Βασίλης Μηλιώνης | "Aν δε μάθουμε να αγαπάμε τον πόνο μας, πώς θα εκτιμούσαμε το αντίθετό του;"
Φωτογραφία: Γιώργος Μανιατόπουλος
Ο Ηρακλής της δημοφιλούς σειράς Μπαμπά, σ’ αγαπώ είναι ένας ηθοποιός που εκπλήσσει με το ταλέντο του και ένας βαθιά σκεπτόμενος άνθρωπος.
Ευγενικός, συνεπής και με ένα χαμόγελο που φωτίζει τα πάντα γύρω του, ο Βασίλης Μηλιώνης συγκαταλέγεται στις πλέον χαρισματικές φυσιογνωμίες της νέας γενιάς ηθοποιών. Καθόλου τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς ότι η σκηνή αποτελεί τον ζωτικό του χώρο από τότε που θυμάται τον εαυτό του – έτσι άνθησε, με το θέατρο και το τραγούδι.
Μεγάλωσε στη Νίκαια, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και δεν έχει πάψει να μας εκπλήσσει μέσα από ετερόκλητους και απαιτητικούς ρόλους, τόσο στη σκηνή όσο και στην οθόνη. Φέτος είναι ο Ηρακλής της τηλεοπτικής επιτυχίας του Alpha Μπαμπά, σ’ αγαπώ, που θα συνεχιστεί και τη νέα σεζόν, ενώ το φθινόπωρο θα πρωταγωνιστεί στην παράσταση Θαυμαστός καινούριος κόσμος του Aldous Huxley σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.
Διαβάστε Επίσης
Μεγάλωσες στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Νίκαια. Τι αναμνήσεις έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Μεγάλωσα στη Νίκαια, μια γειτονιά άμεσα συνδεδεμένη με τον Πειραιά και το vibe του λιμανιού. Δίπλα είναι τα διυλιστήρια, τα εργοστάσια, η ιχθυόσκαλα... πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό κράμα. Περιοχές που ακόμα και σήμερα κρατάνε αρκετά τη φυσιογνωμία της γειτονιάς. Πλατείες, παιδιά, φωνές. Υπάρχει μια αυθεντικότητα και για μένα η αυθεντικότητα είναι πολύ μεγάλο ζητούμενο στη ζωή, κάτι που φυλάω μέσα μου από τότε και το αναζητώ και στις ανθρώπινες σχέσεις. Προσπαθώ όσο μπορώ να περιστοιχίζομαι από άτομα που είναι αυθεντικά, δε με νοιάζει να είμαστε ίδιοι με όλους.
Πώς ήσουν μικρός;
Ήμουν εξωστρεφές παιδί, το γλυκό παιδάκι που οι άλλοι του ζητούσαν να τραγουδήσει ή να τους "παίξει" διαφημίσεις από την τηλεόραση – είχα και αυτό το ταλέντο (γέλια). Ήμουν πάντα χαρούμενος, ήθελα να έχω ανθρώπους γύρω μου, να είμαι στην παρέα, μέσα σε όλα. Στα σχολικά μου χρόνια ήμουν στο δεκαπενταμελές, ήθελα να είμαι ενεργός και ήμουν.
Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να ασχοληθείς με την τέχνη;
Νομίζω πως αυτή η επιθυμία υπήρχε κάπως στο υποσυνείδητό μου, αλλά δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι είναι. Ήδη από τα παιδικά μου χρόνια οι δραστηριότητές μου είχαν καλλιτεχνική φύση, συμμετείχα σε θεατρικές παραστάσεις και χορωδίες, αυτά ήταν τα ερεθίσματά μου, όπως άλλοι ασχολούνται με τον αθλητισμό ή είναι απολύτως αφοσιωμένοι στη μελέτη και στο σχολείο. Δεν μπορώ να πω ότι με επηρέασε κάτι συνειδητά ώστε να ακολουθήσω αυτό τον δρόμο. Ήμουν για χρόνια στη Χορωδία Τυπάλδου, ίσως αυτό να ήταν ένα έναυσμα.
