Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Είδαμε:
Ένα Γλάρο στο σήμερα. Δεν είναι εύκολο να φέρεις ένα κλασικό κείμενο στο σήμερα. Όσο διαχρονικά και αν είναι τα μηνύματά του. Απαιτείται προσοχή και μελέτη. Μία προεργασία η οποία φέρνει κοντά τον πυρήνα του έργου με τη σύγχρονη ματιά που κρίνοντας από την ταχύτητα με την οποία αλλάζουν και αμφισβητούνται όλα σήμερα ίσως τελικά απαιτείται να έχει κάθε σκηνοθέτης.
Αυτές είναι μερικές σκέψεις που περπατούν στο μυαλό μου όσο κατηφορίζω τη λεωφόρο Συγγρού με προορισμό το θέατρο ΦΙΑΤ. Έφτασα νωρίς. Οι πόρτες δεν έχουν ακόμα ανοίξει. Ξέρεις ο χώρος ΦΙΑΤ δεν είναι ένα από εκείνους τους κλασικούς του πολιτισμού με τις ξύλινες λεπτομέρειες, τη μεγάλη πλατεία, τον διακριτό εξώστη. Είναι κάτι νέο, μεταμορφωμένο μα ανόθευτο. Το αντιλαμβάνεσαι από τη στιγμή που προσεγγίζεις την πόρτα του, το παρατηρείς όσο περιμένεις να ξεκινήσει η παράσταση. Industrial, μα προσεγμένος. Κάτι το οποίο, εν τέλει, ταιριάζει στην ανάγνωση του Γιώργου Βάλαρη στο κλασικό έργο του Αντόν Τσέχοφ.
"Η παράσταση ξεκινά σε ένα λεπτό, παρακαλείσθε να απενεργοποιήσετε τα κινητά σας", ακούγεται από το μεγάφωνο, όσο οι τοίχοι συνεχίζουν να βάφονται με led γράμματα, τα οποία δειλά μα επαναλαμβανόμενα σχηματίζουν το ίδιο μήνυμα. Η τεχνολογία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη σκηνοθετική προσέγγιση του Γιώργου Βάλαρη. Ο Κονσταντίν (Δημήτρης Τσίκλης) χρησιμοποιεί ένα κινητό για να καταγράφει τους συμπρωταγωνιστές και τις αντιδράσεις του κοινού - οι πρώτοι είναι πιθανόν να κάθονται δίπλα σου -, σε μία ερμηνεία με βάθος στις συναισθηματικές στιγμές και έντονη εκφραστικότητα.
Η Κατερίνα Διδασκάλου στον ρόλο της Αρκάντινα είναι σαγηνευτική. Αξιοποιεί όλα της τα εκφραστικά μέσα, νιώθεις την παράτολμη πτυχή του χαρακτήρα της, γελάς όταν γελάει κι εκείνη, προβληματίζεσαι όταν αισθάνεται τύψεις. Και αυτό είναι επιτυχία της. Εξαιρετικός και ο Παναγιώτης Μπουγιούρης στον ρόλο του Τριγκόριν, όπως και η Νάνσυ Μπουκλή ως Μάσα που προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στις επιθυμίες και τη ρεαλιστική συνθήκη.
