Advertisement
Αγαπητοί θεσμοί, μάλλον δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά στο χρέος μου να διαχειριστώ έναν εξάχρονο
Αγαπητοί θεσμοί, μάλλον δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά στο χρέος μου να διαχειριστώ έναν εξάχρονο
Πάντα ήθελα να είμαι φίλη του – προτιμούσα μια προσέγγιση στη μητρότητα “ολιστική”, που λένε. Χωρίς φωνές και χωρίς πολλές και περίτεχνες εξηγήσεις-μπερδεψούρες. Ήθελα αμεσότητα, ειλικρίνεια, ευθύτητα και όλα αυτά τα ήθελα μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας, όπου το παιδί μου θα νιώθει πάντα προετοιμασμένο για αυτό που έρχεται, όποιο κι αν είναι αυτό. Κι ήθελα πάνω απ' όλα να μεγαλώνει χωρίς φόβο, παρά μόνο εκεί όπου χρειάζεται (με την έννοια της επίγνωσης του κινδύνου, να φοβάται ας πούμε να πατήσει ξυπόλητο σε ένα πάτωμα όπου μόλις έπεσε κι έσπασε ένα ποτήρι). Να μη φοβάται όμως να πει “ναι, εγώ το έκανα, συγνώμη
Αλλά το παιδί μου μεγαλώνει. Αρχίζει να τσαμπουκαλεύεται. Κι εμένα κατά βάθος μου αρέσει αυτό, δεν θέλω να του “σπάσω τον τσαμπουκά”, όπως έχω ξαναπεί. Πιστεύω ότι μια υγιής δόση από αυτόν θα του φανεί χρήσιμη αργότερα. Για να διεκδικήσει, να μην διστάσει, να μην “κοκαλώσει” από ψευτοσεμνότητα όταν κάποια στιγμή πέσει ο προβολέας πάνω του. Για να μην ξεχνά ότι αξίζει τα καλύτερα.
Όμως, αυτή τη στιγμή ο τσαμπουκάς του έχει πάρει τη μορφή ενός τοίχου ανάμεσά μας. Τον οποίο υψώνω κυρίως εγώ, με τα νεύρα και την απογοήτευση που μου προκαλεί αυτός ο τσαμπουκάς, που δεν ξέρω πώς να τον διαχειριστώ. Που δεν ξέρω πώς να μην του τον “σπάσω”, αλλά και πώς να μην του επιτρέψω να καθορίσει πλέον αυτός τη σχέση μου με το παιδί μέσω δράσης-αντίδρασης. Αυτές τις μέρες, παίζουμε κι οι δύο ένα παιχνίδι. Εκείνος προσπαθεί να μη με πληγώσει, εγώ προσπαθώ να μην καταλάβει ότι είμαι ακόμη θυμωμένη μαζί του... Χάλια. Η επικοινωνία μας έχει επηρεαστεί. Μέσα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο γενικά, έπρεπε να συμβεί αυτό ώστε να μην έχω το αγόρι μου το μικρό δίπλα μου, που πάντα με κάνει να νιώθω καλύτερα, που πάντα διαλύει τα σύννεφα;
Χρειάζομαι τον μικρό μου φίλο. Μόνο που δεν είναι πια και τόσο μικρός. Μήπως τελικά εγώ χρειάζομαι την ασφάλεια περισσότερο από εκείνον; Μήπως αυτό που με ενοχλεί στην πραγματικότητα είναι ότι, μέσα σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή αλλάζει δραματικά, αλλάζει και πάλι, ήθελα αυτή η σχέση να παραμείνει ως έχει για να καταφεύγω σε αυτήν όταν τα πράγματα απέξω δυσκολεύουν;
Να πάρει. Μεγαλώνω κι εγώ μαζί του. Μα δεν θα σταματήσει ποτέ αυτό;!
Φωτο: Instagram @xristospianistas
Κι άλλη Madame Maman:
Εδώ, το selfie που φέρνει το τέλος των selfish
Εδώ, ενδιαφέροντα πράγματα εξακολουθούν να συμβαίνουν σε όσες βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα
Και εδώ, οδηγίες για όσες σιχαίνονται τη ζέστη και λατρεύουν τη λιακάδα
Advertisement
