Φωτογραφία: Στάθης Μαμαλάκης, παραχώρηση της Citronne Gallery
Σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εικαστικές προτάσεις της Αθήνας, η μουσική αναμετράται με την ιστορία και το συναίσθημα.
Η μουσική συνδέεται με τη μνήμη. Με εκείνες τις στιγμές που συνοδεύτηκαν από μελωδίες, οι οποίες ζωντανεύουν ξανά κάθε φορά που το τραγούδι αρχίζει να παίζει. Με τον τρόπο αυτό, ο ενορχηστρωμένος ήχος μετατρέπεται σε βίωμα. Η μουσική έχει επίσης άμεση σχέση με την ιστορία, όχι μόνο την προσωπική. Ορισμένα σημεία της γεννήσεως της μετατρέπονται σε τοπόσημα, σε κάψουλες που οδηγούν στο παρελθόν.
Διαβάστε Επίσης
Μετατρέποντας την εν λόγω διαπίστωση σε πίδακα έμπνευσης, ο Πάνος Χαραλάμπους μεταμορφώνει τον χώρο της Citronne Gallery σε έναν χώρο δημιουργίας, ως άλλον φόρο τιμής στην Columbia, το ιστορικό εργοστάσιο δίσκων στη Ριζούπολη. Η έκθεση ξεκινά τη στιγμή που η ιστορία της Columbia μοιάζει να τελειώνει, την ημέρα της κατεδάφισης του εργοστασίου. ένας ιστορικός τόπος μετατρέπεται σε ερείπιο και, τελικά, σε υπόλειμμα. Το υπόλειμμα αυτό, η επιβίωση μέσα από την απώλεια, βρίσκεται στον πυρήνα της δουλειάς του Χαραλάμπους.
Για τις ανάγκες της νέας του έκθεσης, η οποία φέρει την υπογραφή της Τατιάνας Σπινάρη – Πολλάλη στην επιμέλεια, ο καλλιτέχνης αξιοποιεί τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του χώρου της γκαλερί για να ανασχηματίσει υπαινικτικά την πύλη της Columbia, δηλαδή την μνήμη του εργοστασίου. Έτσι, η είσοδος στην έκθεση μετατρέπεται σε εισόδιο μνήμης. Μέσα σε αυτή την χωρική πρόταξη αναπτύσσεται το πρώτο τμήμα της σπονδυλωτής εγκατάστασης, το audio room. Πάνω σε μία υπερμεγέθη τράπεζα εναποτίθενται δίσκοι βινυλίου, πικάπ, ηχεία, αρμαθιές καπνών, όστρακα, ένας βαλσαμωμένος αετός, αιχμηρά φύλλα από αθανάτους, Το Μαγικό Βουνό του Τόμας Μαν- μια σύγχρονη "προσωπική" νεκρή φύση.
Τα βινύλια δοκιμάζονται. Όχι τόσο ως αντικείμενο, όσο ως σύμβολο του σώματος σημαδεμένα από την φθορά, την χρήση, την μετακίνηση και τον χρόνο. Ίσως για αυτό και αποτελούν έναν ιδιαίτερο σταθμό μίας έκθεσης που ξεκινά από την όραση, διεγείρει την αφή και ολοκληρώνεται με την ακοή.
Στην δεύτερη εγκατάσταση της έκθεσης, ο Πάνος Χαραλάμπους επανέρχεται σε ένα εμβληματικό μορφολογικό και εννοιολογικό στοιχείο της πρακτικής του, το μουσικό δάπεδο. Στην παρούσα έκθεση, το μουσικό δάπεδο μετατρέπεται σε πεδίο αναδιατύπωσης του τεμαχισμού της μνήμης. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί σπασμένα βινύλια ως μήτρες αποτύπωσης πάνω σε καμβά και, στην συνέχεια, επεμβαίνει ζωγραφικά. Τα ίδια τα βινύλια έχουν αφήσει αποτυπώματα, χαράξεις- την μορφολογία της φθοράς. Το βινύλιο, φορέας ήχου, μνήμης και εγγραφής, μετατρέπεται σε εργαλείο εικαστικής γραφής.
Η εμπειρία, την οποία μόνο αν κάποιος βιώσει μπορεί να περιγράψει, εμπλουτίζεται από audio happenings, μέσα από τα οποία θα αναδεικνύεται η ηχητική διάσταση του έργου. Η έκθεση συνοδεύεται από την έκδοση COLUMBIA από την CITRONΝΕ Gallery και τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ. Η δίγλωσση έκδοση (ελληνικά-αγγλικά) με κείμενα των Πάνου Πανόπουλου, Τατιάνας Σπινάρη-Πολλάλη, Γιώργου Τζιρτζιλάκη και Πάνου Χαραλάμπους αποτελεί μία "έντυπη έκθεση" όπου λόγος και εικόνα συνιστούν μία τεκμηρίωση του πολύπλευρου έργου και της έρευνας του καλλιτέχνη, του οποίου το έργο έχει παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, στην documenta 14 και στην 58η Μπιενάλε της Βενετίας στο Ελληνικό Περίπτερο.