Η αλήθεια είναι ότι έχει γίνει καλή επιλογή ηθοποιών, οι οποίοι σού αφήνουν το αίσθημα της ομάδας. Οι χορογραφημένες κινήσεις ανά διαστήματα βοηθούν, ενώ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και ο φωτισμός – ειδικά, τη στιγμή της κορύφωσης. Όμως, δεν θα σου αναφέρω κάτι παραπάνω, παρά μόνο τον άγραφο ενδυματολογικό κώδικα του Γλάρου υπογράφει η Ελληνίδα σχεδιάστρια Ioanna Kourbela μέσα από δημιουργίες που, όπως ο βασικός πυρήνας του έργου του Τσέχοφ, αντέχει. Άλλωστε, αυτή είναι η σημαντικότερη αρετή. Εσύ, την έχεις;
Δοκιμάσαμε:
Το νέο μενού του Penthouse 21. Έχει μία γοητεία η Αθήνα όταν την κοιτάς από ψηλά. Μία σαγηνευτική όψη από αστικά κτίρια, τα φώτα που ανάβουν όταν ο ήλιος έχει παραδώσει τη θέση του στο φεγγάρι, τις έντονες αποχρώσεις από τα αυτοκίνητα που όσο βρίσκονται εν κινήσει σχηματίζουν μία σειρά απολαυστική - αν δεν είσαι μέρος της. Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις μου όσο παρατηρώ την πόλη από τον 21ο όροφο του President Hotel Athens, ενός εκ των τοποσήμων φιλοξενίας της. Από την ασφάλεια ενός περιβάλλοντος στο οποίο οι καθαρές αρχιτεκτονικές γραμμές συνομιλούν αρμονικά με design objects και αντικείμενα – σουβενίρ από ταξίδια σε διαφορετικά σημεία του παγκόσμιου χάρτη.
Έτσι είναι το σύμπαν του Penthouse 21 Rooftop Pool Bar Restaurant, το οποίο φροντίζει να ανανεώνεται προκειμένου να μη χάνει τη γοητεία του. Όχι να αλλοιώνεται, αλλά να εξελίσσεται. Μεθοδικά. Με μία σιγουριά, η οποία ξεκινά από την κουζίνα του. Και την καινούρια γευστική του κάρτα που δεν αναλώνεται σε υπερβολές, αλλά σε λίγες, συνειδητοποιημένες επιλογές σε πρώτα, κυρίως και επιδόρπια. Συνολικά, προσεγγίζουν τις δεκαπέντε.
Ξεκινήσαμε με ζεστό ψωμί – ένα από τα δύο στοιχεία που, όπως σού έχω γράψει στο παρελθόν, λειτουργούν στα μάτια μου ως amuse bouche της εμπειρίας που αρχίζει. Το αρωματικό βούτυρο τού πήγαινε πολύ. Το γεγονός ότι ζητήσαμε μία ακόμα μερίδα συνηγορεί. Από τις σαλάτες, τα ψητά παντζάρια συνδυάζονται ισορροπημένα με το γιαούρτι σε μορφή sauce όσο τα εσπεριδοειδή προσθέτουν νότες φρεσκάδας.
Τα τελευταία τα εντοπίζεις και στο τρυφερό carpaccio λαυράκι με το μήλο να αναδεικνύεται σε ευχάριστη έκπληξη, ενώ καλοδουλεμένο είναι και το ταρτάρ από φιλέτο μόσχου με παστό κρόκο. Από τα κυρίως, επέλεξα ένα σωστά ψημένο λαυράκι με σελινόριζα στη βάση και όμορφα δομημένη εικόνα, σαν εκείνα τα έργα τέχνης περιμετρικά του τραπεζιού σου. Εδώ ο Θάνος Κυπαρίσσης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Στο νέο μενού, θα βρεις και ζεστή γαριδομακαρονάδα, αλλά και πικάνια αρνιού με χούμους. Φινάλε με εθιστικό κέικ με γκανάς σοκολάτας και αλμυρή καραμέλα, πανακότα γιαούρτι με φρούτα του δάσους και μία υπόσχεση να επιστρέψουμε, την επόμενη φορά για το επίσης ανανεωμένο μενού του Avenue Bistro, στο ισόγειο του ξενοδοχείου.
Ξεχωρίσαμε:
Τη συνεργασία της Callista με τη Dirty Laundry. Γοητεύομαι από την υψηλή αισθητική. Όπως εκείνη αποτυπώνεται σε έργα τέχνης, στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση, στα ρούχα που δεν "ντύνουν" απλώς τις στιγμές μας, αλλά λειτουργούν ως mood boosters – τουλάχιστον, σε εμένα. Έχω ήδη βρει τι θα αγοράσω τη φετινή άνοιξη: pieces από τη συνεργατική, limited edition collection ανάμεσα σε ένα ελληνικό brand που τιμά τη χειροτεχνία και μία εξίσου εγχώρια αλλά περισσότερο cool επιλογή. Την Callista και την Dirty Laundry, με μία πρόταση.
