Advertisement
Δεν γίνεται να μην του πω “αντίο”
Δεν γίνεται να μην του πω “αντίο”
Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς μπορεί να ήταν η ζωή του μέχρι τώρα. Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς είναι η ζωή της μάνας του τον τελευταίο καιρό και πώς θα είναι από δω και πέρα. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι, φτάνει πια. Οι πολιτισμένοι άνθρωποι είναι, λέει, κατά της βίας; Μα πόση βία, τι τιμωρία αξίζει σε αυτά τα τέρατα που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οδήγησαν τον Βαγγέλη στον θάνατο; Οι πολιτισμένοι άνθρωποι δεν σηκώνουν χέρι, δεν σηκώνουν φωνή; Νομίζω πως κάπου εδώ γίνεται σαφές πια ότι ο πολιτισμός δεν υπάρχει.
Δεν με νοιάζει ποια είναι η “αφορμή” για την οποία ο Βαγγέλης έπεσε θύμα. Δεν είναι θέμα μιας ομάδας ανθρώπων αυτό που συνέβη στον Βαγγέλη. Είναι θέμα όλων μας. Κι είναι μια αφορμή να δούμε, πόσο εύκολα ο καθένας από εμάς μπορεί να παίρνει τον ρόλο του θύτη ακόμη και μέσα από την καθημερινή αγένεια προς τον διπλανό του. Είναι μια αφορμή να σκεφτούμε τον κόσμο που θέλουμε για τα παιδιά μας – όσο μελό ή κλισέ μπορεί να ακούγεται αυτό στον μέσο κυνικό (και συνήθως είμαι ένας από αυτούς, πιστέψτε με). Αλήθεια, πώς μπορεί να είναι η ζωή της μάνας ενός θύτη; Προσεύχεται το παιδί της να παραμείνει στο απυρόβλητο; Έχει το σθένος, ακόμη και τώρα, να το απαρνηθεί; Έχει τα κότσια να δει και στις δικές της πράξεις ή παραλείψεις τον ρόλο που πήρε το παιδί της απέναντι σε ένα άλλο παιδί;
Την αγένεια, τη σκληρότητα, όλα αυτά τα αποκρουστικά πράγματα, τα έχουμε μπερδέψει με την εξουσία. Και κάθε φορά που έστω για λίγο τα γευόμαστε, μεθάμε. Τόσο πολύ, φοβάμαι, που ούτε ένας θάνατος, ένας τόσο άδικος θάνατος, δεν είναι ικανός να μας συνεφέρει.
Από σήμερα, από αυτή τη στιγμή, ας αλλάξουμε όλη μας την καθημερινότητα μέσα από τη στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Αυτή ας είναι η συνεισφορά μας απέναντι στον κόσμο. Αυτός ας είναι ο δικός μας τρόπος να θυμόμαστε τον Βαγγέλη και να εμποδίσουμε άλλα παιδιά να τον ακολουθήσουν.
Advertisement
