Club Kid: Είδα την ταινία που άνοιξε τις Νύχτες Πρεμιέρας και δεν ξέρω αν τη λες feel-good, αλλά γέλασα και έκλαψα με την ψυχή μου
Photo by Andreas Rentz/Getty Images
Ο Jordan Firstman συνδέει την queer νύχτα της Νέας Υόρκης με την πατρότητα, σε ένα ντεμπούτο με οξυδερκές χιούμορ και ουσιαστική συναισθηματική δύναμη.
Στο κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής, το βράδυ της Τετάρτης 30 Σεπτεμβρίου, ο Λουκάς Κατσίκας παρουσίασε την ταινία που άνοιξε τις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας ως ένα crowd pleaser film. Ο χαρακτηρισμός αυτός, που υπάρχει και στο σημείωμά του για το επίσημο πρόγραμμα, δημιουργεί μια συγκεκριμένη προσδοκία, ότι θα καθίσεις αναπαυτικά και η ταινία θα αναλάβει να σε ευχαριστήσει. Και πράγματι το Club Kid, το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Jordan Firstman, αρχίζει με μια παρέα που φαίνεται να διασκεδάζει και να ευχαριστιέται ...υπερβολικά. Αυτό που χρειάζεται να κάνεις εσύ είναι να μην υποκύψεις σε βιαστικά συμπεράσματα εξαιτίας της όποιας υπερβολής και να δώσεις μια ευκαιρία στην ταινία να εξελιχθεί. Κι αυτό γιατί μπορεί για λίγο, ανάμεσα στα ναρκωτικά, στο σεξ και στα αστεία που δύσκολα θα επαναλάμβανες σε ένα οικογενειακό τραπέζι, να αναρωτηθείς τι ακριβώς σου υποσχέθηκαν.
Και πράγματι γύρω μου υπήρχαν ψίθυροι από τα πρώτα κιόλας λεπτά προβολής. "Αυτό είναι το feel-good της βραδιάς;". Είναι αλήθεια ότι έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την κινηματογραφική ευφορία από αρκετά ασφαλή υλικά. Αλλά εδώ, πριν εμφανιστεί η τρυφερότητα, πρέπει να περάσεις από ένα δωμάτιο που μυρίζει ιδρώτα και από ένα πρωινό που σίγουρα δεν θα ήθελες να ζήσεις. Όσο όμως η ταινία προχωρά, καταλαβαίνεις πόσο απαραίτητη ήταν αυτή η διαδρομή. Γέλασα αβίαστα, έκλαψα περισσότερο απ’ όσο περίμενα και, βγαίνοντας σκεφτόμουν ότι θέλω να πω στους φίλους μου να πάνε να τη δουνε.
Η πλοκή
Ο Peter, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Firstman, οργανώνει πάρτι στη Νέα Υόρκη και συμμετέχει σε αυτά με έναν τρόπο που έχει πάψει προ πολλού να υπηρετεί την επαγγελματική του ιδιότητα. Η νύχτα τού προσφέρει φίλους, επιθυμία, αναγνώριση κι έναν χώρο όπου ξέρει ποιος είναι. Το πρωί, όμως, δυσκολεύεται να βρει έναν λόγο να σηκωθεί. Η εμφάνιση του δεκάχρονου Arlo, του γιου που δεν γνώριζε ότι είχε, φέρνει μια πολύ συγκεκριμένη απαίτηση μέσα σε αυτή την αόριστη ζωή, μιας και ξαφνικά κάποιος χρειάζεται να μπορεί να βασιστεί πάνω του.
Το εύρημα είναι παλιό. Ένας άνδρας με παρατεταμένη εφηβεία αναγκάζεται να μεγαλώσει επειδή εμφανίζεται ένα παιδί. Η ιδιαιτερότητα του Club Kid όμως βρίσκεται στον κόσμο που περιβάλλει αυτή την ιστορία και στην προσοχή με την οποία τον κινηματογραφεί. Στην αρχική σεκάνς, η κάμερα του Adam Newport-Berra μάς παρασύρει από το αυτοκίνητο προς την πίστα του Club Labor, φαντάσου κάτι σαν την περίφημη διαδρομή στο Copacabana των Goodfellas, αφού και εδώ η πρόσβαση σε έναν χώρο αποκαλύπτει τη θέση του ήρωα μέσα στον κόσμο του.