Σπούδασες όμως στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, πριν περάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Αντιμετώπισα το σχολείο και τις πανελλήνιες σαν έναν κύκλο με τον οποίο ολοκληρώνονται τα μαθητικά μου χρόνια. Καθώς μεγάλωνα, αυτή ήταν η δουλειά μου, να είμαι καλός στα μαθήματα. Να κάνω την προσπάθειά μου και, εφόσον τελειώσει, να πάω παρακάτω. Πήρα οτιδήποτε μπορούσα ως γνώση τόσο από το σχολείο όσο και από το πανεπιστήμιο και το διοχέτευσα σε αυτό που εντέλει με οδήγησε και η ίδια μου η φύση να κάνω, οπότε τίποτα δεν είναι άχρηστο. Πιστεύω όμως ότι είμαστε πολλά παραπάνω από ό,τι μας επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας.
Άρα, δεν πέρασες καμιά ταραχώδη εφηβεία με επαναστάσεις κ.λπ., όλα κύλησαν ομαλά...
Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ένα παιδί ήρεμο και υπάκουο, αλλά ούτε ατίθασο. Θεωρώ ότι η εφηβεία μου κύλησε ομαλά, ίσως επειδή όλη μου η ενέργεια, η δημιουργικότητα και η δίψα διοχετεύτηκαν στο θέατρο. Ήταν ένα ασφαλές μέρος για όλους μας, κάπου όπου μπορούσαμε να υπάρχουμε – κι αυτό είναι ένα από τα θετικά που έχει από τη φύση του το θέατρο. Σου θυμίζει τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ομαδικός παίκτης, να αισθάνεσαι ότι ανήκεις κάπου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα σε αυτή την ηλικία για την οποία μιλάμε. Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν τον εαυτό τους, θεραπεύονται, ανακαλύπτουν τη σεξουαλικότητά τους, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους μέσα από αυτό.
Γνωρίζω ανθρώπους που ξεκίνησαν να παίζουν ερασιτεχνικά θέατρο μετά τα σαράντα τους χρόνια και ένιωσαν τεράστια απελευθέρωση.
Ναι, γιατί πολλές φορές δεν έχουμε όλοι την τύχη να βρισκόμαστε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Από την άλλη, ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις κάτι. Αλλά όσο νωρίτερα σου δοθεί η ευκαιρία να ανακαλύψεις την κλίση σου, τόσο πιο εύκολα θα μπορείς να πορευτείς. Χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές, χωρίς τα χρόνια που έφυγαν... Πολλοί καταλαβαίνουν ότι η ρόδα της ζωής προχωράει ερήμην τους και εντέλει φτάνουν σε μια ηλικία και συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν ανακαλύψει τον εαυτό τους, δεν έχουν βρει αυτό που πραγματικά τους αρέσει.
Πιστεύω ότι, αν όλοι μας κάναμε τη δουλειά που πραγματικά επιθυμούσαμε, ο κόσμος αυτός θα ήταν πολύ καλύτερος. Υπάρχει η αντίληψη ότι με έναν τρόπο "ενηλικίωση" σημαίνει και συμβιβασμός, το να συμβαδίσεις με αυτό που κοινωνικά είναι προδιαγεγραμμένο για σένα. Θεωρώ πως η πραγματική ενηλικίωση επέρχεται όταν ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του.
Η δική σου ενηλικίωση πότε έγινε;
Ήμουν γύρω στα 24 όταν απογαλακτίστηκα από το πατρικό μου σπίτι και μπόρεσα να βρω δουλειά στο θέατρο, έπιασα το δικό μου σπίτι, έφτιαξα τον δικό μου κύκλο. Δεν ήταν εύκολο, γιατί ήμουν στην εφηβεία όταν μπήκαμε στην οικονομική κρίση. Η γενιά μου είχε να αντιμετωπίσει και αυτό, θεωρώ όμως ότι κάτι μας δίδαξε. Έχουμε μάθει σε έναν πιο μαζεμένο τρόπο ζωής, έχουμε απογυμνώσει τα πράγματα, προσπαθούμε να ζούμε με μια απλότητα, να μην είμαστε υπερκαταναλωτικοί. Βέβαια, το ιδανικό θα ήταν να είχαμε όλοι τη δυνατότητα να ζούμε αξιοπρεπώς, αλλά, δυστυχώς, αυτό δεν υπάρχει.
