Ο Αντώνης Φραγκάκης στη Madame Figaro: " Το καλό όταν ανακαλύπτεις έναν χώρο εκ των έσω, είναι ότι έχεις μια περιέργεια για τα πράγματα"
Φωτογραφία: Θανάσης Κρίκης (10am)
Ο γοητευτικός ηθοποιός και δάσκαλος της γιόγκα μιλά στη Madame Figaro για την επιστροφή του στην υποκριτική, την πνευματική αναζήτηση, την πατρότητα και το νόημα της ζωής.
Κάθεται απέναντι μου και, καθώς παρακολουθώ τις κινήσεις και τα λόγια του, διαπιστώνω ότι βρίσκεται εκεί με όλες του τις ιδιότητες. Το παρουσιαστικό του, αν και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την εποχή του μόντελινγκ, μαρτυρά ότι υπήρξε μοντέλο – κι αν με ρωτάτε, θα μπορούσε να εξακολουθεί να είναι!
Η αγάπη με την οποία μιλάει για το θέατρο αποκαλύπτει ότι μπορεί να έκανε ένα διάλειμμα, αλλά δεν έπαψε ποτέ να είναι ηθοποιός. Και η απόλυτη ηρεμία στον τόνο της φωνής του είναι δηλωτική της πιο πρόσφατης προσθήκης στην επαγγελματική του ταυτότητα, αυτής του δασκάλου της γιόγκα.
Διαβάστε Επίσης
Ο Αντώνης Φραγκάκης είναι όλα αυτά και άλλα πολλά. Η κουβέντα μας ξεκίνησε από τον ρόλο του στη νέα καθημερινή σειρά του ΣΚΑΪ Μπλε ώρες και πέρασε από το στούντιο του Ανδρέα Βουτσινά στο Παρίσι και ένα άσραμ στην Ινδία για να φτάσει πολύ πιο μακριά.
Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας από τη μικρή οθόνη φέτος επανήλθες με έναν ρόλο στις Μπλε ώρες στον ΣΚΑΪ. Τι είχε αυτή η σειρά που σε έκανε να πεις το "ναι";
Κατ’ αρχάς, πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά πώς να κάνουν αυτό που κάνουν. Ο σκηνοθέτης της σειράς, ο Ανδρέας Γεωργίου, με τον παραγωγό Κούλλη Νικολάου και τη σεναριογράφο Βάνα Δημητρίου έχουν δουλέψει πολύ μαζί, με αποτέλεσμα να έχουν μια απίστευτη συνεννόηση και ένα φοβερό δέσιμο. Μαζί με πολλούς από τους συνεργάτες στο συνεργείο έχουν δημιουργήσει ένα team που δουλεύει καταπληκτικά μαζί εδώ και αρκετά χρόνια.
Αυτή η συνθήκη διευκολύνει πολύ τα πράγματα για εμάς τους υπόλοιπους, γιατί ακολουθούμε έναν δρόμο που είναι ήδη στρωμένος. Ο Ανδρέας ξέρει ακριβώς ποιο είναι το ζητούμενο και μπορεί να καθοδηγήσει τον ηθοποιό με σαφήνεια, κι αυτό είναι πολύ βοηθητικό, ιδιαίτερα στην αρχή, μέχρι να μπουν οι βάσεις του κάθε χαρακτήρα.
Επιπλέον, από τεχνικής άποψης είναι μια άρτια παραγωγή και η εικόνα είναι εξαιρετική. Προσωπικά, επειδή είχα χρόνια να ασχοληθώ με την τηλεόραση, πραγματικά εντυπωσιάστηκα από αυτό που είδα. Και είναι αξιοθαύμαστο το πώς καταφέρνουν σεναριακά να μπλέκουν όλες αυτές οι ιστορίες μεταξύ τους και να αναπτύσσονται τόσοι χαρακτήρες!
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ηθοποιό όταν συμμετέχει σε μια τέτοια καθημερινή σειρά με σύνθετη πλοκή, πολλές παράλληλες ιστορίες, ανατροπές κ.λπ.;
Το πιο δύσκολο είναι αυτό που λέμε "συναισθηματικό ρακόρ", να θυμάσαι δηλαδή το συναίσθημα που είχε ο χαρακτήρας σου στη συγκεκριμένη σκηνή και να μπορείς να επιστρέψεις σ’ αυτό.
Γιατί οι σκηνές δε γυρίζονται με τη σειρά, μπορεί σε μια μέρα να γυρίσουμε πλάνα από το 30ό επεισόδιο και μετά από το 20ό ή το 25ο ή να γυρίσουμε σε μία μέρα τρεις διαφορετικές σκηνές με αυτοκίνητο.
Εγώ θα πρέπει να θυμάμαι εάν στη μία από αυτές μπήκα στο αυτοκίνητο μετά από καβγά και σε μια άλλη αφότου ήπια καφέ με έναν φίλο και να εκφράσω το ανάλογο συναίσθημα.
Σε μια καθημερινή σειρά τα πράγματα στα γυρίσματα είναι συνέχεια στην κόψη του ξυραφιού, δεν υπάρχει περιθώριο να κάνεις λάθη, γιατί δεν υπάρχει χρόνος για διορθώσεις.
Με εξαίρεση τον Έρωτα φυγά, μια σειρά που έκανες το 2022, είχαμε να σε δούμε ως ηθοποιό από τις Μάγισσες της Σμύρνης, το 2006. Πού οφείλεται αυτή η αποχή;
Το 2012, αν θυμάμαι καλά, ήταν να κάνω θεατρικό, το οποίο συνεχώς αναβαλλόταν και εκείνη την περίοδο αποφάσισα να σταματήσω. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ήδη από πιο πριν σκεφτόμουν να αποσυρθώ από την υποκριτική.
Νομίζω ότι έχει να κάνει με το ότι είχα βρει άλλα ενδιαφέροντα. Γενικά, ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου ποτέ δε σκεφτόμουν ότι ήθελα να το κάνω. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει! Με κάποιον τρόπο όλα απλά προέκυπταν.
Έμπαινα σε έναν χώρο και μετά τον ανακάλυπτα, όντας ήδη μέσα. Αλλά το καλό όταν ανακαλύπτεις έναν χώρο εκ των έσω είναι ότι έχεις μια περιέργεια για τα πράγματα.
Όταν ξεκίνησα το μόντελινγκ, για παράδειγμα, είχα συνεχώς απορίες: γιατί υπάρχουν πιο μικρές και πιο μεγάλες φωτογραφικές μηχανές ή πόσοι άνθρωποι δουλεύουν για να γίνει ένα ρούχο και πώς στήνεται ένα περιοδικό.
Στο θέατρο εξακολουθεί να με συναρπάζει το γεγονός ότι μια ομάδα ανθρώπων μαζεύεται γύρω από ένα τραπέζι για να διαβάσει το ίδιο κείμενο και μέσα από αυτό ο ενδυματολόγος βλέπει ρούχα, ο μουσικός επιμελητής "ακούει" μουσική, ο σκηνοθέτης βλέπει συναισθήματα κι έτσι ξεκινάει μια ολόκληρη περιπέτεια.
Ποτέ δε με ενδιέφερε τόσο το αποτέλεσμα αυτής της περιπέτειας. Για μένα δουλειά είναι ό,τι έχει προηγηθεί για να φτάσουμε εκεί.
Διαβάστε Επίσης
