Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Την παράσταση της Τάμτα στον β' ημιτελικό του Sing For Greece. Έχουν πάντα κάτι το μη αναμενόμενο οι εμφανίσεις της Τάμτα. Ακόμα κι αν την έχεις παρατηρήσει στο SMUT Athens, όπου πρωταγωνιστεί στο δικό της techno pop show, δεν θα μπορούσες να προβλέψεις την εμφάνιση της στη σκηνή του Sing For Greece 2026, μία εβδομάδα πριν. Εκεί, η καλλιτέχνις συνεργάστηκε με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ σε ένα performance με κλιμακούμενη ένταση, μελωδικές μεταβάσεις, κινησιολογικές εκρήξεις και επί σκηνής σταθερότητα. Όχι στασιμότητα. Αυτή η λέξη δεν ταιριάζει σε έναν άνθρωπο που εξελίσσεται στην ταχύτητα που ο ίδιος επιθυμεί.
Και η Τάμτα κάνει αυτό ακριβώς. Πειραματίζεται με τον ήχο της, μηδενίζει τις αποστάσεις ανάμεσα στην κουλτούρα της πατρίδας της (ο τόπος γέννησής της είναι η Γεωργία), την Ελλάδα που είναι το σπίτι της και τις σύγχρονες διεθνείς τάσεις, γεννώντας ένα μουσικό αποτέλεσμα το οποίο πλέον είναι η ταυτότητά της. Αλλάζει. Μερικές φορές ξαφνιάζει, με τη μουσική και την εικόνα της. Έτσι, όμως, εξελίσσεται. Και παρουσιάζει κάτι φρέσκο, νέο το οποίο διατηρεί το όραμά της ζωντανό.
Η εμφάνισή της, σε creative direction του Bill Roxenos, ξεκίνησε με μερικές συγχορδίες από την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ σε χαμηλό, ατμοσφαιρικό φωτισμό. Οι νότες παρέπεμπαν στο "Άλλο τι λέω", ένα από τα πιο προσωπικά της τραγούδια του Identity Crisis, πριν η ίδια εμφανιστεί σαν ένας κομήτης στον δικό της γαλαξία. Ο ρυθμός δεν άργησε να μεταβληθεί και το "Khorumi" να συνοδευτεί από μία δυναμική χορογραφία με κοφτές κινήσεις στο tempo που επέβαλε το "ξανά" το οποίο επαναλαμβάνεται στο ρεφρέν. Τα λόγια έγιναν ψίθυροι στο "Σε είδα σε εμένα" και η σκηνή απέκτησε έναν κινηματογραφικό ρομαντισμό.
Για την μετάβαση στο Unloved, η Τάμτα χρειάστηκε αρχικά να αποχωριστεί τη θεατρική δημιουργία του διεθνούς φήμης Έλληνα σχεδιαστή Βρεττού Βρεττάκου, ένα statement φόρεμα με puffy ώμους και "κεντημένα" μηνύματα γυναικείας ενδυνάμωσης, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Dramodé, το ντεφιλέ του 1ου Greek Fashion Festival στη Πειραιώς 260, τον Σεπτέμβριο. Τη θέση του πήρε ένα velvet κορσέ bodysuit σε κόκκινο χρώμα διακοσμημένο στο τελείωμα με παραμάνες, από τη συλλογή "Venus for Chaos" της Dilara Findikoglu, ιδανικό για την απαραίτητη χρωματική αντίθεση με το faux χιόνι που έπεφτε όσο η καλλιτέχνις πραγματοποιούσε ένα ταξίδι πίσω στο 2007 και τη συμμετοχή της στον τότε Εθνικό τελικό της Eurovision, With Love, σε μουσική του Νίκου Τερζή και στίχους του Ποσειδώνα Γιαννόπουλου. Άλλωστε, όπως η περίπτωση της Τάμτα επιβεβαιώνει, with love, with love and happiness, you'll find the tenderness. Ίσως και με λίγη τόλμη.
