Ο ταλαντούχος ηθοποιός με τη σπάνια εκφραστική δύναμη, που μας έχει χαρίσει σπουδαίες ερμηνείες, είναι, επίσης, ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ένας ενεργός πολίτης και ένας συνειδητός πατέρας.
Ο Μιχάλης Σαράντης μεγάλωσε στα στενά του Κεραμεικού με πολλούς φίλους και κοινή γλώσσα το παιχνίδι και την καθαρή παιδική καρδιά. Ευαίσθητος από τα γεννοφάσκια του, βρήκε στο Θέατρο Τέχνης τον προορισμό και την ταυτότητα που χρόνια αναζητούσε. Όλα τα άλλα είναι ιστορία. Μια ιστορία που μετράει είκοσι χρόνια. Ο φετινός Νοέμβριος τον βρίσκει στο θέατρο Κιβωτός και στην παράσταση Η κουζίνα του Arnold Wesker σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή.
Μίλησέ μας λίγο για την παράσταση.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μεγάλο εστιατόριο όπου είναι μαζεμένοι άνθρωποι από πολλές εθνικότητες και φυλές και προσπαθούν να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν. Πρόκειται για μια βαθιά διασκεδαστική και τρομακτική πολιτική αλληγορία. Το έργο έχει παιχτεί σε πάνω από τριάντα χώρες. Ο συγγραφέας του ήταν υπέρ του να διασκευάζεται, να ταξιδεύει και να πηγαίνει εκεί που πρέπει να πάει, ώστε να μιλάει για το σήμερα. Εμείς κρατήσαμε τον βασικό κορμό του έργου και τα πρόσωπα – είμαστε ένας θίασος 14 ατόμων. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτή τη συνεργασία.
Διαβάστε Επίσης
Αισθάνομαι ότι σου ταιριάζει τόσο το έργο όσο και ο σκηνοθέτης.
Κάποια πράγματα είναι να γίνουν. Ο καθένας μας τραβάει μια πορεία στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική του ζωή. Πάμε εκεί που μοιάζουμε και εκεί που κοιτάμε. Ό,τι μας καλεί το καλούμε κι εμείς.
Αυτό εμπεριέχει και κάποιο ρίσκο.
Μα φυσικά, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα χωρίς ρίσκο! Έχω πολλούς φόβους, ούτως ή άλλως, για να φοβάμαι και στη δουλειά. Κάνω ένα επάγγελμα που για μένα είναι παρηγοριά, μια πίστα όπου τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο που ονειρεύομαι. Γιατί το θέατρο είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας, τεράστιος και καθόλου ωραιοποιημένος. Είναι ένας ασφαλής χώρος να μιλήσεις, να σταθείς, να πεις τι πιστεύεις και τι νιώθεις, μέσα από τα έργα που επιλέγεις ή σε επιλέγουν.
Το έργο διαδραματίζεται στην κουζίνα ενός εστιατορίου, όπου όλοι δουλεύουν κάτω από αδιανόητη πίεση. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε επαγγελματικός χώρος;
Εκατό τοις εκατό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τυγχάνει να είναι μια κουζίνα, αλλά θα μπορούσε να είναι μια βιοτεχνία, ένα πλατό, ένα γραφείο... Αυτό που αφηγούμαστε ουσιαστικά είναι το πώς η εργασία μπορεί να σε καταπιέζει σε τέτοιον βαθμό που δεν προλαβαίνεις να ζήσεις, να ονειρευτείς, να αγαπήσεις. Αυτό το ζει σήμερα ο καθένας σε οποιαδήποτε δουλειά. Η παράσταση είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας και αλληγορικά μιλάει για όλους τους εργαζόμενους, είτε δουλεύουν για 850 ευρώ είτε για 3.000. Ειλικρινά δεν ξέρω ανθρώπους που ζουν όπως πραγματικά θα ήθελαν, όσα χρήματα κι αν βγάζουν.