Από το 2020 που τελείωσες τη σχολή δεν έχεις σταματήσεις να δουλεύεις και μάλιστα σε ενδιαφέρουσες παραγωγές, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Τι θυμάσαι από τη σειρά Μάγισσα, που σε έκανε ευρέως γνωστό;
Είχαμε αποφασίσει ότι θα το κάνουμε καλά. Ποτέ δεν παραιτηθήκαμε από το να αντιμετωπίσουμε αυτή τη δουλειά σαν να είμαστε σε μια χολιγουντιανή παραγωγή. Υποκριτικά τουλάχιστον καταφέραμε να συνεννοηθούμε πάρα πολύ καλά μεταξύ μας και αυτό είναι κάτι που δε συμβαίνει εύκολα. Είχαμε όλοι μας τη διάθεση να "λιώσουμε" στις πρόβες και εκτός προβών, προσπαθήσαμε πολύ, ιδρώσαμε τη φανέλα μας και πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενος που γνώρισα τους συναδέλφους με τους οποίους συνυπήρξαμε σε αυτό, γιατί μου γέννησε κάποια ελπίδα σε σχέση με το πώς αντιμετωπίζεται η δουλειά μας. Υπάρχουν άνθρωποι που θα το παιδέψουν, δε θα πατήσουν μόνο στα κλισέ. Θα πασχίσουν να ανακαλύψουν αυτό που θα μιλάει για την ψυχή λίγο παραπάνω από αυτό που αντέχουμε.
Το Μπαμπά, σ’ αγαπώ είναι η σειρά που έκανε τη μεγαλύτερη έκπληξη τη σεζόν που μας πέρασε και αγαπήθηκε πολύ. Περιμένατε αυτή την επιτυχία;
Το μόνο που ήξερα από την αρχή –και πάντα ποντάρω σε αυτό– είναι ότι την παραγωγή στελεχώνουν άνθρωποι με φροντίδα, αγάπη και εμμονή στη λεπτομέρεια. Η σειρά αγαπήθηκε από το κοινό γιατί υπάρχει αυθεντικότητα. Είναι σημαντικό το ότι όλοι οι συντελεστές προσπαθούμε το αποτέλεσμα να είναι όσο πιο πολύπλευρο και αυθεντικό γίνεται. Πολλές φορές οι ηθοποιοί εγκλωβιζόμαστε στο να παίζουμε την ιδέα, που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Τα θέματα που θίγονται στη σειρά αλλά και ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε εμείς έχουν μέσα τους αλήθεια.
Αυτό που βγαίνει στην οθόνη είναι ότι έχετε δέσει πολύ και ως ομάδα...
Αυτό οφείλεται στον σκηνοθέτη μας, τον Νίκο Κρητικό, που έκανε την επιλογή των ανθρώπων. Ο ίδιος είναι που επίσης μας "μπόλιασε" με τις σωστές κατευθυντήριες γραμμές. Αυτή η δουλειά έχει κάτι σύγχρονο, γάργαρο και δεν έχει εμμονικό στόχο το γέλιο. Ο Κρητικός τη χαρακτηρίζει πολύ εύστοχα "δραμεντί με στοιχεία κωμωδίας".
Μια σειρά που λέγεται Μπαμπά, σ’ αγαπώ θα μπορούσε να αποτυπώνει την έννοια του πατέρα με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Το δικό μας στοίχημα, που νομίζω ότι έχει κερδηθεί, είναι να μην παρουσιάσουμε έναν πατέρα νικητή, άφθαρτο, στιβαρό, αυστηρό, που είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας και πάνω στις πλάτες του θα ακουμπήσουν οι υπόλοιποι. Εμείς παρουσιάζουμε έναν άνθρωπο. Και οι άνθρωποι είμαστε ευάλωτοι, ευαίσθητοι.
Οφείλουμε κατά έναν τρόπο να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του πατέρα και να γκρεμίσουμε το στερεότυπο του μάτσο άντρα που δε λυγίζει με τίποτα. Και νομίζω πως και οι τρεις το έχουμε προσπαθήσει στο έπακρο. Συχνά ο κόσμος μάς λέει: "Δεν έχουμε δει ποτέ αυτή την πλευρά του πατέρα". Αυτό πιστεύω ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας της σειράς.
