Φτερά, κρόσσια και faux γούνα είναι οι κορυφαίες υφές αυτή τη στιγμή.
Δεν είναι ο μόνος και σίγουρα δεν είναι ο πρώτος, όμως ο Matthieu Blazy, στην πρώτη του ready-to-wear συλλογή για τον οίκο Chanel για τη σεζόν Άνοιξη/ Καλοκαίρι 2026, παρουσιάζοντας αυτή τη μοναδική, ογκώδη, show stopper φούστα με πολύχρωμα φτερά, φορεμένη από το top model Awar Odhiang έβαλε τη βάση για μία από τις κορυφαίες τάσεις του καιρού μας, τις υφές. Αιθέρια φτερά, ρευστά κρόσσια και αφράτη (faux) γούνα έκαναν έντονα την εμφάνισή τους στις πασαρέλες για τη σεζόν που διανύουμε και κυριάρχησαν σε αυτές για την αμέσως επόμενη, δηλαδή για την Φθινόπωρο/ Χειμώνας 2026-27. Δεν είναι λίγοι που εντοπίζουν τη πηγή αυτού του φαινομένου στην ανάγκη μας να "νιώσουμε”.
"I just wanna feel”
Έχουμε αναλύσει πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν τη σημασία της μόδας ως αντίβαρο σε περιόδους κρίσεων. Διαχρονικά, η μόδα δεν αντανακλά απλώς τις (πολιτικό)κοινωνικές συνθήκες, αλλά συχνά προσφέρει και τη διέξοδο από αυτές. Εκεί αποδίδεται η μεταστροφή της βιομηχανίας σε περισσότερο μαξιμαλιστικές φόρμες μετά την περίοδο της ήσυχης πολυτέλειας, αλλά και στην άνοδο του προσωπικού στιλ, το οποίο πάντα ανθίζει στις ζόρικες στιγμές, καθώς η εφευρετικότητα, η επανάχρηση, το vintage και second hand shopping, οι ενδυματολογικοί κώδικες που αναδύονται μέσα από συγκεκριμένες αστικές φυλές, αλλά και "καθαρές” τάσεις που συνδέονται με την αύξηση της ντοπαμίνης, όπως το χρώμα και τα έντονα μοτίβα, αποτελούν το λίπασμά του.
Διαβάστε Επίσης
Δεν είναι όμως μονάχα οι μαινόμενοι πόλεμοι στην ευρύτερη γειτονιά μας, η άνοδος της ακροδεξιάς, ο συντηρητισμός που πετάει το καμουφλάζ του και περήφανα πια περιφέρει το τοξικό σαρκίο του ανάμεσα στην κοινωνία. Αυτό που βιώνουμε συλλογικά είναι μία βαθιά υπαρξιακή κρίση. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές το γραφείο βουίζει. Οι συνάδελφοί μου, ανήσυχοι, προσπαθούν να ρυθμίσουν το πρόγραμμα της αυριανής ημέρας καθώς επίκειται κακοκαιρία με μπριόζικο ιταλικό όνομα και η Αττική βρίσκεται ανάμεσα στις περιοχές στις οποίες έχει σημάνει "κόκκινος συναγερμός”. Ταυτόχρονα στο e-mail μου "σκάνε” σωρηδόν τα μηνύματα που ανακοινώνουν την αναβολή εκδηλώσεων που ήταν προγραμματισμένες για αύριο.
Στα 35 μου χρόνια πάνω σε αυτή τη γη έχω βιώσει διάφορες καταιγίδες, πότε όμως πριν δεν θυμάμαι - παρά τις διαχρονικές παθογένειες της χώρας και πιο συγκεκριμένα της πόλης μου - τέτοιο πανικό γύρω από αυτές. Η εύκολη και απρόσκοπτη πρόσβασή μας σε πληροφορία, η "σελεμπριτοποίηση” των μετεωρολόγων, η ονοματοδοσία της κάθε κακοκαιρίας που αγγίζει τα όρια του ανθρωπομορφισμού, το συλλογικό τραύμα από την αδυναμία προστασίας του πολίτη από το κράτος σε μεγάλες φυσικές καταστροφές και - ίσως περισσότερο απ’ όλα - η ανάγκη μας για έλεγχο ενώ περιστρεφόμαστε με ανεξέλεγκτη ταχύτητα σε ένα μύλο με χαλασμένες βόλτες και σκουριασμένα σίδερα σε μία δυστοπική παιδική χαρά πρώην σοβιετικής χώρας, έχουν μετατρέψει τον καιρό σε μία ακόμα πηγή στρες.
