Φωτογραφία: Courtesy of Dior
Με έμπνευση από την Αμερικανίδα γλύπτρια Lynda Benglis, ο Jonathan Anderson παρουσιάζει την πιο ώριμη couture συλλογή του μέχρι σήμερα και αποκαλύπτει πώς οραματίζεται το επόμενο κεφάλαιο του Dior.
Η υψηλή ραπτική είχε ανέκαθεν μια στενή σχέση με τη γλυπτική. Ο Christian Dior συνήθιζε να αντιμετωπίζει το γυναικείο σώμα σαν αρχιτεκτονική επιφάνεια, πάνω στην οποία το ύφασμα αποκτούσε δομή, όγκο και αυστηρή γεωμετρία. Ο Jonathan Anderson επιλέγει να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή από την αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να χτίζει τη σιλουέτα, την αφήνει να αναπνεύσει.
Η Couture συλλογή για τη σεζόν Φθινόπωρο Χειμώνας 2026-27 μοιάζει με τη φυσική συνέχεια όσων ξεκίνησε από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση στον Οίκο. Αν τότε έδειχνε ότι κατανοεί απόλυτα το DNA του Dior, σήμερα αποδεικνύει πως έχει πλέον το θάρρος να το εξελίξει. Όχι μέσα από την ανατροπή, αλλά μέσα από μια σχεδόν ποιητική απελευθέρωση της φόρμας.
Διαβάστε Επίσης
Η Lynda Benglis και μία γλυπτική σε κίνηση
Για πολλούς, το όνομα της Lynda Benglis ίσως να μην είναι οικείο. Στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, όμως, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες γλύπτριες των τελευταίων δεκαετιών. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 αμφισβήτησε την παραδοσιακή έννοια της γλυπτικής, αφήνοντας υλικά όπως το κερί, το λάτεξ, ο αφρός πολυουρεθάνης ή το μέταλλο να κυλήσουν, να λυγίσουν και να αποκτήσουν μορφή σχεδόν οργανικά.
Δεν την ενδιέφερε η τελειότητα. Την ενδιέφερε η στιγμή κατά την οποία ένα επίπεδο υλικό μεταμορφώνεται σε κάτι τρισδιάστατο μέσα από την ίδια του την κίνηση. Αυτό ακριβώς αναγνώρισε ο Anderson στο έργο της. Όπως αναφέρει και στο σημείωμα της συλλογής, η υψηλή ραπτική επιθυμεί μια παρόμοια μεταμόρφωση. Ένα κομμάτι υφάσματος αποκτά ζωή μέσα από το χέρι του δημιουργού και ολοκληρώνεται μόνο όταν φορεθεί.
Το νέο λεξιλόγιο του Dior
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συλλογής δεν είναι οι αναφορές στη Benglis, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Jonathan Anderson χρησιμοποιεί τη σκέψη της ως δημιουργικό εργαλείο.
Οι αμέτρητες χειροποίητες πιέτες ανοίγουν σαν μεταλλικές βεντάλιες, οι κόμποι μοιάζουν να έχουν δημιουργηθεί τη στιγμή που το ύφασμα αγγίζει το σώμα, ενώ τα drapés δεν υπακούν σε κάποια αυστηρή γεωμετρία. Ακολουθούν την κίνηση, το βάρος και τη φυσική ροή του υλικού.
Οι επιφάνειες εναλλάσσονται διαρκώς. Υφάσματα που θυμίζουν λιωμένο μέταλλο, ιριδίζοντα φινιρίσματα, πλούσια κεντήματα και ασημένια δίχτυα που δημιουργούν την ψευδαίσθηση μεταλλικού πλέγματος μεταφέρουν στη μόδα την υλικότητα των γλυπτών της Benglis. Ακόμη και τα αξεσουάρ λειτουργούν σαν μικρά έργα τέχνης, με ορισμένα clutch να έχουν σχεδιαστεί σε συνεργασία με την ίδια την καλλιτέχνιδα.
Ένα Bar Jacket που έλιωσε
Κάθε δημιουργικός διευθυντής του Dior καλείται κάποια στιγμή να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα. Τι κάνεις με το Bar Jacket χωρίς να προδώσεις τον Christian Dior; Ο Anderson βρήκε μια απάντηση που μοιάζει απλή αλλά κρύβει τεράστια δημιουργική αυτοπεποίθηση. Δεν προσπάθησε να το ξανασχεδιάσει, αλλά το έκανε να χάσει τη σκληρότητά του.
Τα σακάκια αποκτούν την αβίαστη ρευστότητα μιας μεταξωτής ρόμπας, τα κοστούμια φοριούνται με πλισέ μεταξωτά παντελόνια κομμένα λοξά, οι μέσες εξακολουθούν να τονίζονται αλλά χωρίς κορσέδες και χωρίς καταναγκασμό. Η θηλυκότητα παραμένει εκεί, μόνο που πλέον αναπνέει. Μια εικόνα που συνοψίζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη νέα εποχή του Dior.
Η couture ως εργαστήριο ιδεών
"Το στούντιό μου είναι το εργαστήριό μου", γράφει η Benglis στο απόσπασμα που επέλεξε ο Anderson για τη συλλογή. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερη φράση για να περιγράψει τη δική του φιλοσοφία.
Ο Jonathan Anderson αντιμετωπίζει πλέον τη haute couture όχι ως το πιο πολυτελές προϊόν ενός οίκου, αλλά ως τον χώρο όπου γεννιούνται οι ιδέες που αργότερα θα διαμορφώσουν ολόκληρη την ταυτότητά του. Εκεί δοκιμάζει αναλογίες, νέες τεχνικές και διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από τη θηλυκότητα, πριν αυτές περάσουν στο ready to wear και τελικά στην καθημερινή γκαρνταρόμπα.
Αν η πρώτη του περίοδος στον Dior απέδειξε ότι μπορεί να συνομιλήσει με την ιστορία του οίκου, αυτή η συλλογή δείχνει κάτι ακόμη σημαντικότερο. Ο Anderson έχει πλέον σταματήσει να συστήνεται. Αρχίζει να μιλά με τη δική του φωνή. Και κάθε νέα συλλογή κάνει όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το μέλλον του Dior δεν θα χτιστεί πάνω στη νοσταλγία, αλλά στην αδιάκοπη μεταμόρφωση.