Πόσο καθοριστική πιστεύεις ότι είναι η σχέση πατέρα-παιδιού;
Όσο καθοριστική είναι και η σχέση με τη μητέρα του. Αυτό που χρειάζεται για να μεγαλώσει σωστά ένας άνθρωπος είναι η αγάπη. Και η κοινωνία μας βρίθει παραδειγμάτων και πατεράδων και μανάδων που δεν αγαπάνε τα παιδιά τους. Αυτό είναι κάτι ασύλληπτο, δεν το χωράει ο νους, αλλά είναι μια πραγματικότητα.
Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει και με κάποια στερεότυπα. Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να γίνουν γονείς, αλλά ο κοινωνικός περίγυρος το επιβάλλει. Η γονεϊκότητα είναι επιλογή, δεν υπάρχει "Πρέπει να κάνω παιδί", υπάρχει "Θέλω να κάνω; Μπορώ να του δώσω αυτά που χρειάζεται για να μεγαλώσει σωστά και για να γίνει ένας άνθρωπος που δε θα έχει στις πλάτες του συμπεριφορές που εγώ του έχω φορτώσει;".
Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου μπαμπά;
Σε αυτή τη φάση όχι. Απλά δεν αποκλείω ποτέ την πιθανότητα να το κάνω κάποια στιγμή.
Πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών δείχνει ότι οι γεννήσεις στη χώρα μας έχουν μειωθεί τα τελευταία 20 χρόνια κατά 44%.
Δε νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με την επιθυμία του να αποκτήσεις ένα παιδί, αλλά με το αν οι άνθρωποι σήμερα μπορούν ρεαλιστικά να στηρίξουν οικονομικά μια τέτοια επιλογή. Η γενιά μας μπήκε σε ένα πολύ ενδιαφέρον δίπολο: από τη μια υπάρχει μέσα από τα βιώματά μας η αίσθηση ότι δε χρειάζεται να έχουμε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι και από την άλλη ζούμε βουτηγμένοι σε μια αδιανόητα καταναλωτική εποχή. Αυτό δημιουργεί πολύ στρες και οξύνει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση δυσφορίας.
Ποια είναι η μεγαλύτερή σου ανασφάλεια;
Νομίζω, το θέμα της επιβίωσης και το λέω έτσι γενικά, διότι υπάρχουν πολλές προεκτάσεις σε αυτό. Από τη μία, ακούμε τα τύμπανα πολέμου τριγύρω μας και βιώνουμε μια κοινωνικοπολιτική κατάσταση εντελώς έκρυθμη, όπου τίποτα δε σου εγγυάται την επόμενη μέρα. Οι άνθρωποι της ηλικίας μου είμαστε πεπεισμένοι ότι θα τον ζήσουμε τον πόλεμο. Από την άλλη, με προβληματίζει και το κομμάτι της επιβίωσης που αφορά την καθημερινότητα και την αύξηση των καταναλωτικών αναγκών.
Το φθινόπωρο θα βρίσκεσαι στο θέατρο Δίπυλον παίζοντας στην παράσταση Θαυμαστός καινούριος κόσμος του Aldous Huxley, σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Μίλησέ μας γι’ αυτή τη συνεργασία.
Η Αικατερίνη είναι ένας φανταστικός άνθρωπος, που έχει προσεγγίσει αυτό το έργο με μεγάλη ακρίβεια και λεπτομέρεια. Το κείμενο από μόνο του είναι κάτι που έχει πολύ σημαντική ισχύ στο σήμερα και ας γράφτηκε το 1932. Η ευστοχία με την οποία ο συγγραφέας έχει εντοπίσει τα βασικά θέματα της κοινωνίας μας και της ανθρωπότητας του 2026 είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη, σε σημείο να λέμε ότι είναι ταξιδιώτης στον χρόνο.
