Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Μία δυναμική κουζίνα. "Δεν έχουμε χρόνο για ανάσες", αναφωνεί ο επικεφαλής μίας μπριγάντας στο νεότερο από τα μέλη της ομάδας του. Εκείνο το μεσημέρι θα φύγουν από την "Κουζίνα" 1.500 πιάτα, κάτι το οποίο στα μάτια του προερχόμενου από την Τουρκία σεφ φαίνεται εξουθενωτικό. Η πρώτη του σκέψη είναι να παραιτηθεί. Οι υπόλοιποι θα ξαφνιαστούν. Δεν θα τον καταλάβουν, όμως. Ούτε θα προσπαθήσουν να τον μεταπείσουν με κάποιο επιχείρημα, παρά μόνο ωμά θα του υπενθυμίσουν ότι
"έτσι είναι κάθε ημέρα" και πως σύντομα θα συνηθίσει. Όπως εκείνοι.
Αυτή είναι μία σκηνή που λαμβάνει χώρα μετά τα πρώτα εξήντα λεπτά που βρίσκεσαι στην κουζίνα ενός δημοφιλούς εστιατορίου, της οποίας την πόρτα ανοίγει ο Γιώργος Κουτλής στο Θέατρο Κιβωτός. Έχουν προηγηθεί εντάσεις, διαφωνίες που δημιουργούν μία εκρηκτική συνθήκη, σαν μία κατσαρόλα που κοχλάζει παρατεταμένα. Μεσολαβούν μερικές μόλις στιγμές ηρεμίας ανάμεσα στον πρώτο μάγειρα της ομάδας και μία σερβιτόρα, η οποία κυοφορεί το παιδί του. Μη επιθυμώντας να το κρατήσει, καθώς δεν ήταν προγραμματισμένο να συμβεί, ζητά να απουσιάσει από τη βραδινή βάρδια για να προχωρήσει σε άμβλωση. Δεν της επιτρέπεται. Αντιθέτως, η υπεύθυνη απαιτεί να επιστρέψει λίγο πριν τελειώσει η παύση ανάμεσα στο μεσημεριανό και βραδινό slot προκειμένου να ετοιμάσει τα τραπέζια μιας και "απόψε ένας πελάτης έχει γενέθλια κι ένας άλλος ετοιμάζεται να κάνει πρόταση γάμου".
Η πλοκή του έργου είναι γνώριμη. Εντάσεις, εκρήξεις, αθυροστομίες, συγκρούσεις ανάμεσα σε ορισμένα διαλείμματα επίπλαστης χαράς όσο κι αν η παύση απαγορεύεται στο προσωπικό που έχει μάθει να δουλεύει σαν μηχανή: διαρκώς και ακούραστα. Σε μία άλλη συνθήκη, ίσως αυτοί οι διαφορετικών ενθικοτήτων άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι φίλοι. Στην Κουζίνα, είναι απλά μέλη ενός χορογραφημένου χάους, το οποίο άρτα σκηνοθετεί ο Κουτλής. Ο τελευταίος μένει πιστός στη θεατρική γλώσσα που έχει δομήσει τα τελευταία χρόνια. Η ματιά του είναι ζωντανή, ενεργητική, χωρίς ανάσα και η παράσταση εκτός από τα εκφραστικά μέσα απαιτεί και τα σώματα των ηθοποιών. Σε εγρήγορση. Στη συνθήκη της ρεαλιστικής παραφροσύνης, βοηθά το μουσικό στοιχείο το οποίο γεννάται από τα μαγειρικά σκεύη.
Σκέφτομαι ότι ίσως σε μερικές σκηνές θα ήθελα την ένταση έναν ή δύο βαθμούς χαμηλότερη. Με διαψεύδω, σχεδόν αμέσως, διερωτώμενος αν σε τούτη την περίπτωση θα είχε τέτοια σύνδεση με την πραγματικότητα. Με την συχνά περιττή πίεση, τον αδικαιολόγητο θυμό και τον υπερβάλλοντα δυναμισμό, μία μορφή έκδηλης τοξικότητας που δεν περιγράφει μόνο τα παρασκήνια ενός εστιατορίου, αλλά ίσως οποιασδήποτε μορφής εργασιακή συνθήκη σήμερα. Επί σκηνής, ο Μιχάλης Σαράντης είναι σαρωτικός. Νευριάζει, φωνάζει, αντιδρά και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μετατρέπεται σε έναν τρυφερό νέο που ενδιαφέρεται, τσαλακώνεται, καταρρέι μέχρι να ανασυνταχθεί και να θυμηθεί εκείνο το παιδί από την Πολωνία που άρχισε να ασχολείται με το φαγητό για να δώσει μορφή στα όνειρά του. Άλλωστε, τα τελευταία δεν μπορεί να τα εγκλωβίσει κανείς, όσο ασφυκτικό κι αν είναι το πλαίσιο. Εξαιρετικός και ο Πολύδωρος Βογιατζής στον ρόλο του ιδιοκτήτη – bon vivant.
