Από κυρίες με Chanel σακάκια μέχρι κορίτσια με Givenchy t-shirt κι από ώριμους άντρες με Church’s monk straps μέχρι αγόρια που παρκάρουν το σκέιτ στην πόρτα.
Η Ράτκα άνοιξε ως «Μονπαρνάς» σε μια αστική γειτονιά όπως το Κολωνάκι πριν 38 χρόνια
, τον Οκτώβριο του 1975, και ξεκίνησε ως μπαρ (δηλαδή κάτι underground για την εποχή), τότε που η μοντέρνα ιντελιγκέντσια της πόλης σύχναζε ακόμη σε ζαχαροπλαστεία και έτρωγε πάστες.
Όλο το δημιούργημα και ο μύθος οφείλονται στην ιδιοκτήτρια Ράτκα Λάλοβσκα από τη Βουλγαρία, μια ψηλή κοκκινομάλλα, που εγώ την πρωτοείδα μεγάλη γυναίκα πια, αλλά όλη η τότε Αθήνα έχει να λέει για το πόσο καλλονή ήταν στα πρώτα νιάτα της.
Αυτό το πράγμα, που ήταν δηλαδή ερωτικά γοητευτική και ξύπνια και φιλόξενη (αφού και τώρα ακόμη μπορεί να περάσει αθόρυβα και να αδειάσει ένα τασάκι σαν χέρι αόρατο), που ήταν μάλλον πιο χαλαρών ηθών από τις δικές μας τις Ορθόδοξες και που της άρεσαν οι τρελοί κι όχι οι φραγκάτοι, γι’ αυτό και όλο κάτι τέτοιους πάντα περιμάζευε, όλα αυτά μαζί έκαναν το μαγαζί της στην οδό Χάρητος το πιο διαχρονικό καταφύγιο για την ελίτ της Αθήνας.
Κι όταν λέω «ελίτ», δεν εννοώ –εγώ τουλάχιστον- ούτε μόνο τους πλούσιους ούτε μόνο τους διάσημους, αλλά βάζω μέσα και τους δημιουργικούς (και ολίγον διεστραμμένους) εικαστικούς, μουσικόυς, αρχιτέκτονες μέχρι και γραφίστες, βάζω τους σκεπτόμενους, τους συγγραφείς, τους διανοούμενους που πολλές φορές είναι βρώμικοι σαν άστεγοι, αλλά πάντα έχουν κατιτί καθαρό να συνεισφέρουν στις κουβέντες, βάζω και τους όμορφους και τους στυλάτους, που μπορεί να είναι κενοί περιεχομένου, αλλά τους θαυμάζω για το σκανδαλώδες περιτύλιγμα.
Και επίσης, στο πακέτο-έκπληξη, που θα συναντήσεις κάθε βράδυ εδώ, συμπεριλαμβάνονται όλες οι ηλικίες, από κυρίες με Chanel σακάκια μέχρι κορίτσια με Givenchy t-shirt κι από ώριμους άντρες με Church’s παπούτσια μέχρι αγόρια που παρκάρουν το σκέιτ στην πόρτα.
Γιατί η Ράτκα είναι η κατεξοχήν κυψέλη όπου διαμορφώνεται το αύριο της χώρας, όχι μόνο με πολιτικές, οικονομικές, φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές συζητήσεις μεταξύ των ισχυρών και των opinion leaders ενόσω το φιλέτο σιγοψήνεται στην καυτή πέτρα, αλλά και με τα κοινωνικά power games που παίζονται σαν σκάκι εδώ μέσα, τους ιστούς που υφαίνονται και τους μίτους που ξετυλίγονται περίτεχνα με ολίγον κουτσομπολιό, τις καριέρες που χτίζονται και καταστρέφονται με ένα ποτήρι Chardonnay στο χέρι και τα ζηλευτά ζευγάρια που ερωτεύονται ή χωρίζουν κάθε βράδυ πάνω από ένα κομμάτι τούρτα μόκα με δυο κουταλάκια.
Δεν είναι ένα πράγμα η Ράτκα, είναι πολλά μαζί, και είναι ταλέντο -το οποίο διδάσκεται και δεν διδάσκεται- το να μπορείς να σταθείς εδώ μέσα άνετα και οικεία. Γι’ αυτό και μετά από 38 χρόνια υπάρχουν εκείνοι που έρχονται για πρώτη φορά και γρήγορα ανάβουν τσιγάρο και βγάζουν τα παπούτσια τους και οι άλλοι που κοντοστέκονται στην πόρτα και ύστερα φεύγουν για κάπου λιγότερο απαιτητικά με την πάρτη τους.
Συνωστισμό δεν έχει ποτέ και τα Σάββατα το βράδυ που όλη η πιάτσα περιμένει να κάνει τζίρο, η Ράτκα είναι κλειστή –έτσι επειδή μπορεί.
Χάρητος 32, Κολωνάκι, τηλ.: 210 7290746
φωτογραφίες: @dtsakoumis
Σχετικά άρθρα:
Talk about Town: Έχει καταντήσει η πλατεία Αγίας Ειρήνης σαν το Γκάζι;
Talk about Town: Cabaret στην Αθήνα του «μεσοπολέμου»
Talk about Town: Μπιενάλε, φτώχια και φαλάφελ
