Την πρώτη φορά που πήγε στο θέατρο ένιωσε ότι μετακινήθηκε ο κόσμος της. Από τότε έχει μόνο μία επιθυμία: να παίζει σε παραστάσεις μέσα από τις οποίες θα μετακινείται ο κόσμος.
Αυθόρμητη, δυναμική και φωτεινή προσωπικότητα, η Άλκηστις Ζιρώ έδειξε ήδη από το ντεμπούτο της τι είδους ηθοποιός θέλει να γίνει. Οι ρόλοι που επιλέγει αποδομούν τα στερεότυπα, θίγουν κοινωνικές ανισότητες, ασκούν κριτική και δίνουν φωνή σε ηρωίδες που δεν έχουν άλλον τρόπο να ακουστούν. Και όλα αυτά σε μια εποχή που έχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ τις γενναίες γυναικείες φωνές που παραμένουν πιστές και συνεπείς στα ιδανικά τους. Φέτος πρωταγωνιστεί για δεύτερη χρονιά στο απόλυτο sold out πολιτικό δράμα Ανεξάρτητα κράτη, στο Θέατρο Χώρα, μια παράσταση που θα περιοδεύσει το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα.
Μεγάλωσες στην Αγία Παρασκευή. Τι αναμνήσεις κρατάς από την παιδική σου ηλικία;
Θυμάμαι να γυρίζω από το σχολείο, να πετάω την τσάντα μου, να παίρνω το ποδήλατό μου και να πηγαίνω βόλτες στη γειτονιά. Είμαι τυχερή γιατί πρόλαβα εκείνα τα χρόνια που παίζαμε μπάλα στους δρόμους και κυνηγητό στις πιλοτές. Ραντεβού χωρίς κινητά και συζητήσεις που κρατούσαν για ώρες, στην αρχή με τα ποδήλατα ακουμπισμένα δίπλα μας και αργότερα με μια μπίρα στο χέρι στην τότε πάνω Πλατεία της Αγίας Παρασκευής. Στην πραγματικότητα, δεν έχω αλλάξει πολύ από παιδί, με θυμάμαι πάντα πολύ κοινωνική, με έντονη περιέργεια για τα πράγματα. Νομίζω ότι ο χαρακτήρας μου είναι ο ίδιος επειδή οι γονείς μου ποτέ δε με περιόρισαν προσπαθώντας να με χωρέσουν σε κάποιο συγκεκριμένο καλούπι. Άφησαν τη δική μου ορμή και τα δικά μου θέλω σιγά σιγά να με διαμορφώσουν.
Να φανταστώ πως πέρασες μια ανήσυχη εφηβεία.
Η αλήθεια είναι ότι ήμουν μια αρκετά ανήσυχη έφηβη. Ανήσυχη για τον κόσμο γύρω μου. Δεν υπήρξα ποτέ καλή μαθήτρια και πολλές φορές ήμουν "άτακτη" στο σχολείο. Όμως δεν είχα ποτέ αυτό που λέμε "δύσκολη εφηβεία". Στο σπίτι μας επικρατούσε πάντα πολλή ηρεμία και αυτό είναι κάτι που κουβαλάω μέχρι και σήμερα, μ’ αρέσει η ηρεμία στον χώρο μου, την έχω ανάγκη. Τους γονείς μου τους είχα και τους έχω πάντα συμμάχους, φίλους και "φυλαχτά", με συζητήσεις ορθάνοιχτες, σεβασμό, φροντίδα και κατανόηση.
Ονειρευόσουν ήδη από τότε να γίνεις ηθοποιός;
Η αλήθεια είναι ότι ναι. Δεν ονειρευόμουν μεγάλες σκηνές και κάμερες, αλλά το ένιωθα ως μια φυσική ροή των πραγμάτων. Εμπιστεύτηκα αυτή την αίσθηση και την ακολούθησα.
Πρωταγωνιστείς για δεύτερη χρονιά στην παράσταση Ανεξάρτητα κράτη. Τι σε συγκίνησε περισσότερο στον ρόλο της Μαρίας, της μαχητικής δημοσιογράφου που ερμηνεύεις;
Η Μαρία για μένα αποτελεί σύμβολο, έχει μια ηρωική διάσταση που δίνει κίνητρο και ελπίδα στον διαρκή αγώνα που καλούμαστε να δώσουμε απέναντι στις παθογένειες της κοινωνίας και του κόσμου μας που συνθλίβεται. Είναι σπουδαίο να σου δίνεται η ευκαιρία να καταπιαστείς με ρόλους-σύμβολα για τη δική σου ζωή και πορεία, να μπορείς να θίγεις μέσα από τη δουλειά σου όλα αυτά για τα οποία παλεύεις έξω απ’ αυτήν. Στην ουσία, τα Ανεξάρτητα κράτη είναι ένας καθρέφτης στραμμένος στην κοινωνία μας. Το θέμα είναι αν θα μείνεις να τον κοιτάς ή αν θα τον σπάσεις.
