Επιλεγμένα έργα από τη συλλεκτική έκδοση "Sketches from life" δίνουν ραντεβού στο κέντρο της πόλης.
Στην Ανάφη, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δεν πραγματοποιεί απλά μία παύση από το καθημερινό του πρόγραμμα. Εκεί, η νόηση του ξεκουράζεται και η δημιουργικότητά του διεγείρεται, πριν αποτυπωθεί σε σκίτσα τα οποία φέρουν την υπογραφή του. Δημιουργίες σε χαρτί απλές, εφάμιλλες της ανέμελης διάθεσης που τον διακρίνει κάθε φορά που επανασυντονίζεται στο νησί (του).
Τώρα, ορισμένα από τα σχέδια αυτά (τέσσερα στον αριθμό) μπορείς να τα βρεις στο Πωλητήριο της Πινακοθήκης Γκίκα, αποτέλεσμα της σύμπραξης ανάμεσα στους εκδότες του NOMAS, Γιάννη Μπουρνιά και Λίνας Στεφάνου και του Πωλητηρίου του Μουσείου Μπενάκη.
Mια περιορισμένη σειρά τυπωμένων σχεδίων από το προσωπικό κυκλαδίτικο ερημητήριο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, την Ανάφη —γυμνά σώματα και τοπία που ο καλλιτέχνης σχεδίασε με μολύβι στα μπλοκ που τον συντροφεύουν στην παραλία— παρουσιάζονται σαν ποιητικές μαρτυρίες της καθαρότητας του ελληνικού τοπίου. "Τα καλύτερά μου γίνονται από το παιχνίδι", σημειώνει ο ίδιος αναφερόμενος στα 200 σχέδια της έκδοσης —ανάμεσά τους και κάποια έγχρωμα— από τα καλοκαίρια του 2021, 2022 και 2023 στην Ανάφη, το νησί στο οποίο οφείλει την επανασύνδεσή του με τη ζωγραφική.
Η συγκεκριμένη έκδοση μας δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσουμε αυτήν την επανασύνδεση του καλλιτέχνη με τη ζωγραφική και το σχέδιο, που εμπεριέχονται σε όλες του τις σκηνικές δημιουργίες ως η πρώτη ύλη της αρχής της δημιουργίας. "Το σχέδιο εκ του φυσικού —Γυμνό Νυκτός το λέγαμε στη Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών— ήταν η πιο αγαπημένη μου άσκηση στα δεκαεννιά μου χρόνια, ως φοιτητής. Κάθε απόγευμα υπήρχε ένα σώμα γυμνό στο κέντρο ενός αμφιθεάτρου γεμάτου από ντυμένα σώματα. Στην παραλία είμαστε όλοι γυμνοί… Παρότι τα περισσότερα απ’ τα σχέδια γίνονται γρήγορα —ή και αστραπιαία, ανάλογα με το βαθμό υπερκινητικότητας του ανυποψίαστου μοντέλου— είναι στο τέλος μαρτυρίες του αργού χρόνου μέσα στο κυκλαδίτικο τοπίο. Εκεί και τότε η ομορφιά των πάντων φανερώνεται…".
"Η ιστορία της ανθρώπινης τέχνης μοιάζει να είναι η απόπειρα κατανόησης του τι είμαστε και ποια είναι η θέση μας στον κόσμο. Μετράμε με το προσωπικό μας μέτρο τα πράγματα. Η απεικόνιση του κόσμου έχει αξία σαν μια διαδικασία αυτογνωσίας του ανθρώπου. Οπότε το να απεικονίσεις το είδος σου, τον άνθρωπο δηλαδή, μοιάζει να είναι η μόνιμη άσκηση στη ζωγραφική. Από την αρχή μέχρι τώρα", όπως θα υποστηρίξει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
