ΕΡΤ
Η νέα σειρά της ΕΡΤ μάς μεταφέρει από τη Σύμη στην Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια, ξεδιπλώνοντας μια ιστορία γεμάτη πάθη, οικογενειακά μυστικά και ανατροπές. Μια παραγωγή υψηλής αισθητικής, με εξαιρετικές ερμηνείες και κινηματογραφική ατμόσφαιρα, που ξεχώρισε στην avant-première της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η ομορφιά μπορεί να γίνει προνόμιο, αλλά και κατάρα. Να ανοίξει πόρτες σε έναν κόσμο που μέχρι χθες έμοιαζε απρόσιτος, να γεννήσει έναν μεγάλο έρωτα και, την ίδια στιγμή, να πυροδοτήσει την πιο καταστροφική ζήλια. Αυτή η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία και στον φθόνο βρίσκεται στην καρδιά του "Θάλασσες μας χώρισαν", μιας τηλεοπτικής ιστορίας που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη φύση με την ίδια προσοχή που αφιερώνει στην εικόνα της.
Η νέα παραγωγή της ΕΡΤ, που παρουσιάστηκε σε avant-première στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, διαθέτει κάτι που δεν εξασφαλίζεται αποκλειστικά με ένα γενναιόδωρο budget: προσωπικότητα. Έναν δικό της οπτικό κώδικα, μια αίσθηση κινηματογραφικής κομψότητας και, κυρίως, την αυτοπεποίθηση να αφηγηθεί μια κλασική ιστορία εποχής χωρίς να εγκλωβιστεί στις συμβάσεις της.
Η γυναίκα που έγινε Βίβιαν
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια γυναίκα όταν αποφασίσει να αφήσει πίσω της όσα την καθόρισαν;
Η Παρασκευούλα, την οποία υποδύεται η Αθηνά Λιμπάντση, ξεκινά τη διαδρομή της από τη Σύμη, σε μια οικογένεια που προσπαθεί να συνεχίσει να υπάρχει μετά τον θάνατο ενός παιδιού. Η μετακίνηση στην Κωνσταντινούπολη, λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν αποτελεί απλώς αλλαγή τόπου. Είναι η αρχή μιας προσωπικής μεταμόρφωσης.
Στο νέο περιβάλλον, η νεαρή γυναίκα θα γνωρίσει τη Μαντάμ Κωνστάνς, που υποδύεται η Δήμητρα Ματσούκα, μια προσωπικότητα που γνωρίζει καλά τους άγραφους κανόνες της κοινωνικής ανέλιξης. Υπό την επιρροή της, η Παρασκευούλα θα γίνει Βίβιαν, αποκτώντας πρόσβαση σε μια πραγματικότητα όπου η εμφάνιση, οι γνωριμίες και η κοινωνική θέση μπορούν να καθορίσουν το μέλλον.
Και έπειτα θα εμφανιστεί ο Παύλος Χατζηπέτρου.
Ο Γιάννης Κουκουράκης ενσαρκώνει τον άντρα που θα αλλάξει τη ζωή της, δημιουργώντας μαζί με την Αθηνά Λιμπάντση ένα ζευγάρι με εντυπωσιακή παρουσία. Η μεταξύ τους έλξη μοιάζει να ανήκει σε εκείνες τις κινηματογραφικές ιστορίες αγάπης που χτίζονται τόσο μέσα από τις σιωπές όσο και από τα βλέμματα.
Ωστόσο, υπάρχει κάποια που παρακολουθεί αυτή την ευτυχία από απόσταση. Η Ελπίδα (Νεφέλη Κουρή), η μικρότερη αδελφή της Βίβιαν, βλέπει στον Παύλο και στη ζωή της αδελφής της όλα όσα επιθυμεί για τον εαυτό της. Και η ζήλια, όταν συνδυάζεται με την αίσθηση της αδικίας, μπορεί να γίνει μια ιδιαίτερα επικίνδυνη δύναμη.
Η συνέχεια οδηγεί τους ήρωες στην Αλεξάνδρεια, εκεί όπου οι προσωπικές τους επιλογές θα αποκτήσουν απρόβλεπτες συνέπειες και μια δολοφονία θα μετατρέψει τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες σε κάτι οριστικά διαφορετικό.
Πρόσωπα με τη λάμψη του παλιού σινεμά
Αν η Βίβιαν είναι η γυναίκα γύρω από την οποία περιστρέφονται οι επιθυμίες και οι αντιθέσεις της ιστορίας, η Αθηνά Λιμπάντση είναι αναμφίβολα μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της παραγωγής.
Μετά τη "Μάγισσα", η ηθοποιός κάνει ένα ουσιαστικό βήμα προς έναν πιο απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Διαθέτει τη φωτογένεια που ευνοεί ένα δράμα εποχής, αλλά και την απαραίτητη ερμηνευτική παρουσία ώστε ο χαρακτήρας της να μην περιορίζεται στην εικόνα μιας όμορφης γυναίκας.
