Μεγάλωσε στο Μπρόκτον της Μασαχουσέτης με έναν πατέρα που εργαζόταν στην εκπαίδευση και θεωρούσε το διάβασμα απαραίτητο. Τα χρήματα ήταν περιορισμένα, αλλά οι γονείς του φρόντιζαν να συμμετέχει σε αρκετές δραστηριότητες, ιδιαίτερα αθλητικές. Ο ίδιος ο Jim Curtis πιστώνει σ’ εκείνα τα χρόνια την περιέργειά του. Αργότερα σε ένα retreat στην έρημο της Αριζόνας θα διάβαζε το Happier του Tal Ben-Shahar και θα αναγνώριζε κάτι που τον αφορούσε πολύ – πόσο νόημα και πόση χαρά προσφέρει τελικά η ζωή που χτίζουμε.
Στο μεταξύ, είχε σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων και περάσει από τη Wall Street στον χώρο της ψηφιακής ενημέρωσης για την υγεία, ενώ στα φοιτητικά του χρόνια είχε συναντήσει έναν καθηγητή που θα θυμόταν πολύ μετά την αποφοίτησή του. Ο Lawrence Rosenfield δίδασκε επιχειρηματολογία, αλλά έφερνε στο μάθημά του βουδιστικές ιδέες και ερωτήματα για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Ο Curtis τον αναζήτησε όταν αρρώστησε. Τον θυμάται ως τον πρώτο άνθρωπο που τον έκανε να εξετάσει ουσιαστικά τη συμπεριφορά του και χρόνια αργότερα έγραψε γι’ αυτόν στο βιβλίο του.
Σήμερα ο ελληνικής καταγωγής transformational coach και συγγραφέας του The Book of Possibility έχει πίσω του μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή όπου η επιχειρηματική φιλοδοξία συναντά μια επίμονη αναζήτηση προσωπικών απαντήσεων.
Τώρα που το The Book of Possibility έχει κυκλοφορήσει, ποια από όσα προτείνεις στους αναγνώστες σου χρειάζεται να υπενθυμίζεις περισσότερο και στον εαυτό σου;
Είμαι πολύ καλός στο να έχω ένα όραμα, να δουλεύω σκληρά και να προσπαθώ να το κάνω πραγματικότητα. Αυτό με έχει βοηθήσει πολύ στη ζωή μου. Έχει όμως και μια σκοτεινή πλευρά: την ανάγκη να ελέγχω το αποτέλεσμα. Πότε θα συμβεί κάτι, πώς θα συμβεί, αν θα "πετύχει".
Οπότε, μάλλον χρειάζομαι κι εγώ, όσο οποιοσδήποτε άλλος, αυτή την υπενθύμιση: Κάνε τη δουλειά που χρειάζεται, ξεκαθάρισε τι θέλεις και μετά άφησε την προσκόλληση στην ιδέα ότι τα πράγματα πρέπει να εξελιχθούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Το θεωρώ πραγματικά σημαντικό.
Ο στόχος δεν είναι να γίνεις ένας άνθρωπος τόσο εξελιγμένος που δε θα τον ταράζει ποτέ ξανά τίποτα. Είναι να αναγνωρίζεις νωρίτερα το μοτίβο και να έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις μια διαφορετική αντίδραση. Η επίγνωση δε σε κάνει τέλειο, σου δίνει όμως μια επιλογή.
Μου έκανε εντύπωση μια παλιότερη δήλωσή σου, ότι η γοητεία μπορούσε να σε βοηθά να κρύβεις όσα περνούσες με το θέμα της υγείας σου. Τι σου έμαθε εκείνη η περίοδος για την πραγματική οικειότητα και πότε αισθάνθηκες ότι μπορούσες πια να αφήσεις κάποιον να σε γνωρίσει χωρίς να χρειάζεται να δείχνεις καλά;
Η γοητεία ήταν για μένα ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να κρύβομαι. Μπορούσα να είμαι αστείος, εξωστρεφής, να δείχνω ενδιαφέρον για σένα, να κάνω τους πάντες να αισθάνονται άνετα, χωρίς ποτέ να σε αφήνω να καταλάβεις τι συνέβαινε μέσα μου.
Όταν αρρώστησα, πίσω από όλα αυτά υπήρχαν πολύς φόβος και πολλή θλίψη. Αλλά το να δείξω την ευάλωτη πλευρά μου μου φαινόταν επικίνδυνο.
Αν μπορούσα να σε κάνω να γελάσεις ή να φροντίσω να είσαι εσύ καλά, δε χρειαζόταν να συζητήσουμε αν ήμουν εγώ καλά. Νομίζω ότι η πραγματική οικειότητα άρχισε για μένα όταν έπαψα να προσπαθώ να είμαι γοητευτικός και άρχισα να αφήνω να φανεί η ευάλωτη πλευρά μου.
Η Susan Sontag έγραφε ότι η νόσος ως μεταφορά αμφισβητεί τις ερμηνείες που φορτώνουν την ασθένεια με ηθικό νόημα και κάνουν τον ασθενή να αισθάνεται υπεύθυνος τόσο για το ότι αρρώστησε όσο και για το αν θα γίνει καλά. Αυτή η σκέψη συνδέεται ουσιαστικά με τη δική σου παραδοχή ότι η σωματική σου δυσκολία σε έκανε να αμφιβάλλεις για όσα μπορούσες να προσφέρεις. Μέσα από αυτή την εμπειρία τι κατάλαβες για το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να φτάσει να μετρά την αξία του με βάση το εάν το σώμα του ανταποκρίνεται στις προσδοκίες – τις δικές του ή των άλλων– ή όχι;
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για μένα, γιατί το έχω ζήσει. Πριν αρρωστήσω, μεγάλο μέρος της ταυτότητάς μου ήταν συνδεδεμένο με το σώμα μου. Ήμουν αθλητικός.
Ήμουν δυνατός. Ήμουν νέος. Και όταν το σώμα μου έπαψε να κάνει όσα πίστευα ότι έπρεπε να κάνει, δε σκέφτηκα απλώς: "Κάτι συμβαίνει στο σώμα μου". Κάπου μέσα μου άρχισα να σκέφτομαι: "Κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα".
Αυτές οι δύο σκέψεις διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Για χρόνια συνέκρινα τον εαυτό μου με τον άνθρωπο που ήμουν παλιότερα και με το σώμα που πίστευα ότι θα έπρεπε να έχω.
Τελικά, χρειάστηκε να αποδεχτώ πλήρως ότι το σώμα που είχα στα 18 μου δεν ήταν το σώμα που είχα πια. Αυτό δε σήμαινε ότι εγκατέλειπα τη θεραπεία ή την προσπάθεια για βελτίωση. Σήμαινε ότι δεν μπορούσα πλέον να εξαρτώ την αξία μου από το αν θα ξυπνούσα χωρίς συμπτώματα.
Και είμαι πολύ προσεκτικός σε αυτό το θέμα, γιατί δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι προκαλούν την ασθένειά τους με τις σκέψεις τους. Δεν ξέρω γιατί αρρώστησα και δε θεωρώ ότι η ασθένεια αποτελεί ένδειξη πως κάποιος απέτυχε πνευματικά ή ψυχολογικά.
Η δουλειά που έκανα με τον εαυτό μου άλλαξε τη σχέση μου με την ασθένεια. Δε με έκανε υπεύθυνο για το ότι αρρώστησα. Ένα σώμα μπορεί να αλλάξει δραματικά χωρίς να μειωθεί η αξία του ανθρώπου που ζει μέσα του.
Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στη Madame Figaro Nοεμβρίου που κυκλοφορεί.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