Το χειροποίητο μακραμέ, χαρακτηριστικό στοιχείο της Callista, πρωταγωνιστεί και σε αυτή τη συνεργασία με εφαρμογή σε νέα υλικά. Παράλληλα, τα ιδιαίτερα υφάσματα και οι garment-dyed επεξεργασίες, στοιχεία-υπογραφή της Dirty Laundry, προσθέτουν υφή και χαρακτήρα σε μία συλλογή που ξεχωρίζει για την fine ποιότητα και την εστίαση στη λεπτομέρεια. Η συλλογή είναι διαθέσιμη σε περιορισμένα τεμάχια, στα φυσικά καταστήματα Callista και Dirty Laundry, online (callista.com & dirtylaundry.gr) και στα πολυκαταστήματα attica.
Απολαύσαμε:
Μία ενδιαφέρουσα σύμπραξη. Είχα καιρό να συναντηθώ γαστρονομικά με τον Παύλο Κυριάκη. Βλέπεις όταν το πρόγραμμα της καθημερινότητας είναι απαιτητικό, δύσκολα καταφέρνω να επισκεφτώ ανθρώπους και εστιατόρια που επιθυμώ. Ευτυχώς, όμως, η ζωή μου χαρακτηρίζεται από τη γνωστή παροιμιακή φράση στην οποία ο Μωάμεθ και το βουνό πρωταγωνιστούν. Σε απλή μετάφραση, οτιδήποτε αναζητώ αργά ή σύντομα με έναν ευτυχή τρόπο με βρίσκει. Πριν από μερικές ημέρες, ο βραβευμένος με αστέρι Michelin σεφ αποφάσισε να συνομιλήσει δημιουργικά με τον Chef Patron του Mayor, Κωνσταντίνο Φέσκο, στο εστιατορικό σπίτι του δεύτερου. Κι εγώ ήμουν εκεί.
Άλλωστε, το ότι αγαπώ τις γαστρονομικές συμπράξεις είναι κάτι που πλέον γνωρίζεις. Φροντίζω να στο υπενθυμίζω αρκετά συχνά συγκεντρώνοντας στη food agenda εκείνες τις for-one-night-only συναντήσεις που αξίζουν της δοκιμής σου. Στις τελευταίες, και το 4 - Hands Dinner που παρουσίασαν οι δύο προαναφερθέντες chefs σε pairing με τα champagne bubbles και την οινική υπογραφή των Barons de Rothschild και Barons de Rothschild Heritage αντίστοιχα.
Η βραδιά ξεκίνησε με έντονο κόκκινο χρώμα, αποτέλεσμα του ισορροπημένου συνδυασμού ανάμεσα στον παστό σολομό και το παντζάρι στη βάση, στη μαγειρική του προετοιμασία, αλλά και σε μορφή ταρτάρ. Το σπιτικό κεφίρ με πραλίνα φουντουκιού πρόσθεσε μία ενδιαφέρουσα νότα στο τελικό αποτέλεσμα.
Το carpaccio που ακολούθησε δεν απαιτεί ιδιαίτερες συστάσεις. Φέρει την υπογραφή του Παύλου Κυριάκη, κάτι που συνεπάγεται ότι η πρώτη ύλη - μοσχάρι αργής ωρίμανσης- έχει αξιοποιηθεί σωστά και συνδυαστεί με συστατικά που αναδεικνύουν τη γεύση της: λιαστή ντομάτα, φύλλα παρμεζάνας και καπαρόφυλλα, στην περίπτωσή μας. Το κυρίως πιάτο ήταν ένα καλά μαγειρεμένο φιλέτο λαβράκι, στο οποίο το βούτυρο πρόσθεσε μία ενδιαφέρουσα ένταση, ενώ ο επίλογος είχε τη γεύση μίας ζεστής μους σοκολάτας με χειροποίητο παγωτό. Τόσο γλυκός.