Ποιος είναι ο εχθρός του δικού μας λαού;
Είναι μια μεγάλη κουβέντα αυτή, δε θεωρώ πως είναι ένας ο εχθρός. Σίγουρα όμως έχουμε χάσει πολλές μάχες, που επιλέξαμε να μη δώσουμε νιώθοντας αδύναμοι και μόνοι. Αφήσαμε το "μαζί" και βρήκαμε θαλπωρή στο "εγώ".
Πέρσι το καλοκαίρι συμμετείχες στην ελληνική αποστολή του March to Gaza. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή και ποιος είναι τώρα ο απολογισμός;
Δε θα ήθελα να μιλήσω για την προσωπική μου εμπειρία, καθώς θεωρώ πως ο σκοπός ήταν και είναι ανώτερος από τις υποκειμενικές μας εξιστορήσεις. Την ώθηση και τη δύναμη μας την έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι, ο λαός που αντιστέκεται και δε σκύβει το κεφάλι, που μας δείχνει τον δρόμο της αξιοπρέπειας και του αγώνα. Ο απολογισμός δέκα μήνες μετά είναι αποκαρδιωτικός. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη έγινε κανονικότητα, επιτρέψαμε όλα αυτά τα φρικτά πράγματα να συνεχίζονται αδιάκοπα. Καθημερινά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες εισβολές σε ξένα κράτη, με βόμβες για πρωινό και αυτό για το κέρδος των λίγων. Αδηφάγα ανθρωπάρια που ορίζουν τις ζωές μας.
Οι καλλιτέχνες οφείλουν να εκφράζουν την πολιτική τους θέση ή είναι σκόπιμο να μιλάνε μέσα από το έργο τους;
Στη ζωή πρέπει να επιλέγουμε πλευρά. Δεν αρκεί να μιλάς μέσα από την τέχνη σου. Είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί. Η θέση του ατόμου είναι πιο σημαντική από τη θέση του καλλιτέχνη.
Σε απασχόλησε ποτέ το ενδεχόμενο η πολιτική σου στάση να σου κοστίσει σε καλλιτεχνικό επίπεδο;
Ξέρω ότι μου έχει κοστίσει, αλλά πραγματικά δε με αφορά καθόλου. Δε θα μπορούσα να υπάρξω κάπου όπου δε θα είμαι εγώ, ολόκληρη, κάπου όπου πρέπει να κάνω εκπτώσεις.
Είσαι μια πολύ όμορφη γυναίκα. Η εμφάνισή σου στάθηκε ποτέ εμπόδιο στη δουλειά σου;
Η αλήθεια είναι ότι έχω βιώσει προκατάληψη στην αρχή της καριέρας μου, αλλά η εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα γκρεμίστηκε πολύ γρήγορα. Οι γυναίκες παλεύουμε για να είμαστε ορατές και να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό σε οποιονδήποτε χώρο.
Πιστεύεις ότι η γυναικεία αλληλεγγύη είναι απαραίτητη; Και αν ναι, υπάρχει στον επαγγελματικό σου χώρο;
Φυσικά και υπάρχει! Με την ευκαιρία θέλω να κάνω μια σημαντική αναφορά στην Ελεάνα Καυκαλά και τη Βασιλική Διαλυνά, δύο γυναίκες με τις οποίες μοιραζόμαστε το καμαρίνι τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτό το καμαρίνι έχει διαμορφωθεί σε έναν τόπο όπου γελάμε, κλαίμε, μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας, τις στενοχώριες μας και είναι εκεί να με σηκώνουν όταν πέφτω και να μου δίνουν κουράγιο και ελπίδα. Στέλνω μια τεράστια αγκαλιά και στις δύο τους.
Κατά τη γνώμη σου, πόσο έχει αλλάξει η θέση της γυναίκας στην Ελλάδα σήμερα; Μπορούμε να μιλάμε για ισότητα;
Δεν μπορούμε ακόμη να μιλάμε για πλήρη ισότητα. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα, όμως οι βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις και κοινωνικές αντιλήψεις δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Η ισότητα δεν είναι μόνο θέμα θεσμών, αλλά και νοοτροπίας, και αυτή, για να αλλάξει, χρειάζεται χρόνο, παιδεία και συνεχή προσπάθεια.