Ποια είναι για σένα η πιο ύπουλη μορφή προκατάληψης;
Το ότι προσποιούμαστε πως όλα είναι καλά, ενώ δεν είναι. Έχουμε σταματήσει να εμπιστευόμαστε, κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Το επόμενο βήμα μετά την έλλειψη εμπιστοσύνης είναι ο κυνισμός. Άπαξ και μπεις στη σφαίρα του κυνισμού, είσαι ικανός για όλα. Είσαι ικανός να κάνεις φόνο, να βλέπεις έναν άνθρωπο να πεθαίνει δίπλα σου και να μη σε νοιάζει, να κάνει απεργία πείνας ένας τύπος στο Σύνταγμα και να περνάς με τη μοτοσικλέτα σου χωρίς να κοιτάς, να βλέπεις ότι καθημερινά σκοτώνονται παιδιά σε πολέμους και απλά να κάνεις scroll down στο κινητό σου. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, στη δικαιοσύνη, άρα και στους ανθρώπους, μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο. Η μεγαλύτερη προκατάληψη είναι ότι κάνουμε πως είμαστε καλά, ενώ κανένας δεν είναι πραγματικά καλά. Δεν μπορείς να είσαι καλά όταν γύρω σου ο κόσμος καταρρέει.
Μεγάλωσες στον Κεραμεικό, αλλά πήγαινες σε ιδιωτικό σχολείο. Είχες ποτέ την αίσθηση της ταξικής ανισότητας;
Στη γειτονιά όπου μεγάλωσα έκανα παρέα με Πομάκους, τσιγγάνους, Αλβανούς, Έλληνες. Η πρώτη ξένη γλώσσα που άκουσα δεν ήταν τα αγγλικά, ήταν τα τουρκικά. Σίγουρα υπήρχαν θέματα, γιατί δεν ανήκα σε κανέναν από τους δύο κόσμους. Ίσως και να δημιουργήθηκε μέσα μου τότε μια κρίση ταυτότητας, γιατί στη γειτονιά προσπαθούσα να το παίξω "αλάνι", αλλά ήμουν και ο "φλώρος" που πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο. Ένιωθα ότι δεν ανήκω ούτε εδώ ούτε εκεί. Αυτά είναι πράγματα που σε καθορίζουν.
Στο θέατρο βρήκες ένα μέρος να ανήκεις;
Έκανα θέατρο γιατί δεν ένιωθα καλά με την πάρτη μου και με την ταυτότητά μου. Έτσι άρχισα να αναζητώ άλλες ταυτότητες όπου να νιώθω όμορφα, ασφαλής. Βέβαια, αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει στα 25 μου. Τώρα κατανοώ γιατί έμπαινα με τόση μανία και άνεση στα παπούτσια ενός ρόλου – επειδή δεν ένιωθα καλά στα δικά μου παπούτσια. Όλα αυτά τα αντιλήφθηκα, κυρίως, όταν ήρθε στη ζωή η κόρη μου. Με κινητοποίησε να γίνω καλύτερος για χάρη της. Όταν έγινα πατέρας, κατάλαβα ότι έπρεπε να δουλέψω πολύ με τον εαυτό μου για να έχει η κόρη μου έναν μπαμπά που να της αξίζει. Ένιωσα ότι εγώ πρέπει να είμαι η καλύτερη εκδοχή μου, η πιο συνειδητή, ώστε αυτό το παιδί να μεγαλώσει όσο πιο όμορφα γίνεται μέσα στην ασχήμια του κόσμου.
Με ποιον τρόπο σε άλλαξε η πατρότητα;
Δεν είμαι πια το κέντρο του εαυτού μου, έχει φύγει το "εγώ" από τη μέση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι "θυσιάστηκα". Αντίθετα, το μεγάλο μου "εγώ" ήρθε στη θέση που πρέπει, για να είναι όλα συντονισμένα. Γειώθηκα. Όχι ότι πριν πέταγα, αλλά επειδή λόγω της απουσίας των γονιών μου, που έχουν φύγει από τη ζωή, η ταυτότητά μου μπήκε σε κρίση, ήρθε κάτι άλλο και μου έδωσε ξανά ταυτότητα. Για ένα διάστημα δεν ήμουν παιδί κανενός και τώρα είμαι ο μπαμπάς κάποιου άλλου ανθρώπου, κι αυτό σε ωριμάζει θες δε θες. Αν το καταλάβεις κιόλας, ακόμα καλύτερα.
Μεγάλωσες με τρεις αδελφές. Αυτό σε βοήθησε να κατανοείς καλύτερα τη γυναικεία φύση;
Μεγάλωσα με τρεις αδελφές, μαμά και γιαγιά. Δεν ξέρω αν με βοήθησε σε κάτι, ξέρω όμως ότι ήθελα κόρη, νιώθω πιο οικεία με τα κορίτσια.