Αμέσως μετά η αφήγηση προσπερνά περίπου μια δεκαετία και νομίζω ότι αυτό το χρονικό άλμα κάνει περισσότερη δουλειά από οποιαδήποτε εξήγηση για το πώς ο ήρωας της ταινίας κατέληξε εδώ. Αρκεί να αναγνωρίσουμε τις ίδιες συνήθειες πάνω σε έναν άνθρωπο που έχει αρχίσει να κουράζεται.
Γυρισμένη σε φιλμ 35 χιλιοστών, η ταινία σου δίνει μια εικόνα που θέλεις να κοιτάζεις. Η φωτογραφία πλησιάζει τα πρόσωπα, παρακολουθεί τις εκφράσεις τους μέσα στον συνωστισμό και αφήνει τη διασκέδαση να αποκτήσει σωματική παρουσία με την επιμονή στην κοντινή, σχεδόν παρεμβατική κάμερα. Το φως των κλαμπ, η στενότητα των χώρων και τα σώματα που εμφανίζονται συνθέτουν ένα περιβάλλον γοητευτικό και εξαντλητικό μαζί, κι έτσι οι πιο ήσυχες σκηνές αποκτούν στην πορεία μια άλλη αξία. Ο Firstman χειρίζεται εξαιρετικά όμορφα αυτές τις συναισθηματικές εναλλαγές αφήνοντας την κωμωδία να εκθέσει την αμηχανία και την αμηχανία να αποκαλύψει την ανάγκη. Το γέλιο συχνά προηγείται μιας στιγμής που σε βρίσκει απροετοίμαστο, και όταν έρχεται η συγκίνηση, κουβαλά ήδη τη γνώση του πόσο αστείοι μπορούν να γίνουν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθώντας να προστατευτούν από αυτήν.
Επίσης, για εμένα ο συγκάτοικος από το Αζερμπαϊτζάν, με τις μεγαλόστομες αποφάνσεις του, και η ηλικιωμένη γειτόνισσα αποκτούν μια απολαυστική δική τους τροχιά. Το εύρημα της σχέσης τους διευρύνει τον κόσμο του Peter δίνοντας σε αυτή την παράκαμψη τον κατάλληλο συνδυασμό παραλογισμού και πεποίθησης. Και κάπως έτσι μέσα από τέτοιες λεπτομέρειες, ο κεντρικός χαρακτήρας αποκτά διεύθυνση, γείτονες και καθημερινότητα.
Το queer στοιχείο έχει εξίσου την ίδια φυσικότητα. Βρίσκεται στο λεξιλόγιο, στις επιθυμίες, στους τρόπους με τους οποίους οι φίλοι πειράζουν και φροντίζουν ο ένας τον άλλο, ακόμα και στο "clock it" της drag queen - που αγαπά να μιμείται η Gen Z. Οι διάλογοι δεν σταματούν για να εξηγήσουν αυτόν τον κόσμο στον θεατή, αλλά το ευφυές χιούμορ τους του επιτρέπει να τον γνωρίσει συμμετέχοντας, ενώ η άφιξη του Arlo δίνει στην κοινότητα την ευκαιρία να αποκαλύψει δυνατότητες που δεν είχαμε προσέξει ως τότε, με τις συζητήσεις πατέρα και γιου να γοητεύουν με την αμηχανία τους και με την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να βρει έναν τόνο που να μην ακούγεται ούτε ψεύτικα υπεύθυνος αλλά ούτε και απελπιστικά ανεύθυνος. Η κοινή τους σχέση με τη μουσική προσφέρει, επίσης, έναν πειστικό τρόπο προσέγγισης. Η σχέση με τα ναρκωτικά, όμως, αφήνει ερωτήματα που η αφήγηση προσπερνά, ενώ η πατρότητα μοιάζει ορισμένες φορές να κινητοποιεί αλλαγές ταχύτερες απ’ όσο δικαιολογεί η προηγούμενη εικόνα του Peter. Η ταινία αναγνωρίζει την αυτοκαταστροφή του, αλλά αποφεύγει να εξετάσει αρκετές από τις συνέπειές της στις στενές σχέσεις. Αντίστοιχα, η εξαιρετική προσαρμοστικότητα του Arlo περιορίζει τον χώρο που θα μπορούσαν να καταλάβουν το πένθος και ο θυμός του, εξιδανικεύοντας τον ήρωα και την ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνεται στον νέο του ρόλο.