Δεν εξηγείται το πόσο ακριβής είναι σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, σε θέματα ελέγχου και ανθρώπινων σχέσεων. Είναι ένας κόσμος επινοημένος από τον ίδιο, που επαληθεύεται σήμερα στο 100%. Και η αναλογία που έχει σκεφτεί η Αικατερίνη είναι απολύτως συμβατή με την καθημερινότητά μας και μ’ εμάς τους ίδιους. Οπότε, είμαι ενθουσιασμένος που συμμετέχω σε αυτή την παράσταση.
Την επίπλαστη ευτυχία που περιέγραψε ο Huxley πριν από σχεδόν εκατό χρόνια με ανατριχιαστική ακρίβεια τη βρίσκουμε σήμερα στα social media και στην κατανάλωση αγχολυτικών φαρμάκων.
Χρειαζόμαστε υποβοηθούμενη ευτυχία για να καταστείλουμε τα αρνητικά συναισθήματά μας. Εκεί βρίσκεται ο μεγάλος συσχετισμός του έργου με την πραγματικότητα. Αυτή η επίπλαστη ευτυχία είναι τελικά η απάντηση ή όχι; Το να αποκλείσεις τον εαυτό σου από τα αρνητικά συναισθήματα βελτιώνει πραγματικά την ατομικότητά σου σε σχέση με την κοινωνία; Πόσο σε απομακρύνει στην πραγματικότητα από το να συνδράμεις στο σύνολο όταν το κάνεις μέσω Διαδικτύου; Οι άνθρωποι που έχουν social media είναι ενεργά μέλη μιας κοινότητας, αλλά πόσο ενεργά είναι στην πραγματικότητα;
Τι ορίζουμε ως επανάσταση, τι είναι μια επαναστατική πράξη στις μέρες μας; Μήπως επανάσταση είναι να μην έχεις social, να μη σχετίζεσαι με τον κόσμο; Και πώς θα τον αλλάξεις; Μπορεί ένα ποστ να κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους; Μπορεί, έχει γίνει. Το θέμα είναι τι μας μετακινεί ουσιαστικά, πόσο μπλεγμένο είναι το σύστημα, πόσο πιο χωμένα είναι τα πλοκάμια του μέσα στις ζωές μας και ποιον τρόπο έχει βρει το σύγχρονο κράτος να ασκεί βία και να παρεμβαίνει χωρίς εμείς καν να το καταλαβαίνουμε δημιουργώντας μας την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ελεύθεροι.
Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο;
Μου αρέσει η πεζοπορία στα βουνά, οι εκδρομές, γενικά να βρίσκομαι στη φύση. Δεν είμαι ο τύπος που θα πάει για καφέ ή ποτό. Τα ταξίδια είναι πολύ σημαντικά για μένα.
Υπάρχει κάποιο ταξίδι που θα σου μείνει αξέχαστο;
Όλα. Πρόσφατα πήγα στην Ταϊλάνδη κι εκεί παρατήρησα πολύ μεγάλη ταξική ψαλίδα – πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί. Πόσο δυστυχισμένο μπορεί να σε κάνει το να μην έχεις χρήματα; Εγώ σου λέω μπορεί και καθόλου. Στα road trips στα χωριά που έκανα συνάντησα αληθινά ευτυχισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους σε επαφή με τη φύση, να χαίρονται τις καλλιέργειές τους, παιδάκια να παίζουν ξυπόλυτα μέσα στη λάσπη και να είναι χαρούμενα. "Την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις" έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Είναι καθοριστικό να ταξιδεύει κανείς και να αγκαλιάζει τον κόσμο με τα μάτια του.
Εκτός από τα ταξίδια, τι άλλο σημαίνει ευτυχία για σένα;
Οι στιγμές με αυθεντικούς ανθρώπους. Ακόμα και στον πόνο υπάρχει ευτυχία. Πώς θα ξέραμε και θα εκτιμούσαμε το αντίθετό του αν δε μάθουμε να αγαπάμε τον πόνο μας, να αγκαλιάζουμε αυτή την πτυχή μας; Πώς θα θεραπευτούμε; Συνειδητοποίησα ότι η εμπειρία του να είσαι άνθρωπος είναι πολύ πιο σημαντική από το να είσαι μόνιμα ευτυχισμένος κι αυτό με έχει απελευθερώσει.
