Ο Νίκος Κοντομήτρος ξεχωρίζει, για τρίτη χρονιά, όσα είδε, δοκίμασε, άκουσε και ευχαριστήθηκε την εβδομάδα που μας πέρασε.
Σε μία καθημερινότητα που αναδομείται on repeat, υπάρχουν μερικά σταθερά ραντεβού. Παντός καιρού. Το ραντεβού μας με τον πολιτισμό, την τέχνη, τη γεύση, το design, την αισθητική. Τη συνάντηση με το #theaftertaste, το οποίο κάθε εβδομάδα ξεχωρίζει τα καλύτερα από όσα συμβαίνουν στην πόλη που δεν σταματά να (ανα)γεννάται μέσα από την ύπαρξη της.
Διαβάστε Επίσης
Είδαμε:
Μία σημερινή θεατρική παράσταση. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι θεατρικοί τίτλοι σε προϊδεάζουν για την υπόθεση του έργου που πρόκειται να ακολουθήσει. Ή τουλάχιστον διεγείρουν τη σκέψη με στόχο την ανακάλυψή της. Είναι δύσκολο να μη συμβεί αυτό όταν το έργο ονομάζεται "Συναίνεση" και φέρει την κειμενική υπογραφή της Νίνα Ρέιν. Άλλωστε, η συγκεκριμένη λέξη δημιουργεί σχεδόν αντανακλαστικά εικόνες και υποθέσεις γύρω από ζητήματα στα οποία η συναίνεση είτε απαιτείται είτε σαν μία άτυπη ομερτά συμφωνείται μεταξύ των μελών.
Στην παράσταση, η οποία παρουσιάζεται εδώ και μερικές ημέρες στο Σύγχρονο Θέατρο, πραγματοποιείται ένα κράμα και των δύο. Όλα ξεκινούν όταν μία ομάδα φίλων, δικηγόρων στο επάγγελμα, εμπλέκονται σε μία υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης, υπερασπιζόμενοι το θύμα και τον θύτη αντίστοιχα. Η συζήτηση δεν αργεί να περάσει από τα δικαστικά έδρανα στην ίδια τους τη ζωή. Τις συζύγους ή απλά συντρόφους τους, οι οποίες αποκωδικοποιώντας τη στάση των ανδρών τους, αντιλαμβάνονται αρκετά στοιχεία για την προσωπικότητά τους. Η απιστία γοργά προστίθεται στη συζήτηση, είτε ως ήδη γενομένη είτε ως υπόθεση. Και ξαφνικά, καθώς οι χαρακτήρες προσπαθούν να υπερασπιστούν τις θέσεις τους στο δικαστήριο, έρχονται αντιμέτωποι με τις δικές τους επιλογές, τις σχέσεις και τις αντιφάσεις τους. Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον τους.
Η εστίαση μετατοπίζεται. Από τα πεπραγμένα της δικαστικής υπόθεσης σε εκείνα του βίου του κάθε ήρωα. Τα τελευταία αποκαλύπτονται άλλοτε αμέσως και άλλοτε με μία αριστοτεχνική επιβράδυνση, θυμίζοντας τη διαδικασία της εξερεύνησης, στην οποία μόνο όταν ενώνεις κάθε κομμάτι του παζλ φέρνεις στην επιφάνεια την αλήθεια. Η σκηνοθετική ματιά του Τάκη Τζαμαργιά είναι σύγχρονη, με τον φωτισμό να αναλαμβάνει τον ρόλο της εναλλαγής, σαν ένα ακόμα βασικό στοιχείο επιτυχίας της παράστασης. Ο ρυθμός είναι καταιγιστικός, όχι όμως κουραστικός. Η απόδοση του κειμένου κρατά τη σκέψη σε εγρήγορση, επιτυγχάνοντας κάτι σπουδαίο: όχι απλά να ταυτιστούν αρκετά από τα κομμάτια σου με έναν ήρωα, αλλά αργότερα να τον αμφισβητήσεις, να σε αναγνωρίσεις και να τον αρνηθείς, πριν τον αγκαλιάσεις οριστικά. Και ξαφνικά, κανείς δεν είναι υπεράνω (συν)ενοχής.
Στη σκηνή, η Κίττυ Παϊταζόγλου (Κίττυ), η Βαλέρια Δημητριάδου (Ρέιτσελ), ο Παναγιώτης Γαβρέλας (Τζέικ), ο Ερρίκος Μηλιάρης (Τιμ), η Καλλιόπη Παναγιωτίδου (Γκέιλ/ Λάουρα) συν-δημιουργούν έναν θίασο που λειτουργεί ομαδικά, σαν μία καλοκουρδισμένη ορχήστρα, η οποία ερμηνευτικά δεν κλονίζεται. Και αυτό είναι κάτι ευτυχές. Μαζί, γεννούν έναν μικρόκοσμο δημόσιου διαλόγου στον οποίο ο θύτης εναλλάσσεται με το θύμα, το δίκαιο μετατρέπεται σε άδικο και το ηθικό συγκρούεται με το νόμιμο. Όπως συμβαίνει συχνά στην ίδια τη ζωή.