Στην παράσταση παίζουν επίσης αλφαβητικά οι: Σαμουήλ Ακινόλα, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Δανάη Καλούτσα, Ιλιάννα Καραπασιά, Γιώργος Κατσής, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Gary Salomon, Χρήστος Σαπουντζής, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς, Γιλμάζ Χουσμέν. Η μεγαλύτερη δυσκολία της παράστασης; Ότι ίσως, ανάμεσα στις βρισιές, τις διαψεύσεις αλλά και την ελπίδα ή τις απογοητεύσεις, τα γέλια και τους προβληματισμούς, εντοπίσεις κομμάτια της προσωπικής σου ιστορίας.
Δοκιμάσαμε:
Ένα γευστικό ταξίδι μέχρι την Λατινική Αμερική. Έχω αδυναμία στη μεξικάνικη κουζίνα, όμως, η αλήθεια είναι ότι δεν επιστρέφω σε αυτήν αρκετά συχνά. Ίσως επειδή δεν έχω βρει (ακόμα) πότε πρέπει να σταματήσω για να μην με ακολουθεί η χαρακτηριστική, spicy επίγευσή της και μετά το φινάλε της συνάντησής μας. Η πρόσκληση, όμως, σε ένα Mexican with a twist friends dinner στο Pueblo Chido στην Κηφισιά μετατράπηκε αυτόματα σε μία ευκαιρία για ένα reunion με τη γευστική φιλοσοφία μίας χώρας που αγαπά το μοιράζειν στο τραπέζι και να δημιουργεί ένα απολαυστικό παιχνίδισμα στον ουρανίσκο.
Έφτασα στο Κεφαλάρι στην ώρα μου, λίγο μετά τις 20:00. Είχα καιρό να βρεθώ στην κυκλική πλατεία των Βορείων, καθώς μένω στην άλλη πλευρά της πρωτεύουσας. Αυτό, όμως, δεν με εμπόδισε να εντοπίσω το νέο Latin - θα σου εξηγήσω γιατί δεν χρησιμοποιώ τη λέξη Mexican - σημείο συνάντησης, χωρίς να χρησιμοποιήσω GPS. Εξωτερικά, το Pueblo Chido θυμίζει μία μικρή πόλη της Λατινικής Αμερικής, με τις απαραίτητες χρωματικές πινελιές σε ένα σκηνικό όπου το light grey και το πράσινο "συνδιαλέγονται" αρμονικά. Έτσι ακριβώς είναι και ο πυρήνας του. Ζεστός και οικείος. Τα τραπεζοκαθίσματα δημιουργούν μία αίσθηση άνεσης, απαραίτητο welcome σε ένα δείπνο που θες να δοκιμάσεις, αλλά και να χαλαρώσεις.
Την πρώτη μου Strawberry Μαργαρίτα - επιβεβαιώνω όσους μου είπαν ότι κάνει εξαιρετικές - τη συνοδεύω με τραγανιστά nachos με guacamole και pico de gallo. Ακολουθεί ένα άρτιο σεβίτσε τόνου με το δροσιστικό γκρέιπφρουτ να ισορροπεί ονειρεμένα με το αγγούρι, το αβοκάντο και τα υπόλοιπα συστατικά, ενώ η yuca – η κλασική ρίζα που απολαμβάνεις τηγανιτή – είναι πιο ελαφριά από ό,τι συνηθίζεται με το αβγό και τη spicy rocoto mayo να απλώνονται ανάμεσα μετά το προσεκτικό ανακάτεμα. Το σχεδόν εθιστικό tidbit διακόπτεται από κουνουπίδι tempura – σού έχω πει ότι το συγκεκριμένο λαχανικό είναι τάση – με μαγιονέζα, γλυκιά πάπρικα και σχοινόπρασο. Το ξεχώρισα. Όπως και τις tostadas Camarones με τραγανή γαρίδα, γουακαμόλε, κόλιανδρο και λίγη spicy mayo.
Ανάμεσα στο δεύτερο κοκτέιλ, τα γέλια και τη μουσική που είναι στη σωστή ένταση – σε παρασύρει στο ρυθμό της, χωρίς να σε αναγκάζει να μιλήσεις δυνατά για να επικοινωνήσεις με την παρέα σου – δοκιμάσαμε επίσης Black Angus Picana και φτιάξαμε τα δικά μας tacos με τρυφερό pulled beef και – φυσικά – την αγαπημένη μου sour cream. Λίγο πριν από τα churros και την καλοδουλέμενη mousse καραμελωμένης σοκολάτας με εκπλήξεις από ανανά, σκέφτομαι ότι ίσως μόλις δοκίμασα το πιο ανάλαφρο – και affordable - μεξικάνικο που έχω γευτεί. "Είναι γιατί συνδυάζει την κουλτούρα του Μεξικού με της Λατινικής Αμερικής", μού απαντά ο φιλόξενος οικοδεσπότης. Ο ιδιοκτήτης θα προσυπογράψει.