Διαβάστε Επίσης
Το σύμπαν του Firstman
Φαίνεται πως ο Firstman ενδιαφέρεται για τη δυνατότητα μιας οικογένειας να υπάρξει εκεί όπου οι άλλοι δεν σκέφτονται να την αναζητήσουν καν. Ωστόσο, μπορεί αν επιχειρούσε να φέρει περισσότερη δυσκολία μέσα σε αυτή την οικογένεια, να έκανε την υπεράσπισή της ακόμη ισχυρότερη, δεδομένου ότι η αγάπη δεν χάνει την αξία της όταν αποδεικνύεται ανεπαρκής για να λύσει αμέσως τα πάντα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη Sophie της Cara Delevingne. Ο ρόλος της καλείται να εκπροσωπήσει την πλευρά της ζωής του Peter που αρχίζει να τον τραβά προς τα πίσω, αλλά διαθέτει λιγότερες αποχρώσεις από τους ανθρώπους γύρω του. Η αδυναμία βρίσκεται κυρίως στη γραφή, αφού ο χαρακτήρας υπηρετεί τη σύγκρουση και δεν προλαβαίνει να αποκτήσει δική του εσωτερική ζωή. Και ενώ ο Diego Calva προσφέρει μια ευπρόσδεκτη ηρεμία ενσαρκώνοντας το ερωτικό ενδιαφέρον του Peter, ίσως θα προτιμούσα η ταινία να του δίνει λίγο περισσότερο χώρο πέρα από τη δυνατότητα να κατανοεί και να στηρίζει τον πρωταγωνιστή της.
Τέλος, στη σκηνή του δικαστηρίου, το Κράμερ εναντίον Κράμερ ήρθε σχεδόν αυτόματα στο μυαλό μου, παρακολουθώντας την αγωνία ενός πατέρα που πρέπει να μεταφράσει μια πολύ κοντινή σχέση σε επιχειρήματα αποδεκτά από τρίτους. Αργότερα διάβασα ότι ο ίδιος ο Firstman έχει αναφέρει την ταινία του Robert Benton, μαζί με το Paper Moon και το The Kid, ανάμεσα στις αγαπημένες του ιστορίες ενηλίκου και παιδιού. Όμως, στο Club Kid, η εξέταση της γονεϊκής επάρκειας περιλαμβάνει επιπλέον το βλέμμα που αντιμετωπίζει μια queer κοινότητα ως εκ προοιμίου ύποπτο περιβάλλον φροντίδας.
Editor's POV ή και Unpopular Opinion
Ίσως ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά κάπου μέσα σε όλα αυτά συνειδητοποίησα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι πόσο μου είχαν λείψει κινηματογραφικές εικόνες ανθρώπων που διασκεδάζουν αχαλίνωτα. Γιατί για όσους millennials προλάβαμε έστω και για λίγο ένα κομμάτι της αθηναϊκής νύχτας πριν αρχίσουμε να μετράμε τόσο προσεκτικά τον ύπνο, την ενέργεια και την αυριανή μας απόδοση, ίσως και να υπάρχει εδώ μια κάπως αναγνωρίσιμη ανάμνηση - τηρουμένων των αναλογιών. Και το δεύτερο είναι πόσες σκηνές με έκαναν να σκεφτώ ότι "cuteness overload" σε μια ταινία που αν δεν τη δεις, δεν της το 'χεις, παρόλο που διατηρεί αυτή την ευχαρίστηση ακόμη και όταν δείχνει το κόστος της, κάνοντας την επιθυμία να συνεχιστεί το πάρτι κατανοητή ακριβώς επειδή έχουμε συναισθανθεί κι εμείς για λίγο τη γοητεία του. Έτσι, η ωρίμανση του Peter αποκτά κατ' εμέ ένα ουσιαστικό διακύβευμα, αν μπορεί να αλλάξει χωρίς η ταινία να χρειαστεί να καταδικάσει τη ζωή που τον έκανε ενδιαφέροντα εξαρχής.
