Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Με φόντο την καθημερινή ζωή στην Κωνσταντινούπολη, η συγγραφέας Γιώτα Γουβέλη στήνει μια ανθρώπινη ιστορία που αφηγείται καημούς και πάθη αλλά και μίση και έρωτες, καθώς και αναπάντεχες δοκιμασίες για τις ηρωίδες και τους ήρωές της, διανθισμένες με όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που συνθέτουν ένα γοητευτικό ταξίδι στον χρόνο, στην Πόλη αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων. Όλα αυτά στο βιβλίο της Βεντέτα στον Βόσπορο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Το νέο σου μυθιστόρημα εξελίσσεται στην Κωνσταντινούπολη του 1955. Έχεις κάποια σχέση μαζί της ή ήταν μια συμπτωματική επιλογή;
Έζησα ανάμεσα σε Κωνσταντινουπολίτες – η πατρική οικογένεια του άντρα μου έχει καταγωγή από εκεί. Πάντα με γοήτευε η Πόλη, οι θρύλοι της, η μαγεία της, η ανατολίτικη αίγλη της. Επιπλέον, ένας δικός μου μακρινός πρόγονος είχε κατασπαταλήσει την οικογενειακή περιουσία στα ταξίδια του στην Πόλη παρασυρμένος από τους λάγνους πειρασμούς της και την κραιπάλη της ζωής εκεί. Μοιραία, είχα μεγάλη επιθυμία να το ζήσω κι εγώ, ακολουθώντας όμως τους ήρωές μου στην Κωνσταντινούπολη εκείνης της εποχής. Οι αναγνώστες μού λένε πως, όταν κλείνουν το βιβλίο, θέλουν να πάνε να την επισκεφθούν. Δεν θέλω να τους το χαλάσω, αλλά η αλήθεια είναι ότι η σημερινή Κωνσταντινούπολη δεν έχει πολλή σχέση με την πόλη εκείνης της εποχής. Το ρωμαίικο στοιχείο που εκδιώχθηκε κακήν κακώς ήταν κυρίαρχο τότε κι έδινε άλλη αίγλη, άλλη πνευματικότητα και αρχοντιά στην Πόλη.
Ποιοι σε βοήθησαν στη συλλογή στοιχείων για τη ζωή στην Πόλη;
Οι νοσταλγικές αναμνήσεις συγγενών και φίλων μου που έζησαν εκείνες τις εποχές στην Πόλη ήταν η βασική πηγή για να εμποτίσω το μυθιστόρημά μου με την ατμόσφαιρα της ζωής στην Πόλη, εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες που χρωματίζουν και ζωντανεύουν μια αφήγηση. Πόσα σαγηνευτικά ταξίδια δεν έκανα μαζί τους στο θρυλικό Πέραν, στα χωριά του Βοσπόρου, στα Πριγκιπονήσια, στις ακτές του Μαρμαρά... Και μαζί με τους ήρωές μου διάβηκα τα ανατολίτικα σοκάκια με τα ξύλινα σπίτια και τα σαχνισιά, τρύπωσα μέσα στους οντάδες, άκουσα τα μυστικά Ρωμιών και Τούρκων, την ανάσα και τον καημό τους.
Πιστεύεις ότι ο έρωτας κινεί τα πάντα, είναι πίσω από κάθε μας πράξη;
Η ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη και αποδοχή είναι διαχρονική. Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε διαπιστώσει την κυρίαρχη, την επιτακτική δύναμη του έρωτα, ειδικά στις νεαρές ηλικίες. Αυτό το ακαταμάχητο συναίσθημα οδηγεί τον Γιαννή και την Ευθαλία στο έγκλημα και στο ξεκίνημα μιας ολέθριας βεντέτας που μαίνεται στα καλντερίμια της Πόλης. Δεν είναι τυχαίο ότι στη μυθοπλασία όλων των εποχών κεντρικός άξονας είναι μια δυνατή και συνήθως τραγική ερωτική ιστορία.
Τι οδηγεί τους ανθρώπους στη βεντέτα, στην εκδίκηση;
Θεωρώ πως μια λάθος απόφαση την κρίσιμη στιγμή, είτε αυτή αφορά ερωτική είτε οικονομική ή άλλη υπόθεση, πυροδοτεί ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Σε κάποια στιγμή η ηρωίδα μου ομολογεί στον εαυτό της ότι αιτία για όλες της τις συμφορές ήταν η αδυναμία της να δώσει καθαρή λύση στην κατάσταση που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα σ’ εκείνη και στον εραστή της. Όταν τα πάθη και τα μίση φουντώνουν, είναι δύσκολο να δει κανείς την αλήθεια κατάματα.
Στο βιβλίο σου διαφαίνεται μια πίστη στο μεταφυσικό μέρος της ζωής, παρά τις σπουδές σου στα μαθηματικά και την ανάγκη σ’ αυτή την επιστήμη όλα να αποδεικνύονται…
Οι αρχαίοι μας έφτιαξαν γοητευτικούς μύθους σχετικά, τις τρεις Μοίρες, τον θεό του Άδη, τα μαντεία... Αιώνες μετά ο Αϊνστάιν διατύπωσε με τη μαθηματική σκέψη του το εξής: Μόνο το 5% του κόσμου μας γνωρίζουμε, το υπόλοιπο 95% μας είναι παντελώς άγνωστο.
Είσαι μητέρα, εργαζόμενη, προφανώς "κρατάς" ένα σπίτι. Πότε προλαβαίνεις να γράφεις τα βιβλία σου;
Να μια ερώτηση που δεν μπορώ να απαντήσω ούτε στον εαυτό μου. Τώρα που τα παιδιά μου είναι φοιτητές τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αλλά, όσο σκέφτομαι τα προηγούμενα χρόνια, δεν το πιστεύω πώς τα έβγαζα πέρα, έστω κουτσά στραβά. Ίσως το πάθος μου για τα βιβλία να μου έδινε φτερά, τι να πω...
