Η εκδότρια της Madame Figaro, Ελένη Στασινοπούλου, γράφει για τη σημασία του ταξιδιού, ακόμα κι αν κάνεις τον τουρίστα στην ίδια σου την πόλη.
Τουρίστρια στην πόλη μου, που λένε, μια μέρα περπάτησα στο κέντρο της Αθήνας ανάμεσα σε πλήθη ανθρώπων. Στεκόταν το βλέμμα μου και απομόνωνε στιγμές. Ένας ροδαλός άνδρας καθισμένος σε ταβερνάκι στην Πλάκα ξετυλίγει με προσμονή και ενθουσιασμό τη λαδόκολλα στο πιάτο του, που προφανώς κρύβει μια παραδοσιακή και πρωτόγνωρη γι’ αυτόν γεύση. Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου μια τετραμελής οικογένεια Αμερικανών –όπως αποκαλύπτει η προφορά τους– στήνεται και ξαναστήνεται, ώσπου να πετύχει το καδράρισμα του selfie τους. Τα καταφέρνουν και ξεσπούν σε γέλια. Παρόμοιες εικόνες παντού. Τους ζήλευα όλους.
Οι εκφράσεις στα πρόσωπά τους αποτύπωναν τα συναισθήματα ευτυχίας από τις εμπειρίες που ζούσαν. Τους ζήλευα γι’ αυτή τη χαρά που απέπνεε κάθε κύτταρό τους. Σχεδόν παιδική, η χαρά τους ήταν μεταδοτική. Και ακόμα περισσότερο θύμιζε σε όλους γύρω τους και σ’ εμένα φυσικά την ανεκτίμητη αξία του να φεύγεις, του να βλέπεις άλλα και αλλιώς, του να είσαι παρών σε αυτό που ζεις.
Εκεί κάπου σκέφτηκα ότι, τελικά, το να ταξιδεύεις δεν είναι πολυτέλεια. Είναι συντήρηση. Είναι καθαρισμός του σκληρού δίσκου σε μια εποχή όπου όλων το μυαλό είναι υπερφορτωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι ζούμε στην εποχή όπου το πιο δυνατό προϊόν είναι η εμπειρία. Ούτε ότι η Generation Z το έχει καταλάβει καλά. Σύμφωνα με έρευνα, το 93% της Gen Z λέει ότι τα ταξίδια βελτιώνουν την ψυχική του υγεία. Το 89% επιστρέφει με λιγότερο άγχος και το 87% το βλέπει ως εργαλείο επαγγελματικής εξέλιξης.
Ξέρουν δηλαδή ότι η εμπειρία έχει ουσία. Δε μαζεύουν πράγματα. Μαζεύουν στιγμές. Δεν έχει καμία σημασία αν ταξιδεύουμε με οργανωμένο γκρουπ ή σόλο, με πολυτέλεια ή χύμα, μακριά ή κοντά. Σημασία έχει να αποφασίζεις να δραπετεύεις από τη ρουτίνα συνειδητά. Να γίνεσαι για λίγο τουρίστας, ακόμα και στην πόλη σου.
