Advertisement
Πάμε βόρεια χωρίς τον Monsieur Papa
Πάμε βόρεια χωρίς τον Monsieur Papa
Υπήρχε ένα τραγούδι στον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος Τρύπες, από Θεσσαλονίκη σημειωτέον, που έλεγε: “Μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα / μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι (δις)”. Με ένα ζόρι που διόλου δεν ήταν κρυφό
Το παιδί μας μπήκε για πρώτη φορά σε αεροπλάνο (βασικός λόγος για το ότι αποφασίσαμε να κάνουμε το ταξίδι, ούτως ή άλλως), με Mickey-Mouse-ears λόγω πλαστικών ποτηρακίων πάνω στα αυτιά κατά την απογείωση και προσγείωση, τις οποίες συνόδευσε με άπειρες κραυγούλες ευχαρίστησης. Σχολιάσαμε μαζί τα σύννεφα (που του έμοιαζαν σαν τον πάγο που έφτιαχνε με μαγικά η Έλσα στο Frozen), ενώ και στα δύο αεροδρόμια με μεγάλη ευχαρίστηση τραβούσε την trolley βαλιτσούλα του. Είχε ενθουσιαστεί από το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, είχε δική του βαλιτσούλα.
Μόλις φτάσαμε, μας ήταν αδύνατον να μην επισκεφτούμε ένα spot που και οι δύο είχαμε βάλει στο μάτι πριν ακόμη ξεκινήσουμε: The Loco Bus, στην Κομνηνών. Ένα diner που φιλοξενεί εντός του ένα παλιό, αναπαλαιωμένο λεωφορείο. Παιδική χαρά το κάναμε το μαγαζί, ο Σταύρος κάθισε στο τιμόνι και δεν σηκώθηκε ούτε για να δοκιμάσει αυτές τις franco-americains γεύσεις του μενού που ξετρέλαναν την μητέρα του (διότι τα γκουρμέ για τους μεγάλους είναι, οι μικροί προτιμούν τις πιο απλές απολαύσεις όπως π.χ. να καμώνονται ότι οδηγούν ή να παίρνουν αγκαλιά την γλυκιά Εύη με τα χαρούμενα πουά στην ποδιά). Για επιδόρπιο, pain perdu. Μόνο.
Η συνέχεια στη σελίδα ΙΙ
Συνεχίσαμε να τρώμε ακατάπαυστα – αν περιμένεις να δεις μαγαζιά, μπουτίκ και τέτοια, ξέχνα το.
“Ble” είναι όχι το μπλε ανορθόγραφα, αλλά το στάρι στα γαλλικά. Φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το μαγαζί το οποίο αδίστακτα θα χαρακτήριζα “ευρωπαϊκών προδιαγραφών” για να πέσουμε με τα μούτρα σε γλυκές και αλμυρές γεύσεις, ξεκινώντας από ένα καλό κομμάτι Zuppa Inglese που όμοιό του δεν έχω ματαφάει πουθενά στον κόσμο (ο σεφ του καταστήματος είναι Ιταλός). Και ψωμιά, και πιτάκια, και φρέσκια pasta... Γενικώς, αυτό το μαγαζί το βρίσκω αδιανόητο. Και γι' αυτό εκεί βλέπεις τους κεντροτραφείς και κάπως μεγαλύτερης ηλικίας Θεσσαλονικείς, που δεν εντυπωσιάζονται εύκολα και πάνε επί της ουσίας.
Η συνέχεια στη σελίδα ΙΙΙ
Αδύνατον να κρύψουμε την αδυναμία μας σε children-friendly καταστήματα (ακόμη και με παιδικό κουβέρ, και με ξυλομπογιές έτοιμες για δράση), οπότε βαδίσαμε προς την Ζεύξιδος, αυτόν τον πανέμορφο πεζόδρομο.
Εκεί βρίσκεται το Meet The Ball, που πριν ήταν φαγάδικο, μετά έγινε ποτάδικο και τώρα ξαναέγινε φαγάδικο, εξειδικευμένο στους κεφτέδες. Ο Σταύρος έφαγε κλασικό κεφτέ με πατάτα τηγανητή, εγώ όμως επειδή είμαι κρυφο-χορτοφάγα δεν μπόρεσα να αντισταθώ στις πιο εναλλακτικές προτάσεις του καταστήματος. Ξεκίνησα με μανιταροκεφτέδες, που περίμενα να με ενθουσιάσουν περισσότερο (ως φαν του μανιταριού), άρχισα να μουγκρίζω με τους ρεβιθοκεφτέδες, αλλά βρήκα αξέχαστους τους παντζαροκεφτέδες που ακόμη νοσταλγώ τώρα, που γύρισα στην Αθήνα και με έχει φάει πάλι η πείνα.
Μπαμπά καλύτερα που δεν ήρθες, τώρα που αδυνάτισες κι άλλο. xxxM.
Κι άλλη Madame Maman:
Εδώ, η μαμά δοκιμάζει κάτι στα μέτρα της
Εδώ, περί ύπνου και beauty sleep
Και εδώ, περί ομορφιάς σκέτης
Advertisement
