Μη φοβηθείς να μείνεις εκτός
Το σπίτι στην Κυψέλη είναι μικρό, πολύ μικρό. Εγώ κοιμάμαι στον καναπέ που γίνεται κρεβάτι τα βράδια και ξανά καναπές το πρωί γιατί έτσι "είναι το σωστό". Δε θυμάμαι να με ενόχλησε ποτέ η έλλειψη προσωπικού χώρου, αυτό ήταν το δεδομένο και πάνω στο δεδομένο χτίζεις. Το καλό με το να κοιμάσαι στο σαλόνι είναι ότι έχεις στη διάθεσή σου και το στερεοφωνικό, όλη τη σοφία του ραδιοφώνου δίπλα σου, τη φωνή του Μηλάτου και τις μουσικάρες του, το Τρίτο Πρόγραμμα και τις κασέτες που γράφεις, ακούς και ξανακούς και μετά σβήνεις για να ξαναγράψεις. Πειρατής της εποχής... Μέρες, νύχτες, εποχές κι εγώ να σβήνω φώτα: "Καληνύχτα, πέφτω τώρα!" και πρώτη κίνηση να πατάω το power με ήχο στο όριο του mute. Να ξέρετε, το ροκ το νιώθεις καλύτερα στο χαμηλό. Ακούς και το στίχο, πιάνεις και κάθε όργανο ξεχωριστά, όλα εξάσκηση είναι.
Είχα έτσι την απίστευτη τύχη να συνδέσω την ύπαρξή μου με τη μουσική, κάθε μουσική. Είχα την απίστευτη τύχη να κλείνω τα μάτια και να ντύνω κάθε τραγούδι με μία ή περισσότερες εικόνες. Στο Logical Song λατρεύω το στίχο Won’t you sign up your name, we’d like to feel you’re acceptable, respectable, oh presentable, a vegetable! και αυτομάτως είχα μπροστά μου τους πάγκους της λαϊκής στην Καυκάσου. Σκέφτομαι ότι, ακόμη και όταν θα τα έχω χάσει όλα, θα έχω πάντα τις εικόνες που γεννιούνται από ακούσματα.
Ακόμη και τώρα, χρόνια μετά, τώρα που όλα (πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα) μοιάζουν να τρέχουν σε μια χαμένη λεωφόρο, επανέρχομαι στο κέντρο μου μέσα από αυτή τη μοναδική ανεκτίμητη συνήθεια: καναπές, μάτια κλειστά, μουσική, εικόνες. Κάθε μέρα περνάνε από το μυαλό μας 30.000-50.000 σκέψεις. Λιγότερες από τις μισές αφορούν το τώρα, το παρόν. Οι περισσότερες σκέψεις είναι κολλημένες νοσταλγικά στο παρελθόν ή αγχωτικά στραμμένες στο μέλλον. Στα δύο φάσματα του χρόνου, με άλλα λόγια, που δεν υφίστανται. Ζούμε οπουδήποτε αλλού εκτός από το τώρα.
Χαμένοι στο Διαδίκτυο, εγκλωβισμένοι σε ένα ατέλειωτο scroll, βομβαρδισμένοι από έτοιμες εικόνες –οθόνες παντού–, δε βρίσκουμε ποτέ χρόνο αλλά ούτε και λόγο για να φτιάξουμε δικές μας. Η ικανότητα να κατεβάζεις το διακόπτη θα είναι η μεγαλύτερη αξία της υπερτεχνολογικής εποχής μας, γράφουν οι New York Times. Η χαλάρωση θα αναδειχθεί σε τέχνη. Σε τέχνη; Ναι, σε τέχνη, διότι χαλάρωση σημαίνει να μπορείς να μένεις μόνος με τον εαυτό σου χωρίς να τρομάζεις, δίνοντάς του χώρο και χρόνο για να δομεί τις μνήμες και τις εικόνες. Εσύ αντέχεις να μένεις μόνη; Μόνη με τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα θέλω σου; Ή γεμίζεις τόσο ασφυκτικά το χρόνο σου ώστε να αποφεύγεις τη συντροφιά του εαυτού σου; Όταν λες πως χαλαρώνεις, μήπως τελικά κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι στο Facebook και στο Instagram;
Μη φοβηθείς να μείνεις εκτός. Μη φοβηθείς να είσαι ο non Insta friend. Πάρε χρόνο, βάλε flight mode, κατέβασε διακόπτη και φύγε για εκείνο το long weekend στη μέση του πουθενά, στο non Wi-Fi/non 4G/no connection kind of place.