Ο Γιάννης Κουκουράκης, από την άλλη, μοιάζει να έχει βρει έναν ρόλο που αξιοποιεί ιδανικά τη φυσική του γοητεία. Υπάρχει κάτι από την αύρα των κλασικών leading men στην παρουσία του, μια αρρενωπή κομψότητα που αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο από την αισθητική της εποχής. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο πρωταγωνιστής δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να επιβληθεί στο κάδρο. Η κάμερα δείχνει να τον αγαπά.
Και αν οι δύο νεότεροι πρωταγωνιστές προσφέρουν τη λάμψη, η Κατερίνα Λέχου δίνει στην ιστορία το συναισθηματικό της βάρος. Η ερμηνεία της ως Αννέζα διαθέτει τη σοβαρότητα και την εσωτερική ένταση που συναντά κανείς στις μεγάλες τηλεοπτικές παραγωγές. Η παρουσία της παραπέμπει στην ποιότητα που είχε καθιερώσει κάποτε "Το Νησί", ενώ η συνεργασία της με τον Λεωνίδα Κακούρη δημιουργεί μια οικογενειακή σχέση με αληθινή υπόσταση.
Ο τελευταίος, μάλιστα, απομακρύνεται από τη σκοτεινή πλευρά αρκετών προηγούμενων τηλεοπτικών χαρακτήρων του, αποκαλύπτοντας μια πιο ζεστή και ανθρώπινη ερμηνευτική διάσταση.
Η Νεφέλη Κουρή αναλαμβάνει ίσως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της ιστορίας. Η Ελπίδα δεν διαθέτει τη λάμψη της αδελφής της ούτε την ευκολία με την οποία εκείνη φαίνεται να κερδίζει την προσοχή. Το αίσθημα μειονεξίας μετατρέπεται σταδιακά σε πικρία και φθόνο, προσφέροντας στην ηθοποιό το έδαφος για μια ερμηνεία με έντονο δραματικό ενδιαφέρον.
Η σκοτεινή κομψότητα της Δήμητρας Ματσούκα
Υπάρχουν χαρακτήρες που δεν χρειάζονται πολλές σκηνές για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Η Μαντάμ Κωνστάνς είναι ένας από αυτούς.
Η Δήμητρα Ματσούκα επιστρέφει σε μια τηλεοπτική περσόνα που της ταιριάζει εξαιρετικά: τη γοητευτική, επιβλητική γυναίκα, πίσω από την προσεγμένη εικόνα της οποίας κρύβονται πολύ πιο περίπλοκα συναισθήματα.
Η σχέση της με τη Βίβιαν κινείται ανάμεσα στην προστασία και στην αντιπαλότητα, στην τρυφερότητα και στην εχθρότητα. Η Ματσούκα αξιοποιεί τη γλώσσα του σώματος και την εκφραστικότητά της για να υποδηλώσει όσα ο χαρακτήρας δεν είναι ακόμη έτοιμος να αποκαλύψει. Μια guest εμφάνιση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα χάρη στην προσωπικότητα της ηθοποιού.
Η αισθητική ως μέρος της αφήγησης
Το σημαντικότερο επίτευγμα του "Θάλασσες μας χώρισαν" δεν βρίσκεται αποκλειστικά στην επιλογή των ηθοποιών ή στην πλοκή του. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο όλα τα επιμέρους στοιχεία αποκτούν κοινή ταυτότητα.
Ο Χρήστος Δήμας, μεταφέροντας στην οθόνη το μυθιστόρημα της Ιφιγένειας Τζέκου σε σενάριο της Σοφίας Σωτηρίου, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει τη ρετρό φινέτσα με μια απροσδόκητα φρέσκια, σχεδόν ποπ διάθεση.
Δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει το παρελθόν σαν ένα άψυχο μουσειακό έκθεμα. Αντίθετα, επιτρέπει στους χαρακτήρες να κινηθούν μέσα σε έναν κόσμο με χρώμα, ένταση και συναισθηματικές αντιθέσεις. Η αίσθηση της εποχής είναι διαρκώς παρούσα, χωρίς να επιβάλλεται στην ιστορία.
Σημαντικό ρόλο στη συνολική εμπειρία έχει και η πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Μπουσούνη, που συνοδεύει την αφήγηση με τρόπο ουσιαστικό, ενισχύοντας την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της παραγωγής.
Η ελληνική τηλεόραση έχει επιστρέψει πολλές φορές στο δράμα εποχής. Δεν έχει καταφέρει, όμως, εξίσου συχνά να το παρουσιάσει με τέτοια αισθητική συνέπεια, ισχυρές ερμηνείες και ολοκληρωμένη σκηνοθετική πρόταση.
Το "Θάλασσες μας χώρισαν" δείχνει πως η ΕΡΤ και το ERTFLIX μπορούν να διεκδικήσουν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στην ποιοτική ελληνική μυθοπλασία. Μια παραγωγή που χρειάστηκε χρόνο για να συναντήσει το κοινό της, αλλά αποζημιώνει την αναμονή με το αποτέλεσμα.
Γιατί, τελικά, η πραγματική πολυτέλεια στην τηλεόραση δεν είναι να αναπαριστάς πειστικά μια άλλη εποχή. Είναι να δημιουργείς έναν κόσμο στον οποίο ο θεατής θέλει πραγματικά να επιστρέψει.