Δοκιμάσαμε:
Δύο εστιατόρια σε μία διεύθυνση. Ανέκαθεν, οι speakeasy διευθύνσεις δημιουργούσαν μέσα μου μία ιδιαίτερη έλξη. Ίσως επειδή στον πυρήνα τους συνυπάρχουν η γοητεία του καινούριου και η σαγήνη του μυστικού. Ενός κρυφού σημείου που επιθυμείς να μοιραστείς μόνο με όσους είσαι βέβαιος ότι περνάς καλά και εκείνους που αισθάνεσαι ότι η ενέργειά τους συγχρονίζεται αρμονικά με αυτή του προορισμού. Οι τελευταίοι το μεταδίδουν από στόμα σε στόμα, από μήνυμα σε μήνυμα, σαν μία άτυπη συμφωνία πως "εκεί κάτι ωραίο συμβαίνει". Το Ghost Sake Bar περιγράφει αυτή ακριβώς την περίπτωση.
Για να γίνεις μέλος του Thai-Asian σύμπαντός του, χρειάζεται να κατεβείς τα funky σκαλιά της Burger Disco Club, να περπατήσεις κατά μήκος της εντυπωσιακής μπάρας στην οποία ετοιμάζονται τα signature cocktails υπό το φως neon επιγραφών και μίας φουτουριστικής παλέτας σε nightlife αποχρώσεις, να σταματήσεις για μερικά δευτερόλεπτα στον καθρέφτη για το απαραίτητο outfit check και να ακολουθήσεις το ένστικτό σου. Έφτασες. Ο χώρος, ίσως, σου φανεί στην αρχή μικρός – χωρά μόλις τέσσερα τραπέζια. Όμως, εκεί είναι που γεννάται μία διαφορετική εμπειρία, με περισσότερη ιδιωτικότητα και μία πρωτοφανή οικειότητα που νιώθεις από το πρώτο λεπτό.
Πριν ο Χρήστος Γλωσσίδης ξεδιπλώσει τη δική του ερμηνεία της ασιατικής κουζίνας, σου προτείνω να ξεκινήσεις με μία μικρή δόση sake. Θα σε τοποθετήσει εντός κλίματος. Και θα διεγείρει την εξωστρέφειά σου, στοιχείο απαραίτητο για τη sharing φιλοσοφία που χαρακτηρίζει το μενού. Στο τελευταίο, οι γεύσεις είναι καθαρές, άλλοτε δροσιστικές κι άλλες φορές περισσότερο spicy, μα καλοδουλεμένες. Το σεβίτσε είναι εξαιρετικό και ολίγον τι όξινο χάρη στον ανανά, το ταρτάρ γαρίδας ισορροπεί ανάμεσα στο γκρέιπφρουτ και τη γρανίτα σάκε, ενώ τα dumplings με γαρίδα ξανά – θα την βρεις σε αρκετές παραλλαγές στην γευστική κάρτα – έχουν απαλή ζύμη και ενδιαφέρον "σώμα". Πολύ καλή και η εναλλακτική με σιγομαγειρεμένο χοιρινό. Το Chicken & Peanut Butter Bao "κρύβει" βουτυρόγαλα στο κοτόπουλο και επιπλέον φιστικοβούτυρο ανάμεσα σε ζουμερό ψωμί. Στο umami αποτέλεσμα που περιγράφει τις επιλογές βοηθούν το μοσχαρίσιο ramen με αλκαλικά noodles, τα mushroom & chicken skewers, αλλά και τα Pad Thai Noodles.
Αν πάλι η διάθεσή σου ακροβατεί ανάμεσα στο I Feel Love της Donna Summer και το Rhythm Is A Dancer των SNAP!, έχεις ακόμα μία επιλογή: εκείνη της κλασικής Burger Disco Club. Ανάμεσα σε εκείνους που αφήνονται στον ήχο της disco κουλτούρας και τους σύγχρονους ηλεκτρονικούς ήχους και απολαμβάνουν τη νύχτα, στο τραπέζι σου, μπορείς να απολαύσεις ένα από τα πιο ελαφριά burgers της πόλης με τους πειραματισμούς να μην απουσιάζουν από το γαστρονομικό παιχνίδι. Το ψωμί είναι χειροποίητο, το μπιφτέκι smash από ελληνικό μοσχάρι ή κοτόπουλο και οι πατάτες που παραγγέλνεις ξεχωριστά ίσως από τις καλύτερες που θα βρεις στην πόλη. Καλό είναι να τις συνδυάσεις με X.O. Truffle Mayo.
