδευση θα ήταν μια λογική απάντηση αλλά πολλά από τα σχολεία δεν έχουν πόρους με αποτέλεσμα οι εγκαταστάσεις τους να είναι, σε κάποιες περιπτώσεις, επικίνδυνες για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών.
Η δίψα όμως για μάθηση πολλών μαθητών της Αφρικής είναι τόσο μεγάλη όσο και η κυριολεκτική δίψα για το δυσεύρετο στην περιοχή νερό. Τον περασμένο Απρίλιο είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω από κοντά κάνοντας ένα μικρό οδοιπορικό σε κάποια από τα σχολεία της Ουγκάντα.
Στο "διαμάντι της Αφρικής", όπως αποκαλούν τη ανατολικοαφρικανική χώρα των 44 εκατομμυρίων κατοίκων, ξεχωρίζει για το σπουδαίο έργο του ο πάτερ Αντώνιος. Γεννημένος στην Ουγκάντα, βρέθηκε κάποια στιγμή στην Ελλάδα για σπουδές και στη συνέχεια χειροτονήθηκε στην Κρήτη ιερέας. Τα άπταιστα ελληνικά του τον βοηθούν να διατηρήσει ένα δίκτυο με ανθρωπιστικές οργανώσεις από την Ελλάδα ή μικρότερες ακτιβιστικές ομάδες.
Το σχολείο του Μόντε
Μία από αυτές είναι και "Οι φίλοι του Μόντε". Το Μόντε είναι το χωριό του πάτερ Αντώνιο το οποίο βρίσκεται 60 χιλιόμετρα από το Γουακίσο, την πόλη όπου ζει. Επισκέπτεται σε καθημερινή βάση το χωριό, όχι μόνο για να κάνει λειτουργίες στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου αλλά και για να φροντίσει την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου του.
Στο χωριό του Μόντε έχουν πρόσβαση σε εκπαίδευση και φαγητό περίπου 1.500 παιδιά. Το ένα τρίτο μένει στις εγκαταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί αφού υπάρχουν εκτός από τα τρία σχολεία και μία τεχνική σχολή και ένα οικοτροφείο.
Σχολείο Αγίου Δημητρίου
Υπό την εποπτεία του είναι και το σχολείο του Αγίου Δημητρίου στο οποίο είχα την ευκαιρία να μπω, μαζί με τους συνταξιδιώτες μου από την φωτογραφική ομάδα Metapolis, στις σχολικές αίθουσες κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
Σχολείο Παμμακάριστου
Ένα ακόμη σχολείο με το οποίο έχει συνδέσει το όνομά του ο πάτερ Αντώνιος είναι αυτό της ενορίας του Παμμακάριστου.
