Η εκδότρια της Madame Figaro μένει σπίτι και μοιράζεται τις αγαπημένες της ασχολίες
Στην αρχή ήταν σαν τις καλοκαιρινές διακοπές: την πρώτη εβδομάδα μπαίνεις με κεκτημένη ταχύτητα και κεκτημένο άγχος. Να προλάβεις, να δεις, να ενημερωθείς, να ακούσεις, να κάνεις λίστες με to-dos. Από τη δεύτερη εβδομάδα και μετά αρχίζεις και νιώθεις μια μονιμότητα, μια αλλαγή από το δεδομένο.
Τώρα πια στην τρίτη εβδομάδα της καραντίνας, αρχίζω να νιώθω τη νέα κανονικότητα. Νέα διαχείριση του χρόνου, νέα διαχείριση των σχέσεων, νέα διαχείριση των επιλογών. Ίσως, μια νέα ζωή.
Μέσα σε αυτή, ο χρόνος διογκώνεται και επιτρέπει παλιές πολυτέλειες να μετατρέπονται σε καθημερινές απολαύσεις.
Χρόνος με την Έλλη και την Ίριδα: διάβασμα, γιόγκα, πειράματα στην κουζίνα. Το παστίτσιο ήταν εξαιρετικό, το κέικ ήθελε λίγο ακόμη αλεύρι, οι φακές μόνο θύμιζαν τις φακές της μαμάς μου. Ακόμη αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος.
Χρόνος με τον Γιώργο: Zoom, Teams, Skype, Messenger, Firewalls, Remote Support, VPN. "Μα τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις;!"
Φορώντας το καπέλο της αισιοδοξίας, ξεπερνώ τους καβγάδες. Ξεπερνώ την αναπόφευκτη ένταση της συνεχούς συμβίωσης και μετά γεύομαι τη γλύκα της προσέγγισης. Τα φτιάχνουμε, τα χαλάμε και πάλι από την αρχή.
Χρόνος μόνη (λέμε τώρα): ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα (ο δρόμος από την καριερίστα στη νοικοκυρά είναι πολύ πολύ μακρύς), διαλογισμός, μαθήματα αραβικών online (μιλάμε για πρόκληση όχι αστεία), κόκκινο κρασί στον καναπέ: Διάβασα Μάγια Αγγέλου και Λουτσία Μπερλίν. Οι "Οδηγίες για Οικιακές Βοηθούς" είναι ένα σπάνιο λογοτεχνικό διαμάντι.
Είδα το Dark Waters με τον Μαρκ Ρουφάλο, μια εξαιρετική ταινία για όλα αυτά που συμβαίνουν για μας χωρίς εμάς. Είδα το Unorthodox με αυτή τη μικροκαμωμένη απίστευτη Σίρα Χαας. Είδα και το Contagion με τη Γκουίνεθ Πάλτροου και τον Ματ Ντέιμον, ταινία του 2011 αλλά η ομοιότητα του σεναρίου με την πραγματικότητά μας σου κόβει την ανάσα. Είδα και τη Μεγάλη Χίμαιρα online σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου από το θέατρο Πόρτα. Chapeau στους δημιουργούς που προσφέρουν το έργο τους δωρεάν στους διψασμένους έγκλειστους.
Με την Εύη και τη Γιολάντα
Αγκαλιά με την οθόνη, ξαναζώ τις μοναδικές στιγμές με τους πιο αγαπημένους μου. Στιγμές σε χώρο και χρόνο συγκεκριμένο αποτυπώνουν ευτυχία. Φωτογραφίες από το πριν μας που ίδιες δεν θα επαναληφθούν. Αποτελούν όμως υπόσχεση για τις επόμενες. Σωστά, Εύη; Σωστά, Γιολάντα;
Ποιος ξέρει άραγε πως θα βγούμε μετά από αυτό το τεραστίων διαστάσεων κοινωνικό πείραμα; Λέμε ότι ίδιοι δεν θα είμαστε αλλά και πως θα είμαστε; Καλύτεροι/χειρότεροι/διαφορετικοί. Αλλιώς…
Διάβασε επίσης:
Είδα, διάβασα, άκουσα: Τι κάνει η Ευγενία Χανδρή στο σπίτι της
Είδα, διάβασα, άκουσα: Τι κάνει ο Φώτης Βαλλάτος στο σπίτι του
Είδα, διάβασα, άκουσα: Τι κάνει η Ελένη Στασινοπούλου στο σπίτι της
Είδα, διάβασα, άκουσα: Τι κάνει η Katerine Duska στο σπίτι της