Δοκιμάσαμε:
Ένα brunch που σερβίρεται μέχρι το βράδυ. Υπάρχουν ορισμένες συνήθειες που, αν και σε μερικούς στην αρχή φαίνονταν ξενόφερτες, έχουν εισαχθεί τελικά αρμονικά στη δική μας καθημερινότητα. Μία από αυτές το κυριακάτικο brunch, η ιεροτελεστία που ενώνει πρωινό και μεσημεριανό σε μία γαστρονομική πρόταση και για την οποία δεν χρειάζεται να σου πω περισσότερα, καθώς σίγουρα έχεις απολαύσει αρκετές φορές σε διευθύνσεις της πόλης, των νησιών ή του εξωτερικού.
Το brunch έχει ορισμένες άτυπες αρχές: περιλαμβάνει πρωτεϊνούχες, αλμυρές και γλυκές επιλογές, συνοδεύεται από τον πρώτο – ή δεύτερο – καφέ της ημέρας, φρέσκο φυσικό χυμό και smoothies, ακόμα και από espresso martini για τους πιο τολμηρούς, πραγματοποιείται συνήθως από τις 12:00 έως τις 16:00 ή 17:00. Η άφιξη του Benedict στην Αθήνα ανατρέπει – τουλάχιστον – το τελευταίο. Αν ταξιδεύεις συχνά ή έχεις επισκεφτεί πρόσφατα το Βερολίνο, το γνωρίζεις. Η φιλοσοφία του διεθνούς brand περιγράφεται από το motto που το συνοδεύει, "the morning that never ends" - σε απλή μετάφραση: το πρωινό που δεν τελειώνει ποτέ.
Αυτός ακριβώς συμβαίνει και στο Benedict Athens, λίγα μόλις μέτρα από την πλατεία Ομονοίας. Το πρωινό ξεκινά από νωρίς (στις επτά ακριβώς), αλλά ολοκληρώνεται αργά (γύρω στις 23:00) σε καθημερινή βάση, δημιουργώντας μία νέα easy-going συνήθεια. Το επίθετο δεν είναι τυχαίο. Συνοψίζει την αίσθηση που σού γεννά η νέα αυτή διεύθυνση από το πρώτο λεπτό που ανοίγεις την πόρτα και αναζητάς το τραπέζι σου. Το λευκό χρώμα συνομιλεί με μία ανοιχτή απόχρωση του ξύλου, ενώ οι μεγάλες τζαμαρίες συγχρονίζουν τη ματιά σου με τον ρυθμό της πόλης, σαν να είσαι μέλος εκείνων που περπατούν στους δρόμους της.
Από τα Breakfast Classics επιλέξαμε τη spinach & cheese omelette, στην οποία η μπεσαμέλ, εκτός από τον απαραίτητο όγκο, συνυπάρχει ισορροπημένα με τη φέτα και το ψητό σπανάκι, αλλά και τη Shakshuka με τον χαρακτηριστικό συνδυασμό αβγών και τομάτας και την έκπληξη από κρεμμύδι. Πολύ καλό και το τραγανιστό bagel με αβοκάντο και μία ιδιαίτερη μαγιονέζα στην επιφάνεια του ψωμιού. Στο μενού, θα βρεις και αρκετές εναλλακτικές των κλασικών benedict eggs – συνθήκη απολύτως λογική αν σκεφτείς ότι ο δημιουργός της είναι και ο οραματιστής του brand, αλλά και μερικά από τα πιο fluffy pancakes της πόλης. Φινάλε με γλυκιά πορτοκαλόπιτα σε μορφή french toast, crème fraiche – ένα από τα hits του Benedict Athens – και την υπόσχεση την επόμενη φορά να έρθουμε λίγο πριν νυχτώσει για τα brunch burgers του. Έτσι, για την αλλαγή.
Ξεχωρίσαμε:
Το νέο τραγούδι μίας αυθεντικής ερμηνεύτριας. Η φωνή της Γιάννας Βασιλείου έχει συναίσθημα. Το γεννά και το μεταδίδει. Αυτό είναι κάτι που έχω συγκρατήσει από την τελευταία φορά που την είδα σε ένα privé live στο Cash Restaurant & Bar. Το θυμάμαι παρά το γεγονός ότι έχει περάσει παραπάνω από ένας χρόνος. Το επιβεβαιώνω όσο ακούω το νέο της τραγούδι, Αγάπη Βουνό, από το καινούριο της σπίτι, της Minos Emi.
Μία δυναμική μπαλάντα, αφιερωμένη στην ένταση και τον πόνο του έρωτα, την ευαισθησία της αγάπης και τη δυσκολία που πολλές φορές προηγείται της ευτυχίας. Τη μουσική και τους στίχους υπογράφει ο Λεύτερης Κιντάτος, κάτι που μου επιτρέπει να προβλέψω ότι ίσως έχουμε μία μελλοντική επιτυχία μπροστά μας.