Ήσουν έφηβη όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση στη χώρα. Τι σε ανησυχεί περισσότερο στον κόσμο σήμερα και τι σε κάνει να αισιοδοξείς;
Η κρίση του 2010 ήταν καθοριστική για την οικογένειά μου, όπως για τις περισσότερες οικογένειες. Μας γονάτισε οικονομικά – χάσαμε το σπίτι μας και χρειάστηκε χρόνος για να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Η γενιά μου, δυστυχώς, μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις και συνεχίζει. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο σήμερα είναι ο εφησυχασμός και το βόλεμα. Κι αυτό που με κρατά αισιόδοξη είναι η αλληλεγγύη.
Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι εξελισσόμαστε περισσότερο μέσα από τις χαρές της ζωής ή μέσα από τα τραύματα;
Και τα δύο συμβάλλουν στην εξέλιξή μας. Προσωπικά, προσπαθώ να βιώνω τα τραύματά μου όπως και τις χαρές. Να μην τα κρύβω κάτω από το χαλί, να τα μοιράζομαι, να τα επικοινωνώ. Όμως νομοτελειακά τα τραύματα μας διαμορφώνουν.
Ποιο είναι το καταφύγιό σου; Πού βρίσκεις γαλήνη;
Στα καλοκαίρια, στους ανθρώπους μου, στην ησυχία του σπιτιού, στις ανήσυχες συζητήσεις και στην τρυφερότητα της πράξης και της σκέψης.
Τον εαυτό σου τον φροντίζεις; Πώς του δείχνεις ότι τον αγαπάς;
Αυτή η ερώτηση έρχεται σε μια πολύ επώδυνη χρονιά για μένα. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο που κάνω για να φροντίσω τον εαυτό μου είναι να κοιμάμαι. Να έχω έστω έναν ουσιαστικό ύπνο, ώστε να μπορέσω να αντεπεξέλθω στις παραστάσεις και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν στην καθημερινότητα. Τους τελευταίους πολλούς μήνες τα ρεπό μου είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν είναι υγιές και σίγουρα, όταν τελειώσει όλο αυτό, θα με φροντίσω πολύ σχολαστικά.
Διαβάστε Επίσης
Στον ελάχιστο ελεύθερό σου χρόνο τι σου αρέσει να κάνεις;
Μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου, να αθλούμαι, να πηγαίνω εκδρομές, βόλτες, να βλέπω σινεμά. Και φέτος έχω στερηθεί όλα τα παραπάνω.
Αγαπάς πολύ τα ζώα και ιδιαίτερα τις γάτες. Πώς ξεκίνησε αυτή η αγάπη και τι σου έχει μάθει η συμβίωση μαζί τους;
Η αγάπη αυτή ξεκίνησε από τον μπαμπά μου. Θυμάμαι από πάντα, όπου κι αν ήμαστε, όλα τα ζώα να πηγαίνουν πάνω του, σαν να τα ελκύουν η ηρεμία και η αγάπη του. Και κάπως έτσι, από μωρό απέκτησα κι εγώ μεγάλη αγάπη και οικειότητα με τα ζώα. Η αγάπη τους είναι ανιδιοτελής, το καθαρό τους βλέμμα και η αγνότητα της ψυχής τους είναι πολύτιμο δώρο. Τα χάδια και τα φιλιά μου, προς το παρόν, τα απολαμβάνουν η Σταλίτσα, ο Πέτρος και ο Ουρτ.
Σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους, ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών που θέλεις να έχεις γύρω σου;
Με γοητεύουν η καλοσύνη, η ευγένεια, το χιούμορ, η γενναιοδωρία στα απλά και καθημερινά πράγματα. Μ’ αρέσουν οι ανήσυχοι άνθρωποι, που δε φοβούνται τις αλλαγές, που νιώθουν, τολμούν και πράττουν.
Ποια είναι τα στοιχεία του χαρακτήρα σου που σε έχουν βοηθήσει περισσότερο να γίνεις η γυναίκα που είσαι σήμερα;
Ο αυθορμητισμός, ο ρομαντισμός και το χιούμορ μου.
Κάνεις όνειρα ή αφήνεις να σε οδηγεί η ίδια η ζωή;
Αφήνω να με οδηγεί η ζωή, δεν κάνω μεγάλα όνειρα. Αν και κάποια πράγματα που δεν τα ονειρεύτηκα ποτέ, όταν συνέβησαν, ήταν σαν να τα είχα ονειρευτεί από καιρό. Η επιθυμία μου είναι να εξελίσσομαι.
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το Φαρίν Μουά (Ερυθραίας 2, Περιστέρι, τηλ.: 210 5754553).
