Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει στο τεύχος Σεπτεμβρίου για εκείνη τη σκέψη που περνά από το μυαλό όλων μας κάθε καλοκαίρι.
Μη μου πείτε ότι δεν το έχετε ξεστομίσει κι εσείς: "Θα γίνω digital nomad". Συνήθως αυτές οι φράσεις ευδοκιμούν τον Αύγουστο (σε έναν ευάερο, ευήλιο τόπο διακοπών, που αναγκαστικά πρέπει σύντομα να εγκαταλείψουμε) και ξαναφουντώνουν τον Σεπτέμβριο μέσα σε γραφεία με χαμηλή ενέργεια, μετά τις άδειες. Κάπου εκεί αρχίζει και η γνωστή απαρίθμηση: ο τάδε δουλεύει "από εκεί" οκτώ μήνες τον χρόνο, η δείνα εγκαταστάθηκε στο τάδε νησί και στέλνει κείμενα από την ταράτσα.
Διαβάστε Επίσης
Ακολουθεί ένας ταχύρρυθμος εσωτερικός υπολογισμός όπου ο καθένας σιωπά για λίγο και μετά δηλώνει πόσο "τον παίρνει" με τις υπάρχουσες συνθήκες, τη φύση της δουλειάς, τις υποχρεώσεις: "Εγώ θα μπορούσα τώρα που το σκέφτομαι...", "Μήπως να πάρω το μαγαζάκι του κυρίου Χ και να δουλεύω από εδώ;".Τις περισσότερες φορές δε γίνεται τίποτα. Όμως ο μύθος της ψηφιακής νομαδικής ζωής παραμένει εκεί, υπερυψωμένος, να ξεπροβάλλει ξανά και ξανά σαν όραμα μέσα από ηλιοβασιλέματα και παράθυρα με θέα.
Το φετινό καλοκαίρι με βρήκε να κρατώ στα χέρια μου έναν αντίλογο σε αυτό, να διαβάζω δηλαδή την Τελειότητα (Perfection) του Vincenzo Latronico, ένα βιβλίο που έγινε trend στα social media (με ένα ομολογουμένως φωτογενές πράσινο εξώφυλλο). Η ιστορία ακολουθεί την Άννα και τον Τομ, ένα ζευγάρι millennial expats που μετακινείται από πόλη σε πόλη, ακόμα και σε τυπικές "nomad" στάσεις, όπως η Λισαβόνα ή η Σικελία, επιμελούμενο εμμονικά ένα lifestyle τόσο τέλειο ώστε καταλήγει άδειο. Η μοναξιά του προσωρινού ήταν σαν να αναβόσβηνε με neon lights μέσα στις σελίδες αυτού του μπεστ σέλερ. Μήπως, λοιπόν, ο αγαπημένος μας μύθος αρχίζει να ξεθωριάζει;
Έψαξα λίγο τελευταίες έρευνες και αρθρογραφία: Στις ΗΠΑ μόνο, 18,1 εκατομμύρια εργαζόμενοι αυτοπροσδιορίζονται ως "digital nomads" (περίπου 1 στους 10), ένδειξη μιας σταθερής ώριμης ανόδου από το 2019. Την ίδια στιγμή όμως βλέπουμε και ανασχέσεις: από τα μέσα του 2024 έως τις αρχές του 2025 η διάθεση για αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό μειώθηκε αισθητά, ενώ αρκετές εταιρείες σφίγγουν τα λουριά για σενάρια "100% οπουδήποτε" επικαλούμενες νομικά και φορολογικά ζητήματα. Φαίνεται ότι η ανάγκη για κοινότητα αντικαθιστά την εμμονή με το "γρήγορο Wi-Fi".
Διαβάστε Επίσης
Η εικόνα του backpacker με το λάπτοπ στην παραλία υποχωρεί. Το προφίλ γίνεται πιο mid-career (30-39), με ειδικότητες γύρω από την τεχνολογία και τα δημιουργικά επαγγέλματα, συχνά με ζευγάρια ή και με παιδιά. Είναι αυτό ακριβώς που υπογραμμίζει η Τελειότητα: όταν επιμελούμαστε τη ζωή μας για το βλέμμα των άλλων, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία.
Κατέληξα στο ότι το όνειρο δε σβήνει, αλλά μεταμορφώνεται. Το ζητούμενο δεν είναι πια να "ξεφύγεις", αλλά να εντάξεις τη μετακίνηση σε μια ζωή με ρυθμό και υποδομές. Από το άναρχο "παντού και πάντα" πάμε, επίσης, σε μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή ελευθερίας. Μικρές αποδράσεις που γίνονται μέθοδος, όπως σε νησί, ένα καταφύγιο στη φύση, ένα project που χωράει διακριτικά στην ατζέντα και στην καρδιά, χωρίς να τη βαραίνει.