Η καταιγίδα θα ξεσπάσει όσο και αν κοιτάμε το χάρτη της εφαρμογής που παρουσιάζει ζωντανά την κίνηση των καιρικών συστημάτων. Θα θέλαμε να μπορούσαμε να της βάλουμε ένα φίλτρο. Να μαζέψουμε λίγο από δώ, λίγο από κει. Στην εποχή των social media, αν κάτι έχουμε μάθει να κάνουμε καλά, είναι να ελέγχουμε το αφήγημα (και δυστυχώς όχι μόνο το προσωπικό μας). Αυτή η αίσθηση ελέγχου που μας έχουν παραχωρήσει τόσο ευγενικά δύο - τρία κουμπάκια, όπως το "Η Ιστορία σας” έχει πάνω μας το ίδιο εφέ με εκείνο που έχει έλλειψη ορίων σε ένα παιδί.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς όρια επιφορτίζεται με τεράστιες ευθύνες, για την διαχείριση των οποίων δεν διαθέτει επ' ουδενί τα εργαλεία. Αδυνατώντας λοιπόν να κατανοήσει τι πραγματικά του συμβαίνει παθαίνει tantrums. Έτσι και ένας ενήλικας που έχει συνηθίσει να έχει τον έλεγχο της ψηφιακής του ζωής (η οποία πια καταλαμβάνει μεγάλο κομμάτι της ύπαρξής του) κλυδωνίζεται μπροστά σε όλα εκείνα που φέρνει η πραγματική ζωή, η οποία είναι απρόβλεπτη, σκληρή και τόσο τυχαία που ξεπερνά τη λογική. Δεν μπορούμε πάντα να της επιβληθούμε, δεν μπορούμε πάντα την ελέγξουμε. Και ως εκ τούτου, ξεσπάμε.
Emotional Support Animal
Και αν ένα παιδάκι μπορεί να ηρεμήσει με το "φούφι” του, όπως ο Άλεξ το λιοντάρι στη Μαδαγασκάρη, εμείς αντιμετωπίζουμε τις υφές σαν ένα ζώο συναισθηματικής στήριξης. Η χαρωπή κίνηση των πλούσιων φτερών όπως περπατούν τα μοντέλα στο catwalk της Bottega Veneta για τη σεζόν Φθινόπωρο/ Χειμώνας 2026-27 και οι οφθαλμαπάτες που δημιουργεί ο ζωηρός χορός τους δημιουργούν ανάταση. Μοιάζουν με μία φιλόξενη αγκαλιά διαθέσιμη να μας τυλίξει ανά πάσα στιγμή. Με μία παύση. Έχουμε ανάγκη να σταματήσουμε τον χρόνο και βυθιστούμε αργά μέσα σε κάτι απαλό, αφράτο, ελαφρύ. Να το αφήσουμε να σηκώσει μαγικά όλο το βάρος που κουβαλάμε, όπως κάνει το νερό όταν αφηνόμαστε να επιπλεύσουμε ανάσκελα στη θάλασσα.
Τα μακριά και χρωματιστά κρόσσια στο catwalk του Alaïa για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026 υπόσχονται κίνηση σε όσους από εμάς νιώθουμε καθηλωμένοι μετά από μία ακόμη κρίση άγχους. Οι faux γούνες (που βέβαια σταδιακά εκλείπουν - η παρουσία τους έχει μειωθεί σημαντικά στις πασαρέλες του επόμενου χειμώνα) του Saint Laurent γίνονται λούτρινη πανοπλία. Μας θωρακίζουν απ’ όλα τα δεινά, συμπεριλαμβανομένου και κάποιου κύματος ψύχους ενδεχομένως, με αριστοκρατικό όνομα και σύντομη διάρκεια, σαν αμήχανος εραστής.
Διαβάστε Επίσης
Η βιομηχανία εντόπισε την ανάγκη μας να συνδεθούμε εκ νέου με το υλικό, όχι με την καπιταλιστική έννοια, αλλά με την ετυμολογική. Να αξιοποιήσουμε ξανά την αίσθηση της αφής που αφήσαμε πίσω μας κάπου στην πανδημία, όταν σταματήσαμε να αγγίζουμε - από τα υφάσματα των ρούχων στις ράγες των καταστημάτων, μέχρι τους αγαπημένους μας. Απομονωμένοι σε ένα ψηφιακό περιβάλλον νοσταλγούμε τις αναλογικές εποχές που τα περισσότερα πράγματα ήταν απτά, μπορούσες δηλαδή, ή μάλλον έπρεπε - δεν υπήρχε άλλος τρόπος - να τα πιάσεις με τα χέρια σου. Μη σε εκπλήσσει λοιπόν που ποπ προϊόντα όπως η σειρά Love Story για την τραγική ιστορία ιστορία αγάπης της Carolyn Bessette Kennedy και του JFK Jr. γίνονται φαινόμενο. Μας πάνε πίσω σε εποχές που αγγίζαμε περισσότερο και γνωρίζαμε πολλά λιγότερα.
Η άνοδος των υφών στο ready-to-wear έχει την πρόθεση να μας ξεμουδιάσει, να μας γειώσει, αλλά και να μας διασκεδάσει την ίδια ώρα που όλα γύρω μας καταρρέουν και είναι τόσο όμορφο που έχει αυτή τη δυνατότητα. Ακόμα και αν κάποιες από εμάς δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βυθίσουμε τα δάχτυλά μας ανάμεσα στα τρυφερά φτερά του Maison Lemarié που τροφοδοτεί τη Chanel με την αμίμητη δεξιοτεχνία του στην κατασκευή τους, όλο και κάποιο προσιτό brand, εγχώριο ή μη, θα επηρεαστεί από την τάση της πασαρέλας και θα τη φέρει στα μέτρα μας. Μπορεί η αίσθηση να μην είναι η ίδια συγκριτικά με έναν πολυτελή, εξειδικευμένο οίκο, είναι όμως αίσθηση. Και αυτό θα είναι το πιο hot προϊόν των επόμενων σεζόν.
