Φωτογραφία: Madame Figaro France
Τα πέδιλα με chunky σόλα παραμένουν σταθερά ψηλά στις καλοκαιρινές τάσεις και για την fashion editor της Madame Figaro "ξεκλείδωσαν" μια παιδική ανάμνηση.
Childhood memory unlocked! Έτσι δεν λένε στα social media όταν μία εικόνα, ένα αντικείμενο, ένα τραγούδι ξεκλειδώνει μία παιδική ανάμνηση; Αυτό έπαθα κι εγώ όταν φόρεσα για πολλοστή φορά ένα ζευγάρι πέδιλα με chunky σόλα και λουράκι με velcro. Έχω αυτά τα παπούτσια στην κατοχή μου έξι καλοκαίρια πλέον. Αυτό σημαίνει ότι έχουν περάσει πανδημία (υπάρχει ακόμα μία πιτσιλιά από αντισηπτικό που πότισε το vegan δέρμα τους λίγες εβδομάδες αφότου τα αγόρασα στο μπροστινό λουράκι), έχουν πάει σε συναυλίες, έχουν δει την Κοπεγχάγη, έχουν κατέβει τα σκαλιά της καλντέρας στη Σαντορίνη και πόσα ακόμα. Ήταν όμως μόλις προχθές που καθώς τα φορούσα θυμήθηκα ότι όταν ήμουν παιδί, ίσως γύρω στα 11 - 12 φορούσα ασταμάτητα ένα αντίστοιχο πέδιλο με chunky σόλα και velcro.
Τα πέδιλα που με έδειχναν ψηλότερη
Τα είχαμε ανακαλύψει μαζί με τη μαμά μου σε μία από τις εξορμήσεις μας στη λαϊκή. Ήταν σε έναν πάγκο φορτωμένο με εκατοντάδες παπούτσια, ένα πεταμένο εδώ και άλλο πιο εκεί, πάλευες να ταιριάξεις το ζευγάρι. Το χρώμα τους ήταν ένα πολύ φωτεινό πράσινο, σχεδόν φλούο lime, με μαύρο σιρίτι στα λουριά που κολλάνε με velcro. Η chunky σόλα τους κι αυτή μαύρη. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Μάλλον προορίζονταν για ενήλικα κορίτσια, όμως στάθηκα τυχερή και βρήκα το τότε νούμερό μου. Για τουλάχιστον δύο καλοκαίρια δεν τα έβγαλα από τα πόδια μου.
Το γεγονός ότι είχαν χοντρή σόλα με έκανε να δείχνω ψηλότερη από τις συνομήλικές μου. Όχι ότι είχα πρόβλημα με το ύψος μου, τα πράσινα πέδιλα με την chunky σόλα και το velcro όμως με ψήλωναν εσωτερικά. Δεν ήξερα να κάνω κατακόρυφο ή ρόδα - ίσως να μη με ενδιέφερε να ρισκάρω και την ακεραιότητα του κρανίου μου τώρα που το σκέφτομαι εκ των υστέρων -, όποτε, όταν στον πεζόδρομο της γειτονιάς λάμβαναν χώρα τέτοιου τύπου αθλοπαιδιές, εγώ καθόμουν με σταυρωμένα χέρια να χαζεύω τα άλλα κορίτσια μέχρι να εκτονωθούν πλήρως.
Τώρα, με τα πράσινα πέδιλα με την chunky σόλα και το velcro και πάλι τις περίμενα, αλλά με στιλ. Κρεμιόμουν σαν μικρο μαϊμουδάκι από τις μεταλλικές μπάρες του πεζόδρομου (άλλη μία αθλητική δραστηριότητα των απογευμάτων μας και η μόνη στην οποία συμμετείχα εντελώς άτεχνα, μιας και δεν στηριζόμουν στα πόδια μου για να αφήσω τον κορμό μου να πέσει προς τα κάτω και να τα βλέπω όλα ανάποδα, αλλά τα περνούσα χιαστί πάνω από το μεταλλικό κάγκελο και κρατιόμουν και από τα χέρια πανικόβλητη) και τρελαινόμουν να κοιτάζω τα πράσινα πέδιλα με την chunky σόλα και το velcro.