Πώς νιώθεις, λοιπόν, ως πατέρας μιας κόρης;
Είναι μεγάλη "ντόπα" να βλέπεις έναν άνθρωπο να μεγαλώνει, να ψηλώνει, να μαθαίνει λέξεις... Από τη μία, καταλαβαίνεις
την ευθύνη, από την άλλη, σου δίνεται μια ευκαιρία να κάνεις restart, εγώ έτσι το βιώνω. Με όλα αυτά που ζούμε γύρω μας, σκέφτομαι: "Πού ήρθε το παιδί;". Θέλει τρομερές αντοχές η καθημερινότητα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και γι’ αυτό νιώθω ευλογία που κάνω τη δουλειά που γουστάρω, που κάνω αυτό που αγαπάω.
Από μικρός αυτό ήθελες να κάνεις;
Δεν ήμουν από τα παιδιά που έλεγαν: "Όταν μεγαλώσω, θα γίνω ηθοποιός". Το πάθος μου ήταν η μουσική, είχα και μια κιθάρα που τη γρατζουνούσα. Και το ποδόσφαιρο. Ούτε τελειώνοντας το λύκειο δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, γιατί δεν ήξερα ποιος ήμουν. Ευτυχώς μπήκα στο θέατρο. Δούλεψα πολύ και έμαθα τι είναι αυτή δουλειά μέσα στη δουλειά και πως, αν ήθελα να μείνω, έπρεπε να εμβαθύνω. Και αυτό έκανα. Ήμουν τυχερός γιατί έμπλεξα με ανθρώπους στο θέατρο που μου έμαθαν πράγματα. Είμαι στρατιώτης, αν μου πεις να περάσω τον τοίχο, θα τον περάσω.
Διαβάστε Επίσης
Πότε αισθάνθηκες απόλυτη σιγουριά στη σκηνή;
Ποτέ. Είναι μεγάλη παγίδα να πεις ότι νιώθεις σιγουριά. Κάθε νέα δουλειά είναι σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος σε κυνηγάει, όπως τον ήρωα που ερμηνεύεις στην παράσταση;
Το αισθάνομαι σε τεράστιο βαθμό, γι’ αυτό και το καλοκαίρι επέλεξα να πω "στοπ". Να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να νιώσει αμήχανα με το γεγονός ότι δεν έχω τη δουλειά ως εφαλτήριο ή ως δικαιολογία για τα προβλήματά μου. Να καθίσω με τον εαυτό μου, με το παιδί μου, με τη γυναίκα μου, να δούμε τι θέματα έχουμε, να τα λύσουμε, να αγαπηθούμε, να τσακωθούμε, να είμαι εδώ, τίποτα άλλο. Γιατί η δουλειά μας είναι έντονη, μας κατακλύζει. Το καλοκαίρι "αγοράσαμε" χρόνο και ήμασταν οι τρεις μας. Υπάρχει πιο πολύτιμο πράγμα από τον χρόνο και να τον περνάς μ’ αυτούς που αγαπάς;
Νιώθεις πως κουβαλάς τους γονείς σου στον τρόπο που μεγαλώνεις το παιδί;
Εκατό τοις εκατό. Το καλοκαίρι που πέρασε έμαθα πολλά πράγματα για τον μπαμπά μου, είχα ανάγκη να μάθω από ποιον άνθρωπο έρχομαι. Κατάλαβα ότι κάποια πράγματα στον τρόπο που φέρομαι δεν είναι τυχαία, προέκυψαν επειδή είχα εκείνον ως αντρικό πρότυπο. Αυτό που θα είχα ανάγκη τώρα, αν ζούσαν ο μπαμπάς και η μαμά μου, θα ήταν να μάθω ποιος ήταν ο Γιάννης και η Βίκυ. Όχι οι γονείς, αλλά οι άνθρωποι. Δεν ξέρω ποιοι ήταν, ενώ είμαι αποτέλεσμά τους. Μου λείπουν. Θα ήθελα να με δουν, να τους δω κι εγώ να μεγαλώνουν. Δεν πρόλαβα να μάθω ποιοι ήταν αυτοί οι δύο. Αλλά ήταν ωραίοι τύποι, θα κάναμε ωραία παρέα.