Όπως και να δοκιμάσεις την Disco Salad με λευκό και κόκκινο λάχανο, καρότο, μαγιονέζα κάρυ και τραγανό προσούτο σε απόλυτη ισορροπία. Από τα σφαιρικά burgers, το Korean BBQ διαθέτει τραγανό κοτόπουλο σε "συνομιλία" με τη sour cream και την Korean BBQ sauce ανάμεσα σε potato bun, ενώ απολαυστικό είναι και το κλασικό cheeseburger με smash μπιφτέκι και papa sauce. Τα Jalapeno cheese balls δικαιώνουν τη spicy φύση τους - ίσως ήθελα την έντασή τους ένα βαθμό χαμηλότερα, ενώ το επιδόρπιο ολοκληρώνει μία εμπειρία ανάμεσα σε beats και bits, το πιο ιδιαίτερο good life ραντεβού σε απόσταση αναπνοής (δύο λεπτών) από την πλατεία Συντάγματος.
Ξεχωρίσαμε:
Ένα show φτιαγμένο από αγάπη. Λένε ότι η αγάπη μπορεί να σε φτάσει μέχρι τον ουρανό. Η συγγραφέας και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες λογοτεχνικές οντότητες της νέας εποχής, Ρενέ Στυλιαρά το έκανε πράξη. Μέσα από μία ενδιαφέρουσα σύμπραξη των λέξεων της με την τεχνολογία, η Ρενέ, όπως συνηθίζει να υπογράφει κάθε καλλιτεχνικό της βήμα, παρουσίασε το νέο της βίβλο όχι σε κάποια αίθουσα, αλλά με ένα εντυπωσιακό drone show στον ουρανό της Γλυφάδας.
Το βράδυ της πιο ερωτικής ημέρας του χρόνου, το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, εκατοντάδες drones απογειώθηκαν για να σχηματίσουν λέξεις και εικόνες, δίνοντας ζωή στις σελίδες του νέου της βιβλίου, "Τι σημασία έχει ο τίτλος", και φωτίζοντας τη νύχτα των ερωτευμένων. Το ραντεβού δόθηκε στον ιστορικό "Δρόμο των Ποιητών" στη Γλυφάδα, αν και το θέαμα ήταν ορατό από πολλά σημεία της περιοχής.
Δίνουμε ραντεβού:
Στο Doors Live Art. Θυμάμαι ακόμα την surprise εμφάνιση της Κατερίνας Παπουτσάκη στο privé dinner της Attrativo με τον Στέλιο Κουδουνάρη στο Ciné Paris εκείνο το γλυκό καλοκαιρινό βράδυ, κι ας έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τον περασμένο Μάιο. Τώρα, έχουμε (ναι, κι εσύ!) αυτή τη φορά να δεις την ταλαντούχα ηθοποιό, η οποία ξεχωρίζει στο Hotel Amour, μία δίοδο έκφρασης που μπήκε στη ζωή της αργότερα από την υποκριτική: το τραγούδι.
Κάθε Παρασκευή η Κατερίνα Παπουτσάκη μαζί με τον Jerome Kaluta σε καλούν να γίνεις συνοδοιπόρος στο δικό τους μουσικό ταξίδι στο Doors Live Art, εκεί όπου η ψυχαγωγία συνυπάρχει με την υψηλή αισθητική και την αίγλη του αυθεντικού nightlife. Μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει indie-pop μελωδίες, επιτυχίες με νοσταλγική διάθεση και τη φωνή της Τζένης Βάνου αλλά και τραγούδια από τη διαδρομή της Άννας Βίσση σε πλήρη αρμονία με τον Afro-European ήχο του Jerome Kaluta, η Κατερίνα Παπουτσάκη υπόσχεται ένα ταξίδι με αγωγό το συναίσθημα και το ανεπιτήδευτο κέφι.