Πόσο μοναδική με έκαναν να νιώθω! Κανένα άλλο κορίτσι δεν είχε πράσινα παπούτσια. Ούτε και με τόσο χοντρή σόλα που να τους προσθέτει ύψος. Για την ακρίβεια, κανένα άλλο κορίτσι δεν πήγαινε να παίξει με πέδιλα. Προστάτευα τον εαυτό μου από τα κατακόρυφα, μα δε μου πέρασε στιγμή από το μυαλό ότι τρέχοντας με ψηλά παπούτσια που συγκρατώνται μόνο ένα δέσιμο με velcro θα μπορούσα πολύ άνετα να τσακιστώ.
Μέχρι σήμερα αυτό το τελευταίο εξακολουθεί να μην έχει καμία σημασία για μένα. Λατρεύω τόσο τα τακούνια, τις χοντρές σόλες, οτιδήποτε δίνει στο παπούτσι όγκο και ύψος, που αψηφώ τα κατεστραμμένα (ή και ανύπαρκτα) πεζοδρόμια της Αθήνας, τα πλακόστρωτα των νησιών, οποιοδήποτε κακοτράχαλο μονοπάτι, αρκεί να φοράω τα παπούτσια που θέλω, τα παπούτσια που μου δίνουν αυτοπεποίθηση, εκείνα που ταιριάζουν με το outfit που έχω φανταστεί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το σοκ στο πρόσωπο της φίλης μου της Ευτυχίας όταν με είδε να ετοιμάζομαι για την επίσκεψή μας στο σπήλαιο του Περάματος στη γενέτειρά της, τα Γιάννενα, φορώντας κάτι χειμερινά παπούτσια με χοντρό, τρακτερωτό τακούνι και εξίσου χοντρή και τρακτερωτή σόλα. Κάποτε έπεφτα. Έχω πληρώσει την επιλογή μου με σημάδια στα γόνατα. Εδώ και αρκετά χρόνια, όμως, που γυμνάζομαι συστηματικά, η ισορροπία μου είναι σχεδόν αξιοθαύμαστη. Και αν αυτό δεν είναι κίνητρο για να συνεχίσω τη γυμναστική, τότε ποιο;
Δεν είναι κάτι σπουδαίο
Δεν είχα σκεφτεί τα πράσινα πέδιλα με την chunky σόλα για πάρα μα πάρα πολλά χρόνια. Το "χρατς” του velcro όμως, μία μέρα που έβγαλα τα σημερινά μου πέδιλα με chunky σόλα, μου έδωσε μία τρυφερή κλωτσιά και με πέταξε πίσω στον πεζόδρομο μιας γειτονιάς στο Περιστέρι, παρέα με την παιδική μου φίλη, τη Δώρα, κορίτσια που πια δεν θυμάμαι το όνομά τους και εκείνη την φοβερή αίσθηση στο στήθος που μοιάζει με πόνο, αλλά δεν είναι, και την έχεις μόνο όταν έχεις γελάσει και έχεις τρέξει τόσο πολύ, όσο μόνο ως παιδί μπορείς. Και με έκανε να συνειδητοποίησω ότι το προσωπικό στιλ, ήταν για μένα - από πάντα - μία υπόθεση σοβαρή.
Διαβάστε Επίσης
Δεν είχε σημασία από που προέρχεται το item. Είτε ήταν από κατάστημα, είτε από τον πάγκο της λαϊκής, είτε μου το είχε ράψει η μαμά μου (που αναγκάστηκε να γίνει μοδίστρα στην ηλικία που ήμουν εγώ όταν απέκτησα τα πράσινα πέδιλα με την chunky σόλα, ενώ ήθελε να γίνει κομμώτρια), εκείνο που πρώτα κοιτούσα είναι να μπορώ να με φανταστώ μέσα σε αυτό. Αυτό κάνω ακόμα και σήμερα όταν επιλέγω τα ρούχα, τα παπούτσια, τα κοσμήματά μου. Στη θέα ενός item που ξέρω ότι πρέπει να γίνει δικό μου, πετάγονται μπροστά στα μάτια μου εικόνες. Η εφαρμογή του πάνω μου, πιθανοί συνδυασμοί, οι περιστάσεις στις οποίες θα το φορέσω. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, όμως για μένα, είναι τα πάντα. Είναι ο τρόπος που συστήνω τον εαυτό μου στον κόσμο.