Δίνουμε ραντεβού:
Στη Δάφνη και το Jerár. Το ότι οι γαστρονομικές και οινικές συμπράξεις έχουν πάντα ενδιαφέρον είναι κάτι που σου αναφέρω αρκετά συχνά. Η συνδιαλλαγή ανάμεσα σε δύο δημιουργούς – chefs ή / και οινοποιούς – γεννά μία νέα εμπειρία. Ένα ραντεβού που δεν επαναλαμβάνεται. Αυτή την Κυριακή, το βραβευμένο Jerár υποδέχεται – από τις 13:00 έως τις 17:00 – τον Αρτέμη Καραμολέγκο για μία κάθετη γευσιγνωσία ου PYRITIS, με επιλεγμένες χρονιές από το 2015 έως το 2022.
Η αρχή γίνεται με ένα δίωρο masterclass, ενώ στις 15:00 ακολουθεί wine Lunch με ειδικά διαμορφωμένο μενού από τον Σεφ του Jerár, Χάρη Νικολούζο, εμπνευσμένο από τα κρασιά του οινοποιείου. Η εκδήλωση εντάσσεται στη σειρά LEGENDS, έναν θεσμό του Jerár που έχει στόχο να αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες του κρασιού μέσα από στοχευμένες, καθοδηγούμενες εμπειρίες.
Στο Half Note Jazz Club για μία ταξιδιάρικη βραδιά. Έχει κάτι το ατμοσφαιρικό η φωνή του Alexandros Affolter. Σε ταξιδεύει. Αν όχι μακριά, σίγουρα στα βαθύτερα μονοπάτια της ψυχής. Ο μουσικός και το κουαρτέτο του επιστρέφουν για μία μόνο βραδιά στο Half Note Jazz Club. Την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου τραγούδια που έγιναν διαχρονικά μέσα από τις εμβληματικές φωνές των Frank Sinatra, Tony Bennett, Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Billie Holiday και Louis Armstrong ζωντανεύουν μέσα από αφηγηματική ερμηνεία, swing και ουσιαστική μουσική αλληλεπίδραση. Το ρεπερτόριο κινείται με φυσική ροή ανάμεσα στην κλασική jazz, τα latin στοιχεία και την εκλεπτυσμένη αισθητική της bossa nova, δημιουργώντας μια ζεστή ισορροπία που σε προ(σ)καλεί να ακούσεις, να αισθανθείς και να αφεθείς στη στιγμή.
Ανακαλύψαμε:
Ένα élève εστιατόριο. Το να εξερευνώ νέους προορισμούς – εντός κι εκτός αστικών συνόρων – είναι μέρος της δουλειάς μου. Δεν τα προλαβαίνω εύκολα, όμως, όλα. Υπάρχουν ορισμένες διευθύνσεις που μου διαφεύγουν. Κάτι τέτοιο συνέβη με το Whispers, ένα rooftop restaurant που, αν και είχα δει γνωστούς μου να το επισκέπτονται, δεν είχα προλάβει ακόμα.
Δώσαμε ραντεβού πριν από δύο εβδομάδες. Παρασκευή, after-office, για την καλύτερη υποδοχή στο Σαββατοκύριακο που ξεκινούσε. Ήξερα ότι το εστιατόριο στα ψηλά του Amalia Hotel Athens, σε απόσταση 3 λεπτών από το μετρό Συντάγματος, διαθέτει ωραία οπτική στον Ιερό Βράχο. Αυτό που αντίκρισα όταν βγήκα από το ασανσέρ δεν το περίμενα. Η θέα του είναι πανοραμική. Ανάλογα του τραπεζιού που θα επιλέξεις, αντικρίζεις την Ακρόπολη, το Παναθηναϊκό Στάδιο, τον Λυκαβηττό και τη Βουλή των Ελλήνων.
Σε αυτό το μυστικό rooftop της Αθήνας, που όσοι γνωρίζουν επισκέπτονται συχνά, το ψωμί είναι χειροποίητο και καταφτάνει στο τραπέζι ζεστό με εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, ελιές τσακιστές, αλλά και χειροποίητες πίτες στη συνοδεία. Το σεβίτσε λαυράκι κάνει την ανατροπή με αλμύρα και chips από μωβ πατάτα σε μία ισορροπημένη πρόταση, ενώ εξαιρετικό είναι και το carpaccio από μοσχάρι Black Angus – τρυφερό, με την πανακότα παρμεζάνας να "δένει" αρμονικά με τα υπόλοιπα στοιχεία του πιάτου. Στο μενού, το οποίο φέρει την υπογραφή του Άγγελου Κονδέ – γνωστός από τη θητεία του στο Balthazar – η γεύση συναντά την τεχνική σε πιάτα που γεννούν ένα γαστρονομικό comfortness (μην παραλείψεις τη σούπα ημέρας), ταιριάζουν με τα signature cocktails της κάρτας – αν βρίσκεσαι σε δίλημμα, μπορείς να ρωτήσεις το φιλικό προσωπικό - και την ατμόσφαιρα ενός rooftop restaurant που μετατρέπεται σε city destination.
