Είδαμε το Poor Things του Γιώργου Λάνθιμου λίγο πριν από την κυκλοφορία του στις αίθουσες.
Πρωί Πέμπτης ενός χειμώνα που δε θυμίζει πολύ τον χειμώνα όπως τον ξέρουμε. Πηγαίνοντας στο Ιντεάλ, για την τελευταία δημοσιογραφική προβολή που θα δω ποτέ σε αυτόν τον ιστορικό κινηματογράφο, σκέφτομαι ότι ο πιο ωραίος τρόπος για να ξεκινήσει ωραία μία μέρα είναι βλέποντας μία ωραία ταινία. Λίγα λεπτά αργότερα, καθισμένη πια στα αναπαυτικά καθίσματα της αίθουσας, πέφτουν οι τίτλοι αρχής του Poor Things. Και μετά η πρώτη σκηνή. Το πρώτο "κλείσιμο ματιού" του Γιώργου Λάνθιμου. Το πρώτο "έλα μαζί μου" σε αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν που είναι συνταγογραφημένο με σωστές δόσεις σουρεαλισμού, κυνισμού και δυστοπίας. Είναι ποίηση με εικόνες.
Μέσα στα 144 λεπτά της ταινίας διαπιστώνεις γιατί ο Γιώργος Λάνθιμος βρήκε στην Emma Stone τη μούσα του. Καταλαβαίνεις γιατί η Emma Stone αφήνεται στα σκηνοθετικά χέρια του με κλειστά μάτια. Με αυτό το δείγμα κινηματογραφικής γραφής, ποιος δεν θα τον εμπιστευόταν άλλωστε;
Τα 141 λεπτά κυλούν πολύ γρήγορα για να πεις ότι βίωσες μαζί με τη Bella Baxter την ιστορία της ζωής της αλλά αυτή την αίσθηση σου αφήνουν. Νιώθεις την περιέργεια που έχει για τη ζωή, την ανακάλυψη της χαράς που βρίσκει στα πιο απλά, τη συντριβή της, τον αγώνα της να είναι ο εαυτός της σε έναν κόσμο φτιαγμένο να μη σε αφήνει και τελικά τη δικαίωση του να επιμένεις σε αυτό τον κόσμο.
"Ευχαριστώ τον Γιώργο και την Emma που δημιούργησαν έναν κόσμο από μόνο του και τον γέμισαν με τους πιο άγριους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες που υποδύονται όλοι οι σπουδαίοι και καταπληκτικοί συνεργάτες μου στο καστ. Είναι μια ταινία που είναι αστεία, άγρια, άτακτη και εξωφρενική. Όλα μαζί" είχε γράψει ο Mark Ruffalo μετά την πρεμιέρα του Poor Things στη Νέα Υόρκη. Σε αυτούς τους "σπουδαίους και καταπληκτικούς συνεργάτες" περιλαμβάνεται και ο Willem Dafoe που ενσαρκώνει το πιο ερωτεύσιμο κινηματογραφικό τέρας.
Mark και Williem είναι και συνυποψήφιοι στις Χρυσές Σφαίρες για την ερμηνεία τους στην ταινία έχοντας κοινό το ότι κάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που τους έχουμε συνηθίσει. Ειδικά ο πρώτος.
Κατά τη διάρκεια της προβολής τα γέλια των συναδέλφων γέμισαν πολλές φορές την αίθουσα σαν μία άτυπη ομοφωνία για αυτό που βλέπουμε. Μαζί με κάποια σχόλια, όπως "ε, ναι", "τι έχει κάνει ο άνθρωπος", "μπράβο ρε Γιώργο", που ακούγονταν μέσα στο σκοτάδι.
Βγαίνοντας από την αίθουσα όλοι σχεδόν είχαμε ακόμα μία γλυκιά ζάλη από αυτό που είχαμε μόλις δει.
Τι κράτησα εγώ; Ότι το Poor Things είναι, ανάμεσα σε άλλα, μια ταινία για τη γυναικεία χειραφέτηση και τη σεξουαλική απελευθέρωση. Η ερωτική επιθυμία είναι κάτι που και οι γυναίκες νιώθουν και μπορούν να διεκδικούν χωρίς τον φόβο ότι θα κριθούν για αυτό. Οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Και όλα αυτά είναι μαγικά όταν στη ζωή τους υπάρχουν άντρες που τις σέβονται. Γιατί υπάρχουν.
